Tweestatenoplossing, een propaganda-oorlog

Sunday, May 17, 2020 |  Charles Gardner
Het risico bestaat dat de COVID-pandemie ons het zicht ontneemt op elke andere belangrijke ontwikkeling in de wereld. Nu worden we teruggetrokken naar de realiteit over een andere crisis, die decennialang onopgelost is gebleven.

Afbeelding: De ondertekening van dat vredesverdrag maakte geen einde aan de oorlog. Het verplaatste het gewoon van het slagveld naar de media.

Het conflict in het Midden-Oosten is onverminderd doorgegaan, temidden van een wereldwijde plaag die zowel de Israëli’s als de Arabieren angst inboezemt. Daarbij krijgen de Joden van sommige van hun vijanden zelfs de schuld van de plaag.

In Groot-Brittannië hebben meer dan 130 politici opgeroepen tot sancties tegen Israël als het land doorgaan met voorstellen om Joodse nederzettingen in Judea en Samaria te annexeren. Dit gebied is de zogenaamde Westelijke Jordaanoever, die momenteel onder beheer van de Palestijnse Autoriteit staat. Het probleem is dat de westerse regeringen decennialang de mantra van een 'tweestatenoplossing' hebben gevolgd, waarbij een Arabische natie vreedzaam naast de Joden zou leven. Maar dit plan, dat gebaseerd is op de veronderstelling dat Israël het betwiste land bezet houdt, is volledig nep, zoals een reeks recente artikelen over het honderdjarig bestaan van de San Remo-conferentie hebben verwoord. (Zie Israëls Aardse Geboorteakte: de San Remo Resolutie en De San Remo Resolutie, Israëls ‘Magna Carta’)

Het idee dat 'Palestijnen' recht hadden op dit land, is in de loop van enkele decennia ontstaan uit een antisemitische propagandacampagne. Deze campagne is gericht op het delegitimeren van de Joodse Staat, die afgelopen week 72 jaar na zijn wedergeboorte de onafhankelijkheid vierde. Nadat een reeks oorlogen, die bedoeld waren om Israël te vernietigen, dat doel niet hadden bereikt, kwamen Yasser Arafat en anderen op het idee om hun toevlucht te nemen tot leugens en de wereld ervan te overtuigen dat de Joden hun land hadden gestolen.

In werkelijkheid gaat de Joodse band met het land meer dan 3000 jaar terug. Dit was een van de belangrijkste redenen dat de wereldleiders in 1920 in San Remo bijeenkwamen om ervoor te zorgen dat ze het juiste deden met het Joodse volk, aan wie ze al het land van wat toen 'Palestina' werd genoemd (van de Middellandse Zee tot aan de rivier de Jordaan) toewezen. Dit verdrag is nooit ingetrokken; het staat nog steeds in het internationaal recht en Israël heeft het volste recht op heel Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Gazastrook – die geen van allen aan de Palestijnen toebehoren. Alleen omdat Israël wanhopig naar vrede verlangt, is het herhaaldelijk bereid om compromissen te sluiten door land op te geven dat rechtmatig van hen is. Maar het bewijs is duidelijk dat Machmoud Abbas, de opvolger van Arafat, nooit blij zal zijn met een ‘vredesplan’ dat erkenning van Israël inhoudt.

Misschien is dit de reden waarom president Trump, ondanks zijn moedige pogingen om de realiteit onder ogen te zien door Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël en nog veel meer, nog steeds een plan nastreeft waarbij twee staten betrokken zijn – want hij weet dat het nooit zal gebeuren. Waarom hij San Remo niet in beschouwing heeft genomen bij het opstellen van zijn 'Deal van de Eeuw' is een mysterie. Natuurlijk is het pas heel recentelijk, dat de resolutie die in de Italiaanse badplaats is ondertekend, weer in beeld is gebracht. Maar (dankzij een algemeen gebrek aan belangstelling van de mainstream media) moet het nog steeds een grote impact krijgen op de gedachten van diplomaten en ambtenaren die, naar ik hoop, op dit moment bezig zijn met het bijspijkeren van hun geschiedenis en het afstoffen van documenten in hun archieven.

