Predikers verkondigen antisemitische leugens

zondag 9 januari 2022 |  Charles Gardner
Nu we opnieuw de onveranderlijke waarheid van het Kerstverhaal hebben gehoord, blijven we helaas ook de leugen, dat Israël christenen uit het Heilige Land verdrijft, horen die sommige kerkleiders verspreiden over degenen uit wie hun Verlosser voortkwam.

We moeten wakker worden voor de realiteit van waar dit allemaal vandaan komt. Het is beslist een van satans beste tactieken om te proberen de terugkeer van Jezus te voorkomen, Die niet terug zal komen voordat Zijn eigen volk Hem als Messias herkent (Matteüs 23:39). Maar veel leiderschap van de kerk bevestigt alleen de begrijpelijke, algemene indruk van de meeste Joden dat antisemitisme voortkomt uit hun volgelingen.

In de aanloop naar Kerst legden kerkleiders in Jeruzalem een ​​verklaring af, waarin ze de Israëli's er nadrukkelijk van beschul­digden, dat ze niet genoeg doen om de ontheiliging van kerken door 'radicale groepen' te voorkomen, en sugge­reerden dat dit de oorzaak was van de massale uittocht van christenen uit de Heilige Land.

Justin Welby, de aartsbisschop van Canterbury, schreeft samen met de Palestijnse anglicaanse bisschop Hosam Naoum een artikel in de Sunday Times, dat de bewering lijkt te staven dat Israëli’s christenen uit het land verdrijven.

Ja, het is waar dat sommige orthodoxe Joden een voortdurende afkeer hebben van ‘zendelingen’ en dit soms heftig hebben geuit. Maar de wereldwijde christelijke organisatie Open Doors heeft de schuld voor de sterke daling van christenen volledig bij 'islamitische extremistische militanten' op de door de Palestijnse Autoriteit beheerde Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook gelegd, waardoor christenen terecht bang zijn voor gewelddadige aanvallen.

Helaas wordt hierover zeer weinig gerapporteerd in de reguliere media, vermoedelijk omdat het niet verbonden is met Israël – de eeuwige geslagen hond van de ‘ontwaakte’ wereld.

Sprekend over de ontrouw van de oude Israëlieten, beschreef de profeet Jeremia de klaagzang van de Heer als volgt: 'Ze maken hun tong gereed als een boog om leugens te schieten... Vriend bedriegt vriend, en niemand spreekt de waarheid. Ze hebben hun tong geleerd om te liegen; zij vermoeien zich met zondigen' (Jer. 9:3-5)

Hebben degenen die de kostbare erfenis van de Joden hebben geërfd – d.w.z. volgelingen van de Joodse Messias – nu ook deze neiging geërfd om leugens en bedrog te verspreiden over de mensen aan wie ze het meest te danken hebben?

Aartsbisschop Desmond Tutu
Vanuit Kaapstad in Zuid-Afrika is ondertussen een laaiend vuur uitgebroken in de prachtige parlements­gebouwen - op slechts een steenworp afstand van waar de natie rouwde om het overlijden van voormalig aartsbisschop Desmond Tutu, een van zijn grootste zonen.

Nu aarzel ik niet om zijn enorme bijdrage te erkennen aan de ondergang van de apartheid en aan de verzoening die daarop volgde, waardoor een nieuw Zuid-Afrika kon ontstaan ​​zonder het verwachte bloedvergieten.

Maar hij raakte ook de 'oogappel van God' aan (Zach. 2:8). Zoals mede-Zuid-Afrikaan Stan Goodenough het uitdrukte, 'omarmde hij het valse Palestijnse verhaal volledig, terwijl hij het Bijbelse, historische en juridische Joodse verhaal dat de leugen geeft aan zijn protesten, verwierp.' (Zie: Desmond Tutu: Een erfenis van licht... en duisternis

Trouwens, hij was ook een fervent voorvechter van homorechten, en er wordt geciteerd: 'Als God, zoals ze zeggen, homofoob is, zou ik die God niet aanbidden.' Wat zeker de vraag oproept welke god hij aanbad?
Ik moet denken aan het woedende vuur dat in 1984 door York Minster raasde (veroorzaakt door een blikseminslag) na de wijding van een bisschop die niet in de opstanding geloofde. Het maakt echt uit wie je aanbidt. Degenen die het meest gevoelige deel van Gods genegenheid (d.w.z. het Joodse volk) aanraken zullen zwaar worden aangepakt, in dit leven of in het volgende. (Gen 12:3, Joël 3:2)

Het wordt tijd dat we Gods uitverkoren volk gaan zegenen, vooral deze maand nu we de internationale Holocaust Gedenkdag naderen (27 januari), een gelegenheid om onze christelijke liefde te tonen door hen bij te staan ​​in hun zorgen en verdriet en misschien berouw te hebben over onze meedogenloze vervolging van hen.

