Washington dringt er bij donorlanden op aan om de financiering van een organisatie stop te zetten die ervan wordt beschuldigd de afhankelijkheid van vluchtelingen in stand te houden, het aanzetten tot geweld te tolereren en personeel met banden met Hamas in haar gelederen te dulden.
Het verzet van de jongere generatie tegen een ‘genocidale’ joodse staat is één van de leidende principes voor het Amerikaanse beleid geworden. Maar deze giftige overtuigingen hebben niets te maken met de werkelijke situatie ter plaatse.
Het in Washington gesloten akkoord biedt een diplomatiek stappenplan om een einde te maken aan het conflict. Maar de afwijzing door Hezbollah en het broze politieke evenwicht in Libanon dreigen de uitvoering ervan al voor de start te doen mislukken.
Meer dan 8.000 sporters uit zo’n 55 landen nemen deel aan het grootste joodse sportevenement ter wereld. President Herzog noemt de Maccabiah een teken van joodse kracht en samenhorigheid in een tijd van toenemend antisemitisme.
De Amerikaanse vicepresident JD Vance en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hanteren tegenstrijdige benaderingen ten aanzien van Iran en Libanon. Is dit een geniale grootschalige strategie of destructieve chaos?
Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. In Israël wordt weer gediscussieerd over eenheid. Benjamin Netanyahu spreekt van een ‘brede nationale regering’. Oppositiepolitici hebben het over verantwoordelijkheid. Commentatoren leggen dagelijks uit waarom het land nu de rijen moet sluiten.
De zogenaamde „gematigden“ van Teheran mogen dan wel aan de onderhandelingstafel zitten, maar de heersende geestelijkheid van Iran maakt onmiskenbaar duidelijk wie de agenda blijft bepalen: geen afstand doen van het nucleaire programma, geen terugtrekking uit de Straat van Hormuz en geen vrede zonder wraak.
Als men de situatie bekijkt tegen de achtergrond van de bredere rivaliteit tussen de VS en China, verliest de bewering dat Israël Amerika in een strikt beperkt regionaal conflict heeft meegesleept, een conflict dat de VS maar moeilijk kunnen ‘winnen’, aanzienlijk aan overtuigingskracht.
De vernietiging door Israël van een door Iran aangelegd tunnelcomplex in Zuid-Libanon luidt een nieuwe fase in: niet langer het in bedwang houden van Hezbollah, maar de poging om de dreiging die deze organisatie aan de grens vormt weg te nemen in het kader van een door de VS bemiddeld kaderakkoord.
De sancties zijn gericht tegen instellingen die banden hebben met Hezbollah en die volgens het Amerikaanse ministerie van Financiën ‘de regionale stabiliteit, de internationale veiligheid, gemeenschappelijke belangen en de wereldhandel bedreigen’.
Ankara blijft in zijn buitenlands beleid pragmatisch optreden en onderscheidt zich fundamenteel van het revolutionaire, ideologische en religieuze regime in Teheran.
Wetsvoorstel strandt door boycot van de Haredi-partijen – Het Hooggerechtshof had het bezoekverbod voor het Rode Kruis eerder opgeheven.
‘Er wordt een beschuldiging tegen Israël geuit. De VN herhaalt die, de wereld veroordeelt Israël, en dan komt de waarheid aan het licht’, zei de Israëlische ambassadeur voor de VN-Veiligheidsraad. ‘Geen excuses, geen rectificatie, geen herroeping.’
In grote delen van de westerse wereld wordt Israël niet langer alleen gezien als een staat die zich in de verdedigingsmodus bevindt, maar worden er aan het land bedoelingen toegeschreven die verder gaan dan louter veiligheidsbelangen.
