Moeten de media ons informeren, of opvoeden?

dinsdag 23 februari 2021 |  Arthur Schwartzman
Het lijkt wel of journalisten de taak op zich te hebben genomen om hun lezers te onderwijzen, in plaats van feiten en bewijzen te presenteren en het denken aan hun publiek over te laten. Kranten, radio­program­ma's en televisie-uitzendingen gaan zich steeds meer rechtstreeks tot het publiek richten met hun agenda's en voorstellen.

Een recent artikel in The New York Times gaat zelfs zover, dat het ons voorhoudt het redeneren en denken voor onszelf maar helemaal achterwege te laten en het door anderen te laten doen. ‘Kritisch denken, zoals ons geleerd werd, helpt niet in de strijd tegen verkeerde informatie,’ luidt de ondertitel van het artikel.

Het artikel citeert de academicus Michael Caulfield, die opmerkt dat ‘ons wordt geleerd dat we, om ons tegen slechte informatie te beschermen, ons diep­gaand moeten bezig­houden met de dingen die we voorbij zien komen, maar vervolgens spreekt hij vol overtuiging uit ‘dat we gedoemd zijn te mislukken als we dat doen’. Hij voegt eraan toe: ‘Je krijgt onvol­maakte informatie en dan gebruik je je redenering om dat op de een of andere manier op te lossen. Maar in werkelijkheid kan die strategie volledig averechts werken.’

Het artikel geeft later een strategie voor controle van feiten genaamd SIFT:
➢ Stop (Stop),
➢Investigate the source (Onderzoek de bron),
➢Find better coverage (Vind betere informatie),
➢Trace claims, quotes and media to the original context (Traceer beweringen, citaten en media naar de oorspronkelijke context).

In een voorbeeld dat de auteur geeft, worden beweringen van een advocaat in een Instagram-post terzijde geschoven, omdat een Wikipedia-artikel de persoon in diskrediet brengt als een aanhanger van samen­zwerings­theoriën. Er werd geen reden gegeven waarom Wikipedia als onfeilbaar moet worden beschouwd, en de beweringen in de post werden zelf niet eens onderzocht, enkel omwille van de slechte reputatie van de schrijver.

De-agenda's van de media worden pijnlijk duidelijk tijdens een verkiezingsperiode. (Foto: Flash90)

Als we de logica van het artikel volgen, moeten we ons afvragen: wie schrijft er eigenlijk artikelen voor Wikipedia? Nou, stelt Wikipedia: ‘Dat doet u... Ja, iedereen kan zo vrijmoedig zijn om een bestaand artikel bewerken, of een nieuw artikel aan te maken, en vrijwilligers hoeven geen formele opleiding te hebben.’

Wat is het toch, dat deze specifieke website, of de New York Times, betrouwbaarder maakt dan misschien een kleiner, minder bekend nieuws­agentschap of website? The 7th Eye is een Hebreeuws­talig internet­magazine, dat is gewijd aan onderzoek van en kritiek op kranten en media in Israël, en het houdt zich bezig met nieuwe artikelen die dagelijks verschijnen en wijzen op manipulatie in oneerlijke berichtgeving in zowel rechtse als linkse publicaties.

Veel nieuwsbedrijven hebben voltijds feiten-checkers in dienst, maar wie controleert de feiten-checkers? In december bracht Sky News Australia verontrustende bewijzen aan het licht van politieke voor­ingenomen­heid en het ontbreken van ver­antwoor­dings­plicht op de hoogste niveaus van het certificerings­proces voor Facebook feiten-checkers. Dat zijn mensen met de macht om nieuws­agent­schappen te blokkeren, te censureren en te demo­niseren, en er zo voor te zorgen dat u leest wat zij willen dat u leest.

Is ‘stoppen met kritisch denken’ het soort advies dat we behoren te krijgen? Ik zou het tegendeel willen beweren, dit een tijd is als geen andere om kritisch te denken.
Een ander bizar voorbeeld: de website voor feiten­controle Snopes ‘ontkracht’ regelmatig artikelen van The Babylon Bee, een conservatieve christelijke satirische website.

Waar kunt u terecht? Google is lang de belangrijkste leverancier van informatie geweest voor wie online zoekt. Maar de resultaten van uw online­onderzoek worden meer en meer gecen­sureerd en gereguleerd dan ooit tevoren. De oorlog van Twitter tegen conser­vatieve en christelijke stemmen en meningen moet in hetzelfde licht worden gezien. Als zodanig is de vraag naar alternatieve, gedere­guleerde sociale media platforms en zoekmachines nog nooit zo hoog geweest.

De mainstream internationale media geven sinds lange tijd een beeld, waarvan degenen die in Israël wonen weten dat het NIET de Israëlische werkelijkheid weerspiegelt. (Foto: Flash90)

Israël zou maar al te goed moeten weten dat de hang naar gecentra­liseerde, algemeen aanvaarde informatie­bronnen de werkelijkheid kan verdraaien en soms zelfs een platform kan bieden voor flagrante leugens. De lijst van media­kanalen die de Staat Israël hebben belasterd door het een 'apartheids­staat' te noemen, is lang. Journalisten ‘onderwijzen’ hun lezers over de onrecht­vaardig­heden die hier plaatsvinden, en geven slechts één invalshoek en versie van een veel groter geheel. De missie van Israel Today is om een gezaghebbende bron voor waarheids­getrouwe informatie te zijn, in een opge­blazen nieuwsmarkt die duidelijk bevoor­oor­deeld is tegen de Zionistische Staat.

Het is even moeilijk voor een kritische denker om door de anti­semitische, anti­zionistische media­propa­ganda heen te filteren, als voor een orthodoxe Jood in een gesloten gemeenschap om Yeshua te vinden

De taak van een journalist is niet om ons te vertellen wat we moeten denken, maar om ons iets te geven om over na te denken. Stel een onrecht­vaar­dig­heid aan de kaak als er een onrecht­vaar­dig­heid heeft plaatsgevonden, breng een leugen aan het licht als er een leugen is verspreid. Maar als je commentaar geeft, geef dan alle opties, en stel een conclusie voor. Het is de taak van de journa­listiek om onze democratie, onze burgerlijke en religieuze vrijheden en rechten te beschermen. Mijn doel is om bepaalde zaken onder de aandacht te brengen, en u, als lezer, dan te laten beslissen.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.