Leven in een tijd van vreugde en verdriet

Tuesday, April 28, 2020 |  Anat Schneider
Het wekelijkse gedeelte uit de Thora, waarin vreugde en verdriet dichtbij elkaar liggen, kan ons helpen bij het begrijpen van rouw en vreugde.

‘De zonen van Aäron, Nadab en Abihu, namen beiden hun wierookschaal, deden vuur daarin, legden reukwerk daarop en brachten vreemd vuur voor het aangezicht van de HEERE, wat Hij hun niet geboden had. Toen ging een vuur uit van het aangezicht van de HEERE, en verteerde hen, zodat zij stierven voor het aangezicht van de HEERE. En Mozes zei tegen Aäron: Dit is wat de HEERE gesproken heeft: In hen die tot Mij naderen, zal Ik geheiligd worden, en voor de ogen van heel het volk zal Ik geëerd worden. Maar Aäron zweeg.’ (Leviticus 10:1-3)

Dit is een verhaal over brandoffers en de inwijding van de tabernakel. Het is de eerste keer dat het gebod om offers te brengen in de tabernakel plaatsvindt. De heiligste plaats is bedoeld als het punt van verbinding tussen de mens en God. Aäron en zijn zonen zouden de ceremoniële handelingen en het offerproces grondig leren kennen, waarbij de heiligheid van een dergelijke verbintenis met de Almachtige bewaard zou blijven. Wat een vreugdevolle gebeurtenis is het dat God aanwezig is bij Zijn volk.

Binnen deze vreugde ontstond een probleem; een plotselinge wending van de gebeurtenissen. Twee van Aarons zonen, Nadab en Abihu, besloten ander wierook toe te voegen en offerden een extra offer, dat hun niet werd opgedragen. In de Thora wordt dit ‘vreemd vuur’ genoemd, wat een ernstige overtreding is. Het leidde tot de dood van Nadab en Abihu.

Een les die uit deze verzen kan worden getrokken is dat vreugde en verdriet vaak met elkaar verbonden zijn en soms tegelijkertijd voorkomen. Dit is vooral van toepassing op de huidige tijd waarin we ons bevinden, bij de overgang van Yom HaShoa, de herdenking van de Holocaust, en Yom HaZikaron, de herdenkingsdag voor de oorlogsslachtoffers, naar Onafhankelijkheidsdag. We beginnen met het rouwen om onze dierbaren die zijn omgekomen in de verschrikkingen van de Holocaust en met het herdenken van de 23.816 soldaten die hun leven hebben gegeven aan de strijd voor het Joodse vaderland. In een plotselinge overgang van verdriet naar vreugde vieren we dan de triomfantelijke overwinning van de onafhankelijkheid van Israël na 2000 jaar ballingschap.

Helaas denk ik dat velen zich in deze situatie met Aaron kunnen identificeren. Hij begon het verhaal met een glorieus moment - de inwijding van de tabernakel en het instellen van de heilige ontmoetingsplaats tussen mens en God. Niet lang daarna stond zijn hele wereld op zijn kop en verloor hij zijn twee zonen.

We zouden een grote uitroep verwachten van Aaron na zo'n tragedie, een uitbarsting van tranen en verdriet over het moeten begraven van zijn eigen twee zonen. Maar hij doet precies het tegenovergestelde van wat we zouden verwachten. Hij reageert niet en er komt geen woord uit zijn mond.

Het schijnt dat Aaron begrijpt dat er niets gezegd of gedaan kan worden om zijn geliefde zonen terug te brengen. Hij weet dat niets hem zal helpen begrijpen waarom dit moest gebeuren. Maar hij is er zeker van dat God soeverein is en dat zijn wegen ondoorgrondelijk zijn. Daarom geeft hij niet toe aan eindeloze vragen die proberen te ontcijferen wat niet te bevatten is. Ondanks zijn verlangen accepteert Aaron Gods oordeel en soevereiniteit.

Als mensen worstelen we met het feit dat er niet voor alles een precies antwoord is. Daarom zoeken we na elke tragische gebeurtenis naar de juiste woorden die de kracht hebben om de gedachten te versterken en troost te bieden. We proberen de stilte te doorbreken.

Soms moeten we gewoon accepteren dat er niet altijd woorden zijn die ons helpen onze pijn te genezen. Geen enkel hartversterkend woord of een tot nadenken stemmende film zal ons helpen begrijpen waarom de Holocaust heeft plaatsgevonden. De enige manier om de pijn te overwinnen is door er direct mee om te gaan. Het is een van de moeilijkste taken voor mensen om te doen, maar het is de enige manier waarop we onze pijn kunnen genezen.

Ik wil graag afsluiten met een liedje van de beroemde Israëlische zanger Zohar Argov:

Sommige dingen zijn verborgen
We zullen het niet begrijpen, noch weten
We zullen ook dingen doen
Schijnbaar zonder enige reden
Niet alles moet worden onderzocht en bevraagd
Soms mag je
Niet alles weten

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.