Kan een Jood rouwen om dood van Arabische leider?

dinsdag 28 april 2020 |  Ryan Jones
Achmed Nama was Israëls 200ste corona-slachtoffer. Onder degenen, die kwamen rouwen, was ook Yehoedah Glick, vooral bekend als activist voor de Joodse gods­dienst­vrijheid op de Jeruzalemse Tempelberg, voor velen een ‘extremist’. Hoe is dit mogelijk?

Mukhtar (dorpsleider) Achmed Nama moest een keuze maken. Zoals alle lokale Arabische leiders in het Heilige Land kon hij zich identificeren met de 'Palestijnse zaak', of hij kon vrede sluiten met Israël. Hij koos voor het laatste en de kleine Arabische stad van Galilea, Deir el-Asad, leeft al tientallen jaren in harmonie met haar Joodse buren.

Yehoedah Glick is een voormalig lid van Knesset. Maar hij is het meest bekend als een activist voor Joodse godsdienstvrijheid op de Jeruzalemse Tempelberg. In de ogen van de internationale gemeenschap, maakt dat Glick tot een 'extremist'.

Volgens het beeld dat de mainstream media van het Midden-Oosten schetsen, zou geen van beide mannen mogen bestaan. Een trotse Arabische mukhtar (dorpsleider) die streeft naar co-existentie en integratie met de Joodse Staat? Een nationalistische Jood die in het openbaar rouwt om de dood van een Arabier die hij 'vriend' noemde?

Achmed Nama en Yehudah Glick vormen geen uitzondering. Zij vertegenwoordigen de norm. Maar hun realiteit wordt te vaak genegeerd door de media.

De meeste Joden en de meeste Arabieren leven vreedzaam samen in Israël. De meeste Arabieren hebben er geen probleem mee om als burgers van de Joodse Staat te leven, waar ze veel meer vrijheid en succes hebben dan Arabieren in de buurlanden. De meeste Joden zijn geen racisten, en hoewel zij de belangen van de Joodse Staat behartigen, weten zij dat de Arabische minderheid een integraal onderdeel is van de toekomst van Israël.

Maar dat is een minder sensationeel verhaal dan een conflict. Het sluit ook niet aan bij het zorgvuldig gecultiveerde verhaal dat Joden Arabieren haten en dat Arabieren de Joden nooit kunnen vergeven voor het 'stelen van hun land'.

Daarom heeft u nog nooit gehoord van het werk van Glick samen met Nama om tolerantie, co-existentie en culturele uitwisseling tussen de Joodse en Arabische gemeenschap te bevorderen. Glick is ook actief geweest in de inspanningen van de Israëlische regering om de inkomenskloof tussen de Joodse en de Arabische sector te dichten.

De waarheid is, dat ik ook nooit van deze specifieke initiatieven had gehoord. Maar niet omdat ik niet wist dat Joden en Arabieren vreedzaam naast elkaar bestaan. Integendeel, het samenleven is zo alledaags dat dit slechts één voorbeeld was temidden van honderden, misschien wel duizenden mensen.

De echte extremisten zijn degenen, die proberen een conflict te bestendigen, waaraan de meeste mensen ter plaatse geen deel willen hebben, door alleen de schijnwerpers te richten op het allerergste van wat er in het Heilige Land gebeurt.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.