Britse ‘Israel Apartheidsweek’: giftige propaganda

Sunday, March 08, 2020 |  Charles Gardner
Het gevecht om de waarheid is weer begonnen. Anti-Israëlische propaganda staat centraal op de Britse universiteitscampussen tijdens de Israel Apartheidsweek. In de Joodse Staat heerst onzekerheid na de derde nationale verkiezing binnen een jaar.

Democratische presidentskandidaten wisselen beledigingen uit met tegenstanders en proberen Donald Trump ten val te brengen. In Frankrijk, dat de grootste Joodse gemeenschap van Europa herbergt, hebben antisemitische incidenten een recordhoogte bereikt. Wie vertelt de waarheid? Wie is er te vertrouwen?

Wat is er met Israël en het Joodse volk dat zoveel aanvallen en vergif aantrekt? Voor het antwoord gaan we helemaal terug naar de Hof van Eden toen Eva, en vervolgens Adam, God ongehoorzaam was door de verboden vrucht te proeven, die giftig bleek te zijn. Want het bracht zonde in de wereld, en we lijden nog steeds onder de gevolgen. Maar God koos er voor, door het Joodse volk de Messias te brengen, die 'het hoofd' van Satan (Genesis 3:15) zou verpletteren en de kracht van de zonde zou overwinnen.

Satan, vermomd als een slang, zette de geesten van onze voorouders aan het twijfelen met zijn suggestieve vraag: 'Zei God werkelijk: “Je mag van geen enkele boom in de tuin eten”?’ (Genesis 3:1) En die tactiek gebruikt hij vandaag nog steeds in het debat over de waarheid, dat elk gebied van menselijke activiteit omvat, inclusief de eeuwenoude strijd om het Beloofde Land van Israël.

Verschillende Britse campussen zijn deze maand van plan hun eigen versie van de [Amerikaanse] Israël Apartheidsweek te organiseren, die, zoals de titel al aangeeft, bedoeld is om een beeld te geven van Joden en Arabieren die een volledig gescheiden leven leiden in Israël - een volledig valse indruk, zoals velen die het land hebben bezocht, u zullen vertellen. In werkelijkheid vermengen ze zich op straat en op de markten, in de bussen en treinen, in de gerechtshoven (inclusief Arabische rechters) en in de ziekenhuizen, parken en speeltuinen. Zelfs in het parlement (de Knesset) zijn de Arabische knessetleden vrij om hun verzet tegen het regeringsbeleid te uiten.

Dat was nooit het geval toen ik opgroeide tijdens de apartheid van Zuid-Afrika, en om Israël hiermee te vergelijken is een belediging voor degenen die in die tijd onder het systeem hebben geleden. Er waren bussen, banken en toiletten die alleen voor 'blanken' bestemd waren - ziekenhuizen hadden zelfs aparte wasgelegenheden voor blanke en Aziatische artsen - en zwarte mensen werden naar afgelegen en onproductieve gebieden gestuurd die bekend staan als Bantoestans, en zij moesten pasjes dragen om in de 'witte' steden te kunnen werken.

De enige schijnbare overeenkomst met de apartheid in Zuid-Afrika betreft de zogenaamde 'twee-staten-oplossing' - het politieke doel dat door alle grote mogendheden wordt gesteund. Hierdoor worden duizenden Palestijnen van de zogenaamd bezette 'Westbank' gedwongen om elke dag door de strenge controle te gaan om werk te zoeken in Israël. Maar de muren die rond hun grondgebied zijn opgetrokken, waren bedoeld om zelfmoord­terroristen buiten de deur te houden, niet de arbeiders. En het heeft goed gewerkt om de terroristische aanslagen aanzienlijk te verminderen.

Het hele droevige verhaal is de bittere vrucht van giftige propaganda waar de internationale gemeenschap slecht mee omgaat. De Apartheidsweek is een vijandige campagne om Israël te delegitimiseren en te demoniseren. Maar de onaangename waarheid is, dat het hele grondgebied van de Middellandse Zee tot aan de rivier de Jordaan wettelijk was toegewezen aan het Joodse volk door een internationaal verdrag dat volgende maand 100 jaar geleden in San Remo, Italië, is ondertekend.

