Minister Naftali Bennett: ‘Trots om een Jood te zijn’

Thursday, February 20, 2020 |  Tsvi Sadan
'Ik ben een trotse Jood', verklaarde minister van Defensie Naftali Bennett eerder deze week op de Israëlische legerradio. De vraag is waarom een minister het noodzakelijk vindt, om uit te spreken wat voor iedereen duidelijk is? Of is wel het zo duidelijk?

Bennett reageerde op een besluit van de burgemeester van Tel Aviv, Ron Huldai, dat werd gezien als een verbod op 'tefillin-kraampjes' die mannelijke Joodse voorbij­gangers aanmoedigen om gebedsriemen (tefilin, phylacteriën) te leggen, in overeenstemming met Deuteronomium 6:8.

Hoewel Huldai probeerde uit te leggen dat zijn doel slechts was om deze kraampjes op een afstand van scholen te houden, zagen velen het als een nieuwe stap in de richting van het ontdoen van Israël van zijn Joodse karakter. Na de beslissing van Huldai lanceerde Boaz Golan, de oprichter van het online nieuwsportaal 0404, 'Operatie Ron' die Joden uit de hele wereld opriep om tefillin te leggen. Volgens 0404 beantwoordden duizenden Joden, die zich normaal gesproken niet aan deze specifieke praktijk houden, die oproep.

Huldai protesteerde vervolgens krachtig en beschuldigde de rechtse partijen van cynisch gedraai ten dienste van hun verkiezingscampagnes. En in dit geval zou hij wel eens gelijk kunnen hebben. Echter, zijn andere recente beslissing om grote borden die het 'Israel Victory Project' promoten uit de straten en wegen van Tel Aviv te verwijderen, toont aan dat de burgemeester zich wel degelijk identificeert met de extreem linkse kant van de Israëlische politiek, die de natie wil veranderen in een niet-Joodse democratische staat.

Het bord, dat de boze Huldai irriteerde, toont de leider van de Palestijnse Autoriteit Machmoud Abbas en Hamas-leider Ismail Haniyeh, geblinddoekt en op hun knieën, tegen een apocalyptische achtergrond. De tekst luidt: 'Vrede wordt alleen gesloten met verslagen vijanden', een reactie op de slogan van oud-premier Yitzhak Rabin dat 'je geen vrede sluit met vrienden'. Je maakt het met zeer onaardige vijanden.' Rabin zei dat in het kader van het zich verplichten van Israël tot de 'Oslo-akkoorden', waarvan de tegenstanders zeggen dat ze Israël van zijn wil hebben beroofd om zijn vijanden te verslaan in alle daarop­volgende confrontaties.

Bij de uitleg van deze beslissing onthulde Huldai de mentaliteit die veel linksen in deze tijd hebben. 'Het bord dat aanzet tot geweld doet denken aan ISIS en de nazi's - waarmee we niet geassocieerd willen worden (...) de vernedering van de “ander” is niet onze manier,' zei de burgemeester van Tel Aviv.

Dit is een adembenemende verklaring die de politieke kloof in Israël goed weergeeft, die volgens Channel 13-verslaggever Avishai Ben Haim alles te maken heeft met identiteit. In de komende verkiezing, zei Ben Haim, ‘wordt het volledige nationaal-traditionele kamp terzijde geschoven. Dit is waar de verkiezing over gaat.'
De mening van Ben Haim wordt gedeeld door velen die geloven dat er twee rivaliserende kampen deelnemen aan de verkiezingen: De seculiere democraten, die voornamelijk uit Ashkenazische Joden bestaan, en de traditioneel georiënteerde Sefardische Joden, die sinds de jaren veertig van de vorige eeuw door de eerste groep als minderwaardige tweederangs burgers worden beschouwd. De komende verkiezingen zouden dus schadelijk kunnen zijn voor de Joodse identiteit van Israël.

Deze zorg lijkt te worden onderbouwd door de uitleg van Huldai, die een radicale visie uitspreekt die, onder andere, geen waarde meer hecht aan de collectieve identiteit. Huldai's visie is er een van een wereld waarin personen elkaar allemaal als gelijken behandelen. In zo'n wereld wordt 'vijand' een xenofobe categorie die de 'ander' van zijn fundamentele mensenrechten berooft.

Huldai's acties, waaronder het overspoelen van de stad met identiteitloze illegale immigranten en het beperken van publieke religieuze Joodse evenementen, laten duidelijk zien dat hij het Jodendom als inferieur beschouwt aan het postmoderne waarden­systeem, dat op zijn beurt Israël als een racistische entiteit ziet. Het is om deze reden dat linksen zoals Huldai volhouden dat de Joodse Staat moet wijken voor een democratische Staat, waarin de zelfverklaarde vijanden van Israël worden gelegitimeerd in de naam van een denkbeeldige 'ander'.

Joden als minderwaardig beschouwen is niet nieuw. Ook het feit dat antisemitisme altijd samen is gegaan met pogingen om de Joden te 'emanciperen' van hun collectieve identiteit is niet nieuw.

Wat nu 'nieuw antisemitisme' wordt genoemd is ook niet nieuw. Het zijn dezelfde inspanningen, maar nu geleid door politiek links, om een einde te maken aan het bestaan van Joodse gemeenschappen in de verstrooiing die door politiek rechts in de jaren veertig van de vorige eeuw zijn gedecimeerd. Het Nieuwe Antisemitisme van vandaag heeft tot doel de laatste uiting van een soevereine collectieve Joodse identiteit tot zwijgen te brengen, wat het des te bizarder maakt dat Huldai Israëls politiek rechts, dat vecht om Israël Joods te houden, vergelijkt met de nazi's. In zo'n politiek klimaat is 'ik ben er trots op Joods te zijn' volkomen logisch.

Wilt u meer nieuws over Israël ontvangen? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.