Israël, Gods 'Kostbare Bezit'

Monday, March 02, 2020 |  Charles Gardner
Terwijl een constant spervuur van raketvuur een 'hel op aarde' blijft veroorzaken voor de bewoners van zuidelijk Israël, blijft er overvloedige regen uit de hemel vallen. Die vult het Meer van Galilea en is een teken van Gods zegen.

Aangezien de Israëliërs de regen al sinds de oudheid als een zegen van God zien, is het Meer van Galilea - de enige bron van zoet water voor de natie - zo gestegen dat het binnenkort kan worden gebruikt om de uitgeputte Dode Zee te voeden. En nu trekken bezoekers naar het dorre Negev-gebied om te kijken naar het wonder van de bloeiende woestijn, een vervulling van oude profetieën (Jesaja 27:6 en 35.1v).

Hel lijkt wel alsof de Heer zegenend is, terwijl zijn vijanden vloeken. Dit alles wordt onderstreept door berichten over dreigementen van de Iraanse autoriteiten om de graven van Esther en Mordechai te vernietigen, als vergelding voor de vermeende gunsten voor Israël van president Trump in zijn vredesplan. Dit valt samen met het jaarlijkse Poerimfeest, dat zo dierbaar is voor de Joden, wanneer zij gedenken hoe koningin Esther en haar voogd een complot hebben verijdeld om de Joden van Perzië (het huidige Iran) uit te roeien.

De vijanden van Israël laten nog steeds wapengekletter horen en de Joden worden nu net zo ernstig bedreigd als onder koning Xerxes en zijn antisemitische handlanger Haman in 400 voor Christus. De ayatollahs van vandaag zijn klaar om op de nucleaire knop te drukken om hun vaak herhaalde dreigementen uit te voeren om Israël van de kaart te vegen.

Maar de Heer, Adonai, herinnert zijn volk eraan dat hij nog steeds voor hen zorgt; ze zijn nog steeds, zegt hij, 'mijn oogappel', 'mijn dierbaar bezit' en 'gegraveerd in zijn handpalmen'. Zij zullen inderdaad nog steeds 'een licht voor de heidenen' zijn (Jesaja 49:22) en zijn doelen voor hen zullen worden vervuld (Jeremia 29:11).

Dat de Joden bijzonder zijn, wordt zelfs erkend door een journalist uit het noordelijke buurland Syrië, een gezworen vijand van de Joodse Staat. Thaer Al-Nashef daagt mede-Arabieren uit om zich af te vragen waarom Israël in staat is 'wonderen te verrichten uit het onmogelijke' - verwijzend naar de technologische expertise van een volk dat '2000 jaar lang in Europa leefde als verbannen vluchtelingen, gevangenen en slaven'.

Is dit de reden waarom Arabische Israëlische burgers (het zijn er 1,8 miljoen) met duizenden hebben gedemonstreerd om uiting te geven aan hun afwijzing van het idee in het vredesplan van Trump om enkele Arabische dorpen onder de soevereiniteit van een Palestijnse staat te plaatsen? Ik denk dat ze dat doen omdat ze weten dat het allesbehalve democratisch zal zijn. Het is een bekend feit, dat wordt bevestigd door vele peilingen, dat de meeste Palestijnen liever onder Israëlisch bewind zouden leven. Maar het is een ongemakkelijke waarheid voor de mainstream media om te slikken.

Soms zijn we zo gefocust op ons eigen verstand of onze eigen agenda dat we door de bomen het bos niet meer zien. We moeten het grotere geheel zien. Bij het opstellen van een tijdlijn om de geschiedenis van Israël te illustreren ten behoeve van een tentoonstelling, zag ik met meer duidelijkheid hoe het conflict over het land zijn meer dan 4000 jaar heeft gevormd. Of, om het anders te zeggen, hoe God het belang van de grenzen, die hij aan Abraham heeft beloofd, heeft benadrukt, terwijl opeenvolgende generaties van zijn vijanden hun vuisten ballen en hardnekkige weigeren om zijn plannen te accepteren.

