Ons gedrag is ons geloofsgetuigenis

Sunday, April 12, 2020 |  Ryan Jones
De coronacrisis heeft mij er onder andere aan herinnerd, hoe belangrijk ons uiterlijk gedrag is voor het algemene getuigenis van ons geloof. Onze daden spreken luider dan onze woorden. Denk aan het gezegde: ‘Woorden wekken, daden trekken’.

Veel christenen denken dat 'getuigen' alleen maar inhoudt, dat ze op straathoeken traktaten uitdelen of het evangelie persoonlijk delen met ongelovigen. Maar veel belangrijker is hoe mensen ons zien handelen als we denken dat niemand er aandacht aan besteedt.

Geloof me, religieuze Joden maken dezelfde fout. Ultraorthodoxe Joden proberen 'seculiere' Joden te verleiden of op een andere manier te overtuigen om teshoevah te maken, om 'terug te keren' naar een rechtvaardige wijze van leven voor God. Zij hopen dat gebeden en voorbeelden van 'rechtschapen' leven van hun kant, hun minder vrome broeders en zusters zullen aanmoedigen om terug te keren naar de kudde.

Maar te midden van de coronacrisis heeft het ultraorthodoxe verzet tegen de overheids­voor­schriften, die de verspreiding van de ziekte moeten beteugelen, niet gediend om de seculiere Israëlische Joden te verleiden, maar eerder om hen te woedend te maken. En hoewel dit beschamende gedrag inderdaad dat van een minderheid kan zijn, wordt het in de media zo vaak genoemd, dat de gemiddelde Israëli's het zijn gaan associëren met de ultraorthodoxe gemeenschap in het algemeen.

En als het volgen van God, het ‘religieus’ zijn, blijkbaar betekent dat je minachting hebt voor het welzijn van anderen, dan wil de gemiddelde Israëli er niets mee te maken hebben.

Dit, mijn vrienden, is wat het betekent om een slechte getuige te zijn. En we zijn er allemaal schuldig aan, omdat het thuis begint.

Ik wil niets liever dan dat mijn kinderen toegewijd en sterk in het geloof opgroeien dat zo centraal staat in mijn leven. Ik wil dat ze God op de eerste plaats zetten, dat ze anderen behandelen zoals ze zelf behandeld willen worden, dat ze vrede zoeken en dat ze vergeving aanbieden, zelfs als die niet verdiend is.

Maar ik ben me er ook pijnlijk van bewust dat ik die dingen te vaak niet doe, en ze zien dat ik die dingen niet doe. Ik heb het vaak te 'druk' om enige persoonlijke tijd aan God te besteden; ik bekritiseer vaak anderen, maar ik zal zeker niet tolereren dat ze mij bekritiseren; ik ben vaak sneller in het bekritiseren dan in het vergeven.

En zo vaak als ik ze zeg, dat ze moeten doen zoals ik zeg, is de kans groter dat mijn kinderen doen zoals ik doe.

De Israëlische rabbijnen proberen een moreel kompas voor de natie te zijn. Het belangrijkste van hun leer is die van pikoe’ach nefesh, dat het redden van het leven voor alles komt. En toch, toen de natie geconfronteerd werd met een levensbedreigende pandemie, was hun eerste reactie afwijzing en onge­hoor­zaam­heid aan de maatregelen, die bedoeld waren om levens te redden. En nu is minstens een derde van alle bevestigde gevallen van het coronavirus in Israël onder de ultraorthodoxe Joden, ook al maken zij minder dan 15 procent van de bevolking uit.

Als inwoner van Israël, en met een vrouw die in de gezondheidszorg werkt, was mijn eerste reactie, net als die van veel Israëli's, er een van woede tegenover de Charedim (ultraorthodoxen). Maar ik moest erkennen dat dit niet een tekortkoming is die uniek is voor hun gemeenschap, maar meer een menselijke tekortkoming.

Hoe vaak heb ik in de Bible Belt van Amerika niet dezelfde fout zien maken door zowel de evangelische christenen als de seculiere liberalen, die zich tegen hen verzetten?

Het gezegde 'woorden wekken, daden trekken' is al vele eeuwen oud, hoewel de Bijbel het probleem al millennia daarvoor duidelijk aan de orde stelde. En nog steeds hebben we de les niet geleerd.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.