Het Israëlische leger heeft twee Hamas-Nukhba-terroristen in de Gazastrook gedood. Volgens de IDF was een van hen betrokken bij de aanval op Nir Oz op 7 oktober.

Het Beloofde Land gaat naar de stembus onder druk van nieuwe oorlogsdreigingen.

Met de officiële accreditatie van de Israëlische ambassadeur in Somaliland wordt de diplomatieke toenadering tussen Jeruzalem en het Oost-Afrikaanse gebied verder verdiept. De samenwerking is ook van strategisch belang voor de belangen van Israël aan de Rode Zee.

Deze ondubbelzinnige uitspraken zijn een reactie op beschuldigingen over banden tussen de democratische Senaatskandidaat Abdul El-Sayed uit Michigan en de islamistische organisatie.

De gevaarlijke politieke verdeeldheid in Israël maakt van de Arabische partijen een doorslaggevende machtsfactor – met mogelijke gevolgen voor de toekomst van de Joodse staat.

De president van Israël begint deze week met de besprekingen over de regeringsvorming. Hij roept de partijvertegenwoordigers op de verkiezingsuitslag te erkennen en nieuwe verkiezingen te voorkomen.

De hoogste leider van Iran, Mojtaba Khamenei, geeft opdracht tot een militaire reactie zonder geografische beperkingen. Ook Israël bereidt zich voor op een mogelijke escalatie, terwijl Qatar zich inspant voor een diplomatieke oplossing.

De oprechte steun vanuit christelijke kring voor Israël staat buiten kijf. Deze steun wordt zelfs door Israëlische politici, waaronder premier Benjamin Netanyahu, beschouwd als een belangrijke troef van de Joodse staat. Maar desondanks begrijpen maar weinig Israëli’s waarom christenen van hen houden en hen steunen.

Hoe een klein messiaans café in de frontlinies van de Israëlische samenleving terechtkwam.

Netanyahu kan een partner wegkapen. De oppositie kan steun zoeken bij de Arabische partijen. Trump kan steun zoeken bij Eisenkot. Of iemand kan kiezen voor een eenheidsregering. Als daarentegen iedereen zich aan zijn woord houdt, blijft Netanyahu aan als waarnemend premier.

Nu meer dan 91 procent van de stemmen is geteld, staat het regeringsblok op 53 zetels en het kamp van Eisenkot op 48. De Arabische partijen komen samen op 19 zetels.

In de brief wordt de buitenlandse partij niet bij naam genoemd, maar de Israëlische nieuwszender Channel 12 meldde dat het vermoeden in de richting van Qatar wijst.

Het heropleven van jodenhaat en de buitengewone bereidheid om de nationale identiteit op te geven.

De Palestijnse Arabieren tonen een gebrek aan bestuurlijk vermogen. Zonder het afschaffen van het ‘Palestijnse nationalisme’ zullen zij nooit vrij zijn.

Wie de cijfers van de kandidaten berekent, beschikt misschien wel over geavanceerde wiskundige kennis, maar het ontbreekt hem aan maatschappelijk inzicht.

Als de Palestijnse leiders niet bereid zijn de voorwaarden te aanvaarden die nodig zijn om een staat vreedzaam naast Israël te laten bestaan, waarom zou dan van Israël worden verwacht dat het de risico’s van de oprichting van een dergelijke staat op zich neemt?