De Amerikaanse vicepresident JD Vance en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hanteren tegenstrijdige benaderingen ten aanzien van Iran en Libanon. Is dit een geniale grootschalige strategie of destructieve chaos?
Wat bracht de progressieve krant ertoe om, na jaren van onoprechte ontkenning, haar vijandigheid jegens het zionisme kenbaar te maken?
De sancties zijn gericht tegen instellingen die banden hebben met Hezbollah en die volgens het Amerikaanse ministerie van Financiën ‘de regionale stabiliteit, de internationale veiligheid, gemeenschappelijke belangen en de wereldhandel bedreigen’.
De zogenaamde „gematigden“ van Teheran mogen dan wel aan de onderhandelingstafel zitten, maar de heersende geestelijkheid van Iran maakt onmiskenbaar duidelijk wie de agenda blijft bepalen: geen afstand doen van het nucleaire programma, geen terugtrekking uit de Straat van Hormuz en geen vrede zonder wraak.
Uit nieuwe opiniepeilingen blijkt dat er in het land grote bezorgdheid heerst, dat er brede steun is voor een onderzoek en dat het publiek de politieke gebeurtenissen nog steeds bekijkt tegen de achtergrond van het trauma van het door Hamas gepleegde bloedbad.
‘We hebben geen Israëlische ambassadeur in Brazilië, maar wel een Iraanse ambassadeur’, zei senator Flávio Bolsonaro. ‘Dat laat zien welke prioriteiten deze regering stelt.’
De vernietiging door Israël van een door Iran aangelegd tunnelcomplex in Zuid-Libanon luidt een nieuwe fase in: niet langer het in bedwang houden van Hezbollah, maar de poging om de dreiging die deze organisatie aan de grens vormt weg te nemen in het kader van een door de VS bemiddeld kaderakkoord.
Als men de situatie bekijkt tegen de achtergrond van de bredere rivaliteit tussen de VS en China, verliest de bewering dat Israël Amerika in een strikt beperkt regionaal conflict heeft meegesleept, een conflict dat de VS maar moeilijk kunnen ‘winnen’, aanzienlijk aan overtuigingskracht.
Het harde optreden van Hamas tegen andersdenkenden maakt het overduidelijke duidelijk: de mensen in Gaza hebben bevrijding nodig van hun heersers – niet nog een ronde van internationale preken tegen Israël.
Itamar Eichner, correspondent van ‘Israel Today’, analyseert waarom de nieuwe raamovereenkomst tussen Israël en Libanon weliswaar een diplomatiek succes is, maar nog geen doorbraak op het gebied van veiligheidsbeleid.
‘Er wordt een beschuldiging tegen Israël geuit. De VN herhaalt die, de wereld veroordeelt Israël, en dan komt de waarheid aan het licht’, zei de Israëlische ambassadeur voor de VN-Veiligheidsraad. ‘Geen excuses, geen rectificatie, geen herroeping.’
In grote delen van de westerse wereld wordt Israël niet langer alleen gezien als een staat die zich in de verdedigingsmodus bevindt, maar worden er aan het land bedoelingen toegeschreven die verder gaan dan louter veiligheidsbelangen.
