Een terrorist verbrijzelt alle stereotypen over terroristen

woensdag 24 november 2021 |  Stephen M. Flatow
Duizenden Israëli's woonden de begrafenis bij van Eliyahu Kay, een Joodse immi­grant uit Zuid-Afrika die zondag werd vermoord bij een terreur­aanslag in Jeruzalem. Voordat deze aanslag en deze naam uit het nieuws verdwijnen, moeten we één belangrijke les leren.

Dit essay verscheen oorspronkelijk op de nieuwssite israelnationalnews.com en is overgenomen met toestemming van de auteur.

Op het eerste gezicht lijkt het misschien alsof de aanslag van zondag in de Oude Stad van Jeruzalem gewoon weer een typische daad van Palestijns Arabisch terrorisme was - een aanvaller met een machine­pistool opende het vuur in een straat niet ver van de Westelijke Muur, waarbij een Joodse voorbij­ganger werd vermoord en vier anderen gewond raakten. We hebben dat soort verschrikkelijke nieuws al duizend keer eerder gehoord. Ik heb het meegemaakt.

Maar als je goed kijkt, blijkt dat er veel te leren valt van deze 'typische' gebeurtenis, omdat alles eraan in tegen­spraak is met wat de 'deskundigen' ons altijd vertellen over Arabische terro­risten en de slechte daden die zij begaan.

De zelfbenoemde deskundigen zeggen dat het 'profiel' van een Arabische terrorist een werkloze, alleen­staande jonge man is. Maar de moordenaar van zondag, Fadi Abu Shkhaydem, was geen van die dingen.

De sociologen en denktankmedewerkers die beweren alles te weten, vertellen ons dat terroristen toeslaan omdat 'ze niets te verliezen hebben'. Ze hebben zogenaamd 'persoonlijke problemen' of 'financiële moeilijkheden'. Ze hoeven zich geen zorgen te maken over het achter­laten van weduwen of wezen. Nou, deze terrorist had alles te verliezen, maar dat hield hem niet tegen.

Shkhaydem was 42, geen 22. Hij was geen onstabiele, misleide jongere. Hij was een familieman. Hij had een vrouw. Hij had vijf kinderen. Het kon hem niet schelen of zijn vrouw weduwe werd of dat zijn kinderen geen vader hadden. Joden vermoorden was belangrijker voor hem dan het leven van zijn eigen dierbaren.

Naast het machinepistool had Shkhaydem ook een mes bij zich. Vermoedelijk wilde hij meer Joden kunnen doden als zijn munitie op was.

Shkhaydem en zijn familie woonden in de noord­ooste­lijke Jeruza­lemse wijk Shuafat. Shuafat is officieel een 'vluchtelingenkamp', grenzend aan twee Joodse buurten, Pisgat Ze'ev en French Hill. De bewoners nemen dezelfde sneltram­lijn als de bewoners van die buurten. Met andere woorden, de Shkhaydems hadden voldoende mogelijk­heden voor vreed­zame interactie met Israëlische Joden.

De internationale nieuwsmedia vertellen ons vaak dat terroristen slechts 'reageren' op een of andere 'uitbrei­ding' door Joodse pioniers. Dat excuus kunnen ze in dit geval niet aanvoeren. De Shkhaydems woonden in Jeruzalem. Ze werden op geen enkele manier gedupeerd door Joodse pioniers. Niemand nam hun land af of bedreigde hen in hun levensonderhoud.

De Shkhaydems zijn in het bezit van Israëlische identiteits­kaarten en hebben de status van permanente inwoners van Jeruzalem. Zij hebben dezelfde rechten als Joodse Jeruzalemmers, waaronder medische zorg en stemmen bij gemeente­raads­verkiezingen. (Het enige dat zij niet kunnen doen is stemmen bij algemene verkiezingen, aangezien zij geen Israëlische burgers zijn). Niemand onderdrukt hen.

Shkhaydem was geen ongeschoolde straatboef. In nieuws­berichten wordt hij omschreven als 'een islamitische geleerde.' Hij was een bekend prediker in Jeruza­lemse moskeeën, waaronder de al-Aqsa moskee op de Tempelberg. Hij was leraar aan de Rashidiya Middelbare School in Jeruzalem, die deel uitmaakt van het gemeentelijke schoolsysteem, maar lesgeeft volgens het les­programma van de Palestijnse Autoriteit. Hij was 'bezig met zijn doctoraat', volgens Shibli Sweiti, de oom van de terrorist.

De scholen in de Shkhaydems' Shuafat buurt worden geleid door de United Nations Relief and Work Agency for Palestinian Refugees, UNRWA. Dat is een concessie die de Israëlische autoriteiten hebben gedaan, in de hoop een vreedzame sfeer te bevorderen. Dat is niet zo goed gelukt. UNRWA-scholen zijn berucht om hun lesprogramma's waarin Joden worden belasterd en terrorisme wordt verheerlijkt. Fadi Abu Shkhaydem was ongetwijfeld blij dat zijn kinderen daar onderwijs kregen.

Volgens Israëlische nieuwsberichten prezen Shkhaydem's vrienden en collega's hem als een 'Mourabit,' of 'verdediger van het geloof' vanwege zijn frequente deelname aan bijeen­komsten om te voorkomen dat Joden de Tempelberg bezoeken en om Joden uit de wijken Shimon HaTzadik/Sheikh Jarrah te zetten.

Er is een soortgelijke logica aan het werk bij die protesten en bij de terroristische aanslag van deze week. De ene dag schreeuwt Shkhaydem over de noodzaak om Joden van de Tempelberg en uit de Shimon HaTzadik buurt te houden; de volgende dag pakt hij een machine­geweer om te proberen die boodschap in praktijk te brengen, in bloed. Joods bloed.

Ik vraag me af wat J Street, B'Tselem, Amerikanen voor Vrede Nu, en al die anderen die de uitwijzing van Joden uit Shimon HaTzadik/Sheikh Jarrah hebben geëist, te zeggen zullen hebben over Shkhaydem die hun slogans in de praktijk brengt. Tot nu toe hebben ze nog niets gezegd. Zij hopen kennelijk dat de hele episode snel uit het nieuws zal verdwijnen voordat iemand hen gênante vragen gaat stellen.

Maar voordat deze laatste afschuwelijke aanslag in de vergetelheid raakt en de naam van het dode slachtoffer - Eliyahu Kay, een 26-jarige immigrant uit Zuid-Afrika - uit het nieuws verdwijnt, moeten we in ieder geval deze belangrijke les leren:
De hoofdoorzaak van terrorisme is ideologie, niet armoede. Dat is misschien moeilijk te begrijpen voor sommige Amerikanen, omdat het zo anders is dan onze eigen ervaring. De meeste Amerikanen zijn niet ideologisch. De Amerikaanse cultuur accepteert geen politiek geweld. De Amerikaanse regering promoot het gebruik van geweld niet. En de religies die de meeste Amerikanen omarmen, omhelzen geen geweld.

Maar, zoals iedereen weet, het Midden Oosten is niet het Midden Westen.

Stephen M. Flatow is advocaat en de vader van Alisa Flatow, die in 1995 werd vermoord in een door Iran gesponsorde Palestijnse terroristische aanslag. Hij is auteur van 'A Father’s Story: My Fight for Justice Against Iranian Terror.'

Lees ook:
How did the terrorist, a religious Hamas member, become a teacher in an Israeli school?
Palestinian Terrorist’s Last Will Urges Family, Students to Pursue Jihad.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.