Vanaf het moment dat Abraham door God werd geroepen om een uitverkoren natie te leiden en een speciaal land te erven, zijn er concurrerende claims geweest over dit goddelijke stuk onroerend goed. Tijdens de kruistochten zagen zowel 'christenen' als moslims het als hun plicht om over het Heilige Land te strijden, en het leek erop, gedurende een periode van 400 jaar onder het (islamitische) Ottomaanse Rijk vanaf 1517, dat alles verloren was gegaan.

Maar een Britse toezegging om Israël te herstellen maakte de weg vrij voor een nieuw tijdperk. En nu, ondanks al het archeologische en historische bewijs voor Joods eigendom dat minstens 3000 jaar teruggaat, gesteund door een internationaal verdrag dat in 1920 in San Remo, Italië, werd ondertekend, wordt er voortdurend bloed vergoten met hardnekkige kreten over 'gestolen' of 'bezette' grond.

Maar de God van Israël zal het laatste woord hebben: 'Ik zal een omkeer brengen in de gevangenschap van Mijn volk Israël. Zij zullen de verwoeste steden herbouwen en bewonen, zij zullen wijngaarden planten en de wijn ervan drinken, zij zullen tuinen aanleggen en de vrucht ervan eten.' (Amos 9.14)

De plaats van Israël in de wereld ligt in Gods handen, niet in die van Trump of iemand anders, en de Bijbel verzekert ons dat de hele hel zal losbreken als een opstandige man het lot van Gods uitverkorenen probeert te ondermijnen. Elk plan dat niet overeenkomt met Gods wil is gedoemd te mislukken, vooral in het geval van Jeruzalem. Allen die proberen hem op te tillen (d.w.z. zich er mee bemoeien) zullen gewond raken (Zacharia 12.3).

Het is niet de taak van de mens om compromissen te sluiten over Jeruzalem en het land Israël - zelfs niet in het belang van de vrede. Bij het laatste oordeel zullen de naties worden beoordeeld 'voor wat ze met mijn erfenis, mijn volk Israël, hebben gedaan, omdat ze mijn volk onder de naties hebben verspreid en verdeeld...' (Joel 3:2).

Ik zou geen leider willen zijn van een natie die dat toelaat. Wat een geweldige verantwoordelijkheid! Bid voor president Trump.

Waarom al die ophef over Israël?' vragen sommige christenen. Zij volgen God niet en verdienen onze zorg niet, ze maken ruzie. Maar zou je dat zeggen over een verloren man die Jezus nodig heeft? Natuurlijk niet; zijn lichaam heeft de leven-gevende Geest uit de hemel nodig, en wij niet-Joden zijn geroepen om het evangelie allereerst met de Joden te delen. (Romeinen 1:16).

Jezus kwam voor zowel Jood als niet-Jood, maar hij heeft een bijzondere belangstelling voor het herstel - zowel fysiek als geestelijk - van Israël. Hij ziet uit naar die tijd waarin lichaam en geest als het ware samenkomen. Als personen worden we eerst geboren uit het vlees, dan uit de Geest (Johannes 3:3). Als natie wordt Israël in zijn land hersteld en het zal dan de Messias erkennen en hem volgen (Ezechiël 36:24-26).

Net als bij de belijdenis van Nathanaël aan het begin van de bediening van de Messias - 'U bent de Zoon van God; u bent de Koning van Israël' - heeft de tweede komst van Jezus ook een betekenis voor zowel de hemel (Zoon van God) als de aarde (Koning van Israël).

Alle spanningen in het Midden-Oosten zijn een voorbode van de spoedige terugkeer van Christus. Moge wij tot degenen behoren die bereid zijn om Hem te verwelkomen bij zijn terugkeer!

Charles Gardner is auteur van Israel the Chosen, Peace in Jerusalem en A Nation Reborn.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.