Normaliseren Israël en Bangladesh hun betrekkingen?

zondag 12 december 2021 |  Salah Uddin Shoaib Choudhury
Op 16 december, wanneer Bangladesh viert dat 50 jaar geleden, in 1971, de Pakistaanse bezettingstroepen werden overwonnen, vragen veel mensen van over de hele wereld mij: 'Welke rol speelde de Staat Israël en welke rol speelden de Palestijnen daarbij?'

Israël was een van de eerste landen die het pasgeboren Bangladesh erkende. Dit is een feit dat veel van onze jongere Benga­lezen niet weten. Israël steunde de Bengalezen actief tijdens de Bevrijdings­oorlog in 1971 en leverde zelfs wapens en logistiek aan de Bengalese vrijheids­strijders via India.

Ondertussen bestempelden de Palestijnen, met name Yasser Arafat, de vrijheids­strijders in Bangladesh als 'terroristen' en steunden ze Pakistan. De Pales­tijnen beschreven Bangladesh's onaf­hanke­lijk­heidsoorlog in 1971 als 'een ander Israëlisch-Pales­tijns conflict'. Met andere woorden, Arafat en zijn trawanten in de Pales­tijnse Bevrij­dings­organi­satie (PLO) zagen Bangladesh als een ander Israël en Pakistan als een parallel met Palestina.

Maar na de overwinning van Bangladesh in de oorlog van 1971 verwierp de minister van Buitenlandse Zaken Mushtaque Ahmed de erkenning van Bangladesh door Israël. (Ahmed hielp later bij het vermoorden van de stichter van Bangladesh, Sheikh Mujibur Rahman). In plaats van het vriend­schaps­aanbod van Israël te accep­teren, steunde het nieuwe Bangladesh de Pales­tijnen, ook al waren de Palestijnen hen vijandig gezind.

De paspoorten van na de onafhankelijkheid verbood de burgers van Bangladesh om naar Israël, Taiwan en Zuid-Afrika te reizen. Het verbod op Zuid-Afrika en Taiwan werd later echter opgeheven. Pas nu heeft de regering van Bangladesh de woorden 'behalve Israël' uit de paspoorten verwijderd, wat een positief teken is.

Bangladesh, een terugblik
Nog voordat de Britse koloniale heersers het Indiase subcontinent verlieten, werd een Bengaalse identiteit gevormd. Vóór de deling van India in 1947 was er een beweging in Bengalen die van Bengalen een onaf­hanke­lijke Staat wilde maken - noch bij India, noch bij Pakistan. Het daarop volgende geweld tussen hindoes en moslims leidde er echter toe, dat Bengalen werd verdeeld tussen India en Oost-Pakistan.

Onmiddellijk vooraf­gaand aan de verdeling veroorzaakte een hongers­nood in Bengalen, waarvan algemeen wordt aange­nomen dat deze door de mens is veroorzaakt, miljoenen doden. Als gevolg hiervan heeft de verdeling geleid tot honderdduizenden doden.

In 1952 laaide de vlam van het Bengaalse nationalisme opnieuw op tijdens de taalbeweging, toen de Bengalen, ondanks dat ze in de meerderheid waren, werden vervolgd en gediscrimineerd. Dit leidde uiteindelijk tot de afscheiding van Bangladesh van Pakistan op 26 maart 1971.

Banglades (groen), rondom omgeven door India.

De Pakistaanse regering viel de intellectuelen van ons land aan, als onderdeel van de genocide in 1971 waarbij 3 miljoen mensen omkwamen. De Bengaalse identiteit is dus niet iets nieuws of jongs. Ze bestaan ​​al honderden jaren. Bengalen heeft te maken gehad met meerdere genociden en eindeloze vervolging door buitenlandse mogend­heden. Onze eeuwen­lange strijd om een ​​onaf­hanke­lijke natie te creëren culmineerde in 1971, toen Bangladesh tegen alle verwach­tingen in werd geboren.

Een Joodse officier in het Indiase leger
Hier moeten we een heel belangrijk punt vermelden. Een Joodse officier in het Indiase leger, luitenant-generaal Jack Farj Rafael Jacob ('Generaal Jacob'), nam deel aan onze Onafhankelijkheidsoorlog. Hij had diepe en warme betrekkingen met de Staat Israël en vocht hand in hand met de Bengaalse vrijheidsstrijders - Muktibahini - tegen de Pakistaanse bezettingstroepen.

Generaal Jacob wordt door iedereen in Bangladesh als een held vereerd en we zijn hem eeuwig dankbaar voor zijn diensten. Maar de Bengalezen zijn zich niet bewust van zijn hartelijke betrek­kingen met Israël. Helaas hebben anti­semitische krachten een grote impact gehad op onze samen­leving. De meeste kranten in Bangla­desh, met uitzon­dering van Weekly Blitz, demo­niseren Israël, de Joden en zelfs het Jodendom.

Mijn steun voor de Staat Israël
Van kinds af aan leerde mijn vader me alle religies te respecteren en mensen van alle geloofs­over­tuigingen gelijk te behandelen. Ik ben thuis opgegroeid in een tolerante omgeving, wat een grote uitzon­dering was in de samen­leving waarin ik opgroeide, die sterk werd gekenmerkt door anti­semitische haat en de demoni­sering van Israël en Joden.