We moeten het evangelie ook 'eerst aan de Jood prediken' (Rom. 1:16). Maar we moeten in praktijk brengen wat we prediken. Want zoals de 19e-eeuwse oudtestamenticus Franz Delitzsch het uitdrukte: 'De kerk is de Joden nog steeds het feitelijke bewijs van de waarheid van het christendom verschuldigd. Is het verrassend dat het Joodse volk zo'n ongevoelig en onvruchtbaar veld is voor het evangelie? De kerk zelf heeft het in bloed gedrenkt en er vervolgens stenen op gestapeld.'

Bloedsprookjes
Ondertussen heeft het schandalige verzinsel van de zogenaamde 'bloedsprookjes', geboren in het 12e-eeuwse Engeland, zijn lelijke kop weer opgestoken in Israël, waar de verdwijning van een jongen snel een schokkende leugen over de hele wereld verspreidde via volledig ongefundeerde sociale media.

Nepnieuws- dat neerkwam op een heropleving van een zogenaamd ritueel, waarbij Joden christelijke kinderen gebruikten als bloedoffer voor hun Pesach-feest - verspreidde zich over het internet. De jongen werd later echter gevonden in een niet omheinde waterbak. Het lijkt erop dat hij op tragische wijze was uitge­gleden, onop­gemerkt in het water was gevallen en was verdronken. Maar het kwaad was geschied.

De valse theorie van het offeren van kinderen werd oorspronkelijk verzonnen als een excuus om Joden te vervolgen, en leidde uiteindelijk tot hun verdrijving uit Engeland, in 1290. Dergelijke gods­lasterlijke en heilig­schennende rituelen waren niet alleen verboden in de Joodse Geschriften (ons Oude Testament), er werd ook nooit echt bewijs aangetoond dat het gebeurd was.

Een van de Engelse ‘heiligen’, de zogenaamde Lincoln Imp, wordt vereerd in die kathedraalstad. Hij zou door Joden zijn geofferd, hoewel er nooit een greintje toelaatbaar bewijsmateriaal is gevonden om deze bewering te steunen.

Gelukkig leidde vanaf de 17e-eeuwse puriteinen een heropleving van de Bijbelse waarheid tot de heront­dekking van Gods eeuwige plan voor Zijn oude volk. Dus toen de zogenaamde 'Damascus-affaire' in 1840 aan het licht kwam, kwamen Britse evangelicals onder leiding van Lord Palmerston en anglicaanse missionarissen met CMJ (de kerkelijke zending onder het Joodse volk) tussenbeide. Ze hielpen bij het redden van de vele prominente Joden van Damascus, die gevangen zaten voor het vermeende offer van een christelijke monnik en zijn moslimdienaar die op mysterieuze wijze waren verdwenen.

Het is niet verrassend dat er nooit hard bewijs is gepre­senteerd, afgezien van 'beken­tenissen' die zijn verkregen door middel van verschrikkelijke martelingen. Britse en Franse diplomaten leken aanvankelijk de duivelse beweringen te geloven - totdat onze dappere broeders de ten onrechte gevangenen te hulp kwamen. Maar nogmaals, het kwaad was geschied.

Dit soort verdraaiing van de waarheid en de poging om de geschiedenis te herschrijven om te passen bij het politiek-correcte denken, is nu algemeen aanvaard in de zalen van de macht in veel landen; en het is onze plicht om het bloot te leggen.

Helaas bestaat de theorie van bloedsprookjes nog steeds in de moslimwereld en is het verantwoordelijk voor een groot deel van het huidige antisemitisme. Inderdaad, het heeft zich verspreid als een kanker­gezwel dat in vele vormen is gemuteerd, zoals het beschuldigen van Israël van het stelen van Arabisch land en van het beoefenen van apartheid.

Antisemitisme in de Labourpartij
Maar waarom, zo werd mij onlangs gevraagd, is antisemitisme zo wijd­verbreid onder de linkse Labour­partij, terwijl deze vorm van racisme eerder in verband werd gebracht met rechts? Een heel goede vraag. Het is tenslotte iets dat tegen God in gaat, vertelde ik mijn vriend nadat ik een tijdje had nagedacht.

De Britse Labourpartij werd opgericht op Joods-christelijke principes, maar heeft veel afstand genomen van deze fundamenten - zover dat hij militant atheïsme omarmde in haar gelederen, waar regelmatig virulente anti-Israëlische sentimenten te zien zijn.

Socialisme zonder God is rampzalig – denk maar aan Marx, Lenin, Stalin en Mao. Onaf­hanke­lijkheid van God (met andere woorden afgoderij) brengt altijd problemen met zich mee. En net als bij het Marxisme en zijn atheïstische filosofie, wordt de God van Israël de vijand.

Aan wiens kant sta jij?

Charles Gardner is de auteur van Israel the Chosen, Peace in Jerusalem, A Nation Reborn, en King of the Jews.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.