Het oordeel over een afgoden dienende generatie

woensdag 24 juni 2020 |  Charles Gardner
Terwijl we op de rand van anarchie wankelen, benadrukte een half verborgen kop (weggestopt op pagina 26 van de Daily Mail) het echte probleem van onze samenleving: afgoderij, in al zijn vormen, zoals geldzucht en moord.

We hebben het eerste gebod overtreden door 'goden' te aanbidden die we hebben gemaakt ter vervanging van de ware levensbron. Ons leven is op onszelf gericht - ik, mij en het mijne. Dit komt vooral sterk tot uiting in de abortusindustrie.

Volgens de Mail werden vorig jaar een recordaantal van 207.384 abortussen uitgevoerd, grotendeels veroorzaakt door een groeiend aantal vrouwen van in de dertig, die ervoor kozen om de zwangerschap te beëindigen. Om minder eufemistische taal te gebruiken: door nog een ander gebod (u zult niet doden) te breken

Het was het hoogste cijfer voor Engeland en Wales sinds abortus in 1967 werd gelegaliseerd. Pro-life campagnevoerders geven de schuld aan de instabiliteit van samenwonende relaties en de druk op vrouwen om een ​​zo hoog mogelijk inkomen te verdienen.

Dus de ‘afgod’, die inhoudt dat je je baby in het vuur van verbrandingsinstallaties van ziekenhuizen gooit omwille van het persoonlijke gemak, hangt samen met een andere afgod: het verlangen naar geld om te besteden aan wat je waarschijnlijk niet nodig hebt. In hetzelfde artikel werd vermeld dat het gemiddelde gezin £ 182 per week heeft bespaard op niet-essentiële zaken vanwege de lockdown.

Maar zulke extra 'luxe' heeft een hoge prijs, zoals blijkt uit een film waarin een 63-jarige gepensio­neerde verloskundige sprak over de gruwel van de aanblik van geaborteerde baby's die naar adem happen, nadat ze zijn achtergelaten in een nierbekken om te sterven.

Lynn werd vooral getroffen door het schokkende contrast van medici, die in de ene afdeling ervoor vechten om te vroeg geboren baby's te redden, terwijl ze in de volgende afdeling babies laten sterven!

Hoewel zij haar eigen abortus op 20-jarige leeftijd diep betreurt (ze wist dat het een jongen was, die haar oudste zoon zou zijn geweest), kan ze met zichzelf leven omdat ze christen is geworden en vergeving en genezing van de Heer heeft ontvangen.

Ze zag onder ogen wat er mis was in haar leven en kon ermee afrekenen door de bron van al het leven, Jezus. Wat een schril contrast met de zelfingenomen moraal van degenen die iedereen, behalve zichzelf, de schuld geven van de problemen in de wereld.

Het antwoord is dat zonde het probleem is, niet de politiek,. Prins Charles en anderen zouden ons willen laten focussen op de natuur, door geschapen dingen te aanbidden in plaats van de Schepper zelf, om het paradijs van Eden opnieuw te creëren. Maar het was de zonde van rebellie tegen God die in de eerste plaats tot verbanning uit Eden leidde.

De oude Israëlieten kregen later twee opties: Gods geboden opvolgen of ze opzettelijk ongehoorzaam zijn, wat tot zegen of vloek zou leiden (Deutero­nomium 11:26-28). En het eindresultaat van deze laatste keuze zou verbanning zijn uit hun beloofde land, die 1900 jaar duurde.

Het probleem van de zonde is zo oud als het leven op aarde. Jezus kwam als een eeuwige remedie en betaalde de straf voor onze overtredingen en leed onder het oordeel dat wij verdienen. Als we dat eenmaal hebben aanvaard, kunnen we de samenleving veranderen.

John Newton was kapitein van een slavenschip, die zich overgaf aan zware zonde en losbandigheid. Maar temidden van een angst­aan­jagende storm, die zijn schip dreigde te laten zinken, riep hij tot God om hem te redden. Later getuigde hij van zijn ervaring door de woorden van de lofzang Amazing Grace: ‘Genade, zo oneindig groot, dat ik die 't niet verdien, het leven vond, want ik was dood, en blind, maar nu kan ‘k zien’ (ELB).

Newton sloot zich vervolgens aan bij de campagne voor afschaffing van de slavernij van mede-christen William Wilberforce en werd een zegen, vooral voor zwarte mensen, in plaats van een vloek.

Maar we hebben de erfenis van Newton en Wilberforce, en van William Tyndale en Robert Raikes, magistrale figuren die de Bijbel naar Groot-Brittannië brachten, de rug toegekeerd. We hebben de geboden van God veracht en voor de dood gekozen, niet voor het leven. Geen wonder dat we afglijden in anarchie - we leven onder een vloek!

Wie had gedacht dat we, slechts zes maanden nadat de conservatieven aan de macht waren gekomen met een meerderheid van 80 zetels, het gevoel zouden hebben dat we in een linkse dictatuur leven?

Zoals een vriend het onlangs zei: alles waar je op vertrouwt in plaats van God is een afgod. De afgelopen jaren hebben we de economie verafgood; nu, tijdens de Covid-pandemie, lijkt het alsof we knielen voor de god van de wetenschap.

We moeten onszelf ook de vraag stellen, of onze gezond­heids­zorg ons gouden kalf is geworden, iets dat we aanbidden in plaats van God, zoals de Israëlieten deden toen Mozes later van de berg af kwam?

Het fantastische werk dat artsen en verpleegkundigen doen, waardeer ik zeer, maar moeten we applaudis­seren voor een instelling die is veranderd in een vernietigings­kamp voor ongewenste kinderen? Misschien moeten we berouwvol voor God knielen voor de zonden van de natie?

Toen de Israëlieten zich bewust werden van de heerlijkheid van God, 'knielden ze met hun gezichten ter aarde, op de grond, bogen zich neer en loofden de Heere ...' (2 Kron 7:3 HSV) We moeten terugkeren naar de Heer en Hem alleen aanbidden.

Terwijl Elia het volk van Israël uitdaagde in zijn grote twist met de valse profeten van Baäl: 'Hoe lang hinkt u nog op twee gedachten? Als de Heere God is, volg Hem; maar als het de Baäl is, volg hem. ' (1 Koningen 18:21 HSV) Dat is ook vandaag de vraag voor ons.

Charles Gardner is auteur van Israel the Chosen , Peace in Jerusalem en A Nation Reborn.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.