Politieke overtuiging kan existentiële bedreiging worden

Monday, February 24, 2020 |  Tsvi Sadan
Wanneer je weigert je vijand als een vijand te zien, en deze niet wil vernederen of onderdrukken, dan heb je de strijd al verloren. Dan ontken je het recht op zelfverdediging en het bestaansrecht van de Staat Israël, en koers je af op een Endlösung voor Israël.

Een paar dagen geleden schreef ik over de reactie van de burgemeester van Tel Aviv, Ron Huldai, op de grote poster, waarop Machmoud Abbas en Ismail Haniye worden afgebeeld als vernederde verslagen vijanden.

Huldai zei dat de foto hem herinnerde aan wat de nazi's en ISIS hun vijanden hadden aangedaan en beval de posters te verwijderen. De vergelijking tussen Israëli’s die door de militaire overwinning op de vijand tot nazi's worden, was geen onzorgvuldige gedachte. Huldai gelooft echt dat hij een goede vergelijking heeft gemaakt.

Huldai is niet de enige met dergelijke vergelijkingen. Om maar een voorbeeld te geven: Yair Golan, nu knessetlid van de Democratische Unie, zei op Holocaust Gedenkdag 2016, toen hij plaatsvervangend stafchef van de IDF was: 'Als er één ding is dat beangstigend is bij het gedenken van de Holocaust, dan is het niet de gruwelijke processen die 70, 80 en 90 jaar geleden in Europa plaatsvonden, met name in Duitsland, maar dat de overblijfselen ervan hier bij ons zijn'.
In latere commentaren bleken de nationaal-socialistische 'overblijfselen', dat wil zeggen de pioniers, over het algemeen rechtsradicalen te zijn die volgens hem van plan waren de Israëlische democratie om te vormen tot een nationaal-socialistische despotische Staat.

Toen Yair Golan werd gevraagd dit uit te leggen, gebruikte hij dezelfde logica als Huldai, die zei: 'De “ander” vernederen is niet onze manier’. Golan zei dat 'de rechtervleugel noch Joods, noch Zionistisch is', omdat 'de onderdrukking van een ander niet Joods is'. In de praktijk betekent dit dat Israël elk streven naar een militaire overwinning moet vergeten, omdat zoiets de vernedering van de ander met zich meebrengt.

Aangezien een persoon of een volk pas als vijand wordt beschouwd wanneer die een existentiële bedreiging worden, betekent dat als je een echte vijand als ‘de ander' beschouwt, het ontkennen van het recht op zelfverdediging of het ontkennen van het bestaansrecht van Israël. Wat de aanpak van Huldai en Golan eigenlijk betekent, is dat de Joden in hun eigen land op zijn best in een permanente staat van opoffering moeten blijven.

En hoe boos ze ook zijn, zulke vergelijkingen tussen de rechtsen in Israël en de nazi's eindigen daar niet mee. Ze eindigen, zoals Eitan Schwartz, de woordvoerder van de gemeente Tel Aviv, slechts enkele dagen nadat Huldai zich door de poster beledigd voelde, duidelijk heeft gemaakt, waarbij de echte nazi tot slachtoffer werd.
In een interview op de Israëlische nationale radio zei Schwartz: 'Ik denk dat het Joodse publiek beledigd is als ze foto's uit de geschiedenis van ons volk zien, waarin Joodse kinderen in de Holocaust hun handen opsteken voor brute nazi-soldaten’. De interviewer vroeg of Hamas-leider Ismail Hanyie hem daadwerkelijk herinnerde aan Joodse kinderen in de Holocaust. Schwartz antwoordde zonder aarzeling: 'Zonder twijfel.'

Hoe verleidelijk het ook is om dergelijke standpunten te zien als vertegenwoordigers van extreem links in Israël, het is waarschijnlijker dat Huldai, Golan en Schwartz de eindconclusie hebben getrokken uit hun ideologie, die ook de Endlösung voor Israël aangeeft.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.