De grote geallieerde mogendheden, waaronder Groot-Brittannië vertegenwoordigd door premier David Lloyd George, waren bijeengekomen om te beslissen over de toewijzing van land in het Midden-Oosten in de nasleep van de door de Eerste Wereldoorlog veroorzaakte omwentelingen. Maar het was nooit de bedoeling dat dit zou gebeuren met stukjes 'Palestijns' grondgebied hier en daar, terwijl politici gedwongen worden om te redetwisten over de rechten om te bouwen.

Ja, er was toen Arabisch verzet, maar Winston Churchill deed een poging om dit probleem op te lossen toen hij in 1922 een 'twee-staten-oplossing' bewerkstelligde door een enorm stuk land, dat oorspronkelijk bedoeld was voor Joden, er af te snijden voor Arabisch eigendom. Dit werd bekend als Trans-Jordanië (nu gewoon Jordanië).

Het was ongetwijfeld goed bedoeld, want Churchill was altijd al een vriend van Israël, maar de Arabieren waren er nog steeds niet gelukkig mee. Daarom boden de Verenigde Naties in 1947 een 'verdelingsplan' aan, dat het Israëlische grondgebied verder verdeelde en verkleinde, wat een duidelijke schending van Gods Woord was. En toch werd zelfs dit genereuze aanbod afgewezen door de Arabieren, die vervolgens ten strijde trokken tegen de nieuwe Joodse Staat.

Toen zij zich uiteindelijk realiseerden dat Israël niet met militaire middelen kon worden verslagen, werd een propaganda­oorlog gestart met als doel een niet-bestaand 'Palestijns' volk en Staat te creëren. De rest is geschiedenis - een groot deel ervan is herschreven, overgeschilderd of zelfs uitgevonden.

Zo heeft de Palestijnse Autoriteit bijvoorbeeld een Joodse erfgoedsite uit het Bijbelse tijdperk in handen genomen en is daar begonnen is met het slopen van archeologische vondsten - allemaal onderdeel van een campagne om dergelijke historische locaties om te vormen tot Palestijnse toeristische trekpleisters. Het is ongelofelijk.

Toch is de realiteit dat we getuige zijn van de eeuwenoude strijd tussen 'de vader der leugens' (Johannes 8:44), volgens de Heer Jezus, en de God van Israël die zich in het vlees manifesteerde door Degene die zei: 'Ik ben de weg, en de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader, behalve door mij.' (Johannes 14:6)

Het is een venijnig conflict, dat op zijn hevigst is in de vurige ketel van het Midden-Oosten. Maar de Rechter der Volken staat aan de deur, klaar om de straf uit te spreken over hen die 'mijn volk onder de naties hebben verspreid en mijn land hebben verdeeld'. (Joel 3:2)

Ik kan maar niet begrijpen waarom zoveel Amerikaanse Joden onvriendelijk zijn tegen Donald Trump, zo'n duidelijke vriend van Israël! Het is ironisch, dat lijkt een deel van de reden veroorzaakt wordt door zijn sterke pro-Israëlische houding, die als oorzaak wordt beschouwd van een piek in het antisemitisme, waardoor ze zich bijzonder onzeker voelen.

Maar dit is korte­termijn­denken, vooral tijdens Poerim, wanneer de Joden hun redding van de vernietiging in het oude Perzië vieren. Want hun ultieme veiligheid - zowel wat betreft Israël als hun eeuwige verbond met God - staat echt op het spel.

Het doet me vooral pijn om te horen over de plannen voor de Israël Apartheidsweek in mijn geboorteland Zuid-Afrika, waar de BDS-beweging (Boycot, Des­inves­teringen en Sancties), met aanzienlijke steun van de 'kerk', op cynische wijze probeert het tragische doodschieten door de politie van 69 zwarte demonstranten (over de pasjeswetten) in Sharpeville in 1960 te relateren met Israël en de Palestijnen.

Zoals een collega van mij uit Kaapstad het uitdrukte: 'Als de kerk in zee gaat met zulke bedrieglijke groepen als de BDS, dient dit alleen maar om een wig te drijven tussen Jezus en het Joodse volk'.

Ik bid dat de Joden steeds meer het ware gezicht van hun Messias onder de hedendaagse christenen zullen zien. Met alle verkiezingen die plaatsvinden, is het tijd om te kiezen wie we zullen dienen - licht of duisternis, leven of dood, waarheid of leugens.

Charles Gardner is auteur van Israel the Chosen, Peace in Jerusalem, en A Nation Reborn.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.