Israël rouwt om de dood van een moderne farao

Wednesday, February 26, 2020 |  Ryan Jones
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu was dinsdag een van de eerste wereldleiders die in het openbaar rouwden om het overlijden van de voormalige Egyptische president Hosni Mubarak.

Afbeelding: Egyptenaren rouwen om het overlijden van hun vroegere president. (Foto: Mohamed Hossam/EPA-EFE)

Premier Netanyahu schreef in een verklaring:
'Namens de burgers en de regering van Israël wil ik mijn diepe bedroefdheid uitspreken over het overlijden van president Hosni Mubarak. President Mubarak, mijn persoonlijke vriend, was een leider die zijn volk naar vrede en veiligheid leidde, naar vrede met Israël. Ik heb hem vele malen ontmoet. Ik was onder de indruk van zijn toewijding; we zullen deze gemeenschappelijke weg blijven volgen'.

Kort daarna gaf de Israëlische ambassade in Caïro via Twitter uiting aan haar 'grote droefheid'.

De Israëlische ambassade
@IsraelinEgypt

De ambassade van de Staat Israël in Egypte rouwt met groot verdriet over de voormalige president van de republiek, Muhammad Hosni Mubarak, en de ambassade betuigt zijn oprechte deelneming aan zijn familie en het Egyptische volk.
Premier Netanyahu verklaarde: 'In naam van het Israëlische volk en de Israëlische regering, wil ik mijn diepe verdriet uiten over de dood van de voormalige Egyptische president Mohamed Hosni # Mubarak

Vredespartner, of pragmaticus?
Sommigen vonden dat Netanyahu's lofrede een beetje overdreven was.
Hoewel veel Israëlische functionarissen Mubarak hebben beschreven als volledig pragmatisch en nuchter (een eigenschap die niet gebruikelijk is bij leiders in het Midden-Oosten), heeft hij nooit echt geprobeerd om de vrede tussen Israël en Egypte te bevorderen of uit te breiden.

Een van de grote politieke successen van Mubarak was daarentegen het weer geliefd maken van Egypte bij de rest van de Arabische wereld, nadat zijn voorganger Anwar Sadat een wijdverbreide vijandigheid had veroorzaakt door niet alleen vrede te sluiten met Israël, maar ook persoonlijk de Israëlische Knesset in Jeruzalem toe te spreken.

Mubarak bereikte dit, door de betrekkingen tussen Caïro en Jeruzalem zo koel mogelijk te houden zonder het vredesverdrag te schenden, terwijl hij routinematig kritiek uitte op de leiders en het beleid van Israël.

Een tiran prijzen?
Misschien is een van de redenen dat Mubarak lof verdient bij Israëlische functionarissen, dat ook zij zich graag pragmatisch opstellen. En de meeste Israëlische functionarissen zijn tot de conclusie gekomen (hoewel ze dat zelden in het openbaar zullen zeggen), dat de meeste Arabische landen een sterke, zelfs dictatoriale hand nodig hebben om hen in het gareel te houden. Het is geen toeval dat de meest stabiele landen in de regio naast Israël de landen zijn die door absolute monarchen worden geregeerd.

Maar zeer velen, misschien zelfs de meeste Egyptenaren, zagen Mubarak niet als een welwillende monarch. In hun ogen was zijn 30-jarige bewind autoritair en daarom gingen ze in 2011 eindelijk de straat op, als deel van de 'Arabische Lente', om het regime van Mubarak ten val te brengen.

Israël moet voorzichtig zijn dat het niet te veel publieke lof toezwaait aan figuren die door zo velen van hun eigen volk worden verafschuwd, opdat het niet de vijandigheid tegen de Joodse Staat in de Arabische wereld bestendigt.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.