Toen ik in de jaren negentig voor het persbureau TASS werkte, had ik contact met veel Joodse collega's die uiterst vriendelijke mensen waren. Tijdens mijn carrière als journalist hoorde ik van de onvoor­waarde­lijke steun van Israël aan de Bengalezen tijdens de oorlog van 1971 - een feit dat de meeste Benga­lezen nog steeds niet weten. Hoewel de media in Bangladesh op de hoogte zijn van de Israëlische hulp in 1971, leven ze in een sfeer van antisemitische haat. Net als de media in de rest van de moslim­wereld, portretteren ze Israël als een demonische natie en stellen ze Joden gelijk aan honden en varkens. Veel mensen in Bangladesh kennen de waarheid over Israël niet en worden gehersenspoeld door de Bengaalse media en antisemitische propaganda die wijd verbreid is in madrassa's (islamitische religieuze leercentra), scholen en moskeeën

Ik besloot dat het mijn taak was om ons volk op zijn minst de waarheid over Israël en de Joden te laten weten. Toen ben ik Blitz begonnen. In 2003 werd ik echter gearresteerd wegens steun aan Israël en beschuldigd van godslastering en opruiing. Ik werd beschuldigd van het beledigen van de gevoelens van moslims in mijn land door Israël te helpen en kreeg 7 jaar gevangenisstraf. Ik ontvang nog steeds doods­bedrei­gingen van islamitische groeperingen in Bangla­desh. In juli 2006 was er een bomaanslag op mijn kantoor en ik had vrijwel niemand om me te beschermen tegen deze snode krachten. Toch heb ik nooit opgegeven.

Bangladesh is geen radicale moslimnatie
De bevolking van Bangladesh beschouwt de islam als een religie, maar niet als een politieke kracht. Daarom kunnen de meeste mensen religieus worden genoemd in de zin dat ze regelmatig in moskeeën bidden, maar zich niet echt bekom­meren om de politieke mening van de imam. Voor de Bengalezen zijn imams niets meer dan geestelijken waarvan de jurisdictie beperkt is tot het gebied binnen de moskee. Toch horen mensen in moskeeën regelmatig aanzetten tot haat. Uiteindelijk zijn ze het slachtoffer van onop­houdelijke anti­semitische propaganda. En wanneer leugens vele malen worden herhaald, gaan mensen ze uiteindelijk geloven.

Bangladesh als economisch wonder
Het economische wonder in Bangladesh haalde dit jaar veel krantenkoppen. Het land heeft Pakistan econo­misch ingehaald. Volgens de laatste econo­mische vooruit­zichten van het Inter­nationaal Monetair Fonds (IMF) heeft Bangladesh ook India ingehaald in termen van BBP per hoofd van de bevolking. De levens­verwach­ting is sinds 2000 met zeven jaar gestegen.

Het eerste geheim van de enorme economische groei in Bangladesh schuilt in het grootmoedige staatsmanschap van premier Sheikh Hasina.
De tweede reden is politieke stabiliteit, een sleutelfactor voor buiten­landse inves­teerders. Terwijl de Bengaalse economie zich voorheen concen­treerde op de export van kleding en textiel, diversifieert ze nu geleidelijk naar de export van nieuwere producten en hoog­opgeleide arbeids­krachten, met name in de IT-sector.

Gezien de economische prestaties van Bangladesh in het afgelopen decennium, zal het land zeker in de komende 25 jaar een ontwikkeld land worden als het niet toegeeft aan islamitische krachten.

Naar mijn mening zou Bangladesh de betrekkingen met Israël vooraf moeten normaliseren, omdat het enorm kan profiteren van Israëlische technologie.

Bangladesh heeft echter nog steeds geen diplomatieke betrekkingen met Israël gehad sinds het deel uitmaakte van Pakistan. We kunnen niet verwachten dat dingen van de ene op de andere dag zullen veranderen. Ik ben er echter vast van overtuigd dat het schrappen van de woorden 'behalve Israël' uit onze paspoorten een belangrijke stap was die het voor­uitzicht op toekomstige diplomatieke betrek­kingen aangaf. Aangezien de houding van veel landen in het Midden-Oosten ten opzichte van Israël de laatste tijd is veranderd, geloof ik echt dat het landschap in Bangladesh ook gaat veranderen. De normalisering van de betrekkingen tussen Bangladesh en Israël is slechts een kwestie van tijd.

Korte biografie van de auteur: Salah Uddin Shoaib Choudhury is een bekroonde anti-militantiejournalist, academicus, specialist in terrorismebestrijding en redacteur van Weekly Blitz. Volg hem op Twitter @salah_shoaib

Lees ook: Mijn strijd voor betere betrekkingen Bangladesh-Israël. In dit artikel vertelde Shoaib hoe hij als moslim uit Bangladesh gevangen zat voor zijn steun aan Israël in het op twee na grootste moslimland ter wereld met 160 miljoen inwoners.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.