San Remo overtreft alle vredesplannen die sindsdien zijn aangeboden. En als het in de jaren twintig, dertig en veertig van de vorige eeuw was nageleefd, zou het Israëlisch-Palestijnse conflict misschien niet genoeg zuurstof hebben gekregen om te ontbranden. Maar het was nooit de bedoeling dat het zover zou komen, met stukjes 'Palestijns' grondgebied hier en daar, terwijl politici gedwongen worden om te discussiëren over rechten om te bouwen. Ja, er was Arabische oppositie honderd jaar geleden, maar een poging om dit probleem op te lossen werd gedaan door Winston Churchill. In 1922 stelde hij in werking wat ik de oorspronkelijke ‘tweestatenoplossing’ zou noemen: hij brak een groot deel van het land dat oorspronkelijk voor de Joden bestemd was, af en droeg het eigendom over aan de Arabieren. Dit werd bekend als Trans-Jordanië (nu gewoon Jordanië).

Het was ongetwijfeld goed bedoeld, want Churchill was altijd een vriend van Israël, maar de Arabieren waren nog steeds niet gelukkig. Daarom boden de Verenigde Naties in 1947 een 'Verdelingsplan' aan, waarbij het Israëlische grondgebied werd verdeeld en verkleind. Dit is in duidelijke strijd met zowel Gods Woord als het Verdrag van San Remo, wat ook wel gezien wordt als de ‘Aardse Geboorteakte’ van Israël in het land. En toch werd zelfs dit genereuze aanbod afgewezen door de Arabieren, die vervolgens ten strijde trokken tegen de nieuwe Joodse Staat. In deze strijd heeft Jordanië de gebieden die nu worden betwist, illegaal geannexeerd. Maar toen ze zich uiteindelijk realiseerden dat Israël niet met militaire middelen kon worden verslagen, werd een propagandaoorlog gestart met als doel een onbestaand 'Palestijns' volk en een onbestaande staat te creëren. De rest is geschiedenis – een groot deel ervan is herschreven, mooier gemaakt dan het was of zelfs verzonnen.

De annexatie van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem door Jordanië werd slechts door twee landen in de wereld erkend – Pakistan en (beschamend) Groot-Brittannië – terwijl de door Israël voorgestelde annexatie van slechts delen van deze gebieden van vele kanten een kakofonie van verwijten ontlokt. Maar Israël is een overlever. Alle pogingen om de Joden uit te roeien zijn mislukt. Israël is een positief bewijs van Gods bestaan en heeft zelfs de ergste gevolgen van de coronavirusplaag verjaagd, zo lijkt het, zoals een YouTube-video van dansende artsen die God danken voor het leegmaken van de COVID-afdelingen van hun ziekenhuis, getuigde.

Ondertussen leek een 88-jarige Joodse man, genaamd Peter, in het Royal Free Hospital in Noord-Londen aan de deur van de dood te staan. Hij was te zien in de schrijnende BBC Tv-documentaire Fighting Covid-19. Toch kreeg hij op een bepaalde manier weer genoeg kracht om te herstellen. Is Peter een beeld van Israël, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de deur van de dood leek te staan, maar vervolgens herstelde om een bloeiende natie te worden die op vele gebieden – waaronder geneeskunde en technologie – toonaangevend is in de wereld?

Na hen te hebben berispt voor hun eigenzinnigheid en na de vernietiging te hebben voorspeld, voegde de Heer eraan toe: ‘Maar nu, luister, Jakob, Mijn dienaar, Israël, die Ik verkozen heb! (…) Ik zal Mijn Geest op uw nageslacht gieten en Mijn zegen op uw nakomelingen.’ (Jesaja 44:1,3). En zij die het land van Zijn ‘persoonlijk eigendom’ (Psalm 135:4) verdelen, zullen het oordeel van de Heer oogsten (Joël 3:2).

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.