Groeten uit Israël – Waarom huilen kleine meisjes altijd?

vrijdag 7 februari 2020 |  Michael Selutin
בוקר טוב, Boker Tov, goede morgen, beste lezers,

Mijn drie dochters (3, 4 en 6 jaar) hebben het uitsluitend te danken aan het feit dat ze zo lief zijn te danken, dat ze het nog overleven. Hun constante gezeur en gekreun maakt me gek, maar als ik op het punt sta te exploderen van woede, kijken ze me met hun grote bruine ogen, onschuldig en tegelijkertijd schuldbewust aan, zodat ik niet meer boos op ze kan zijn. Maar ik vraag me altijd af waarom ze me niet gewoon hun probleem benoemen, zodat we het samen kunnen oplossen.

Maar zo werkt het niet met mijn meisjes. Vanmorgen wees Racheli (4) naar de drie dozen ontbijtmüsli op de plank en sprong opgewonden op en neer.
'Wil je dit?' Ik vroeg en wees op de Kokoman suiker­bommen, waar ze van houdt.
'Ahhh!' schreeuwde ze gewoon en en liet zich op de grond vallen.
'Deze?' Ik wees op de andere doos.
Racheli keek niet eens op en schreeuwde nog harder. Langzaam werd ik zenuwachtig. 'Wil je de cornflakes met honing?', vroeg ik en wees naar de derde doos.
'Wèhhh!' was het enige antwoord, waarbij ze zichzelf begon te schoppen en bijna een stoel omgooide.

'Wat wil je dan?!' schreeuwde ik toen, omdat ik haar gebrul moest overschreeuwen en ook omdat ik in de tussentijd nogal geïrriteerd was.
'Wat is hier aan de hand?' vroeg ook mijn vrouw, toen ze in de keuken kwam.
'Heb je een reden nodig om een woedeaanval te krijgen? reageerde ik.

'Racheli is waarschijnlijk nog steeds moe, ze werd vanavond een paar keer wakker,' zei mijn vrouw. 'Waarom neem je haar niet even mee naar haar bed en als ze kalmeert, proberen we het nog eens met het ontbijt.'

Ik tilde Racheli aan een arm en een been op en sleepte haar naar haar bed, terwijl ze alleen maar jammerde en slap aan mij hing. Toen ze in bed lag, boog ik me nog een keer voorover en zei dat ze weer naar de keuken moest komen als ze honger heeft. Een ongeïnteresseerde, lijdende blik was haar enige antwoord.

Weer in de keuken wachtten nog twee kleine meisjes die moeten eten, en natuurlijk ging dat ook niet goed.
Sarah (6) zat voor haar bord met Kokoman, maar lette er helemaal niet op.
'Sarahle, eet toch alsjeblieft je ontbijt,' vroeg ik haar met een zeer vriendelijke stem.
‘Bah!’
'Dit is je favoriete müsli, waarom vind je het niet meer lekker?' vroeg ik wanhopig.
'Wil niet!' antwoordde Sarah, kruiste haar armen voor haar borst en duwde haar onderlip naar buiten.
Woede, frustratie en vooral hulpeloosheid kwamen in mij op. Hoe laat je die kleine meisjes eten? (Als je goede tips hebt, voel je vrij om me een mailtje te sturen)

De kleine Naomi (3) is een vrij goede eter in vergelijking met de anderen en ze klapte vrolijk in haar handen toen ik Kokoman in haar kom goot. Ze eet die niet met melk, maar met een lepel en daarbij valt altijd de helft van de chocolade­bolletjes op de grond. Die worden dan geplet en plakken vast aan de tegels, zodat je ze er later met een mes af moet schrapen.

Sarah bleef me strijdlustig aankijken, maar ik had geen kracht meer om ruzie met haar te maken. 'Je moet iets eten voordat je het huis uit gaat' zei ik, en alsof ze er gewoon op wachtte, begon Sarah te huilen.
Nu kwam mijn vrouw eindelijk in de keuken. Met één blik herkende ze de situatie meteen. 'Stop de Kokoman in broodzakjes en we nemen die mee in de auto. De kinderen kunnen het dan onderweg opeten,' stelde ze voor. Ik vond het prima, de hoofdzaak is dat die kleine terroristen weg zijn en ik hun gehuil niet meer hoor.

Nu de sidra van de week
Ik zie een heel duidelijke parallel tussen mijn belevenissen en het wekelijkse gedeelte van de Torah, want met de uittocht uit Egypte begint ook voor Mozes een leven vol zeurende Israëlieten. In hun tijd in de wildernis klagen de Israëlieten, net als mijn kleine Israëlieten thuis, voortdurend over van alles en nog wat, en in plaats van hun klachten op een redelijke manier te voor te leggen, zeuren ze alleen maar en verdraaien zelfs feiten die kort geleden nog heel anders waren: 'En zij zeiden tegen Mozes: Waren er in Egypte geen graven, dat u ons hebt meegenomen om in de woestijn te sterven? Hoe hebt u dit met ons kunnen doen door ons uit Egypte te leiden? Was dit niet wat wij in Egypte al tegen u zeiden: “Laat ons met rust, laten wij de Egyptenaren maar dienen?” Want het is beter voor ons de Egyptenaren te dienen dan in de woestijn te sterven!' (Exodus 14:11-12 HSV)

Wat een choetzpah! Mozes heeft ze net bevrijd uit de slavernij, en ze willen al terugkeren naar Egypte. Dan weet je niet of je moet lachen of huilen. Wat wel zeker is, is dat zeuren onze Bijbelse erfenis is, en mijn kleine meisjes hebben het in hun bloed, net als hun voorouders die Egypte hebben verlaten.

En nu het weer voor vandaag in Israël:
Verspreide buien in het noorden en het centrum van het land met een aanzienlijke daling van de temperatuur. Er waait een sterke wind. In het zuiden is het nevelig. In de komende nacht meer regen en onweer. Er is gevaar voor plotselinge overstromingen in de Judese woestijn. Op grotere hoogte in het noorden kan er sneeuw vallen.
Voor vandaag worden de volgende maximum temperaturen verwacht: Jeruzalem 14 graden, Tel Aviv 17 graden, Haifa 14 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 18 graden, bij de Dode Zee 21 graden, Be'erSheva 17 graden, Eilat aan de Rode Zee 23 graden. Het waterpeil van het Meer van Galilea is weer anderhalve centimeter gestegen en ligt nu 210,15 meter onder de zeespiegel.

Namens de redactie van Israël wens ik u vandaag een prettig weekend en een gezegende Shabbat.

Shabbat Shalom!
Michael

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.