Een schokkende stilte over het bloedbad van Hebron

donderdag 5 september 2019 |  Charles Gardner
Negentig jaar geleden viel een Arabische menigte de Joodse bewoners van Hebron aan, terwijl het Britse leger vrijwel niets deed. Een groep Britse christenen veront­schul­digen zich voor de nalatigheid van hun regering om de moord op Joden te voorkomen, of op zijn minst te veroordelen.

Afbeelding: Een begrafenisstoet na het bloedbad in Hebron in 1929. (Foto: Public Domain).

Het is gemakkelijker om onder christenen geld in te zamelen voor liefdadigheid dan om belangstelling te wekken voor de benarde situatie van de Joden. Een schokkende uitspraak, zou je denken. Waarom is dat zo? Daar kom ik nog wel op terug.

Deze week, op woensdag 4 september, heeft een Britse delegatie haar verdriet en schaamte geuit tijdens een ceremonie ter gelegenheid van de negentigste verjaardag van het bloedbad in Hebron, toen onze Britse politie vrijwel niets deden voor het voorkomen van een brute Arabische volksopstand, waarbij 67 Joden omkwamen.

Een bloeddorstige menigte stormde door de stad in een orgie van verkrachting, marteling, verbranding en verminking van onschuldige slachtoffers, waaronder kinderen, in het bijzijn van hun ouders.

De groep Love Never Fails (een overkoepelende organisatie voor Israël ondersteunende bedieningen in Groot-Brittannië), heeft de laffe reactie van de Britten, die de verant­woorde­lijk­heid hadden gekregen om de regio voor te bereiden op Joods zelfbestuur, erkend door door het leggen van een krans, met een verklaring in het Engels en het Hebreeuws: 'In droefheid en schaamte erkennen we dat officieren van de Britse regering hun plicht hebben veronachtzaamd om de Joodse burgers van Hebron te beschermen tijdens de Arabische opstand in 1929.'

Erger nog, de overlevenden werden gedwongen hun huizen te verlaten, wat betekende dat een van de oudste Joodse gemeenschappen van Israël ophield te bestaan.

De tragedie is dat er zo weinig is veranderd. Joden over de hele wereld zijn bijna dagelijks het slachtoffer van geweld. Bij hun buren wordt het vrijwel door de Staat gesponsord, waarmee ik bedoel dat de Palestijnse Autoriteit (die veel landen willen erkennen als Staat) en de door Hamas geleide heersers van de Gazastrook publiekelijk een dergelijke actie aanmoedigen in hun wrede vastbeslotenheid om de regio te bevrijden van de Joden.

En toch zijn dit de mensen die, als vervulling van Gods woord aan Abraham dat alle naties op aarde door Hem gezegend zouden worden (Genesis 12:3), onnoemelijke rijkdommen aan de wereld hebben gegeven met hun verbazingwekkende vaardigheden, hun kostbare Schrift, en vooral door de Joodse Messias, Jezus Christus.
Maar de wereld blijft hen met de grootste minachting behandelen, terwijl de kerk, die zonder hen niet zou bestaan, weinig of geen belangstelling toont voor hun welzijn.

Ik ben diep gefrustreerd door deze trieste stand van zaken. En ik ben niet de enige. Mijn vriend en collega David Soakell, een leidend licht bij de Christian Friends of Israel, heeft soortgelijke gevoelens geuit in zijn regelmatige online nieuwsbrief 'Watchching Over Sion', waarin hij openhartig schrijft over de 'moeilijke oproep' om te pleiten voor Israël - zelfs op christelijke feesten waar de CFI gelovigen probeert te interesseren voor hun werk.

Een vraagsteller vroeg hem, waarom hij gelooft wat hij gelooft over Israël (dat God nog steeds een groot plan heeft voor de natie etc.). En hij antwoordde door te vertellen hoe God hem tot dit werk had geroepen terwijl hij zich bezighield met de zorg voor weeskinderen in Roemenië - sommigen sterven aan aids - in het kielzog van Ceausescu's wrede dictatuur, waarvan hij toegeeft dat het een hartverscheurende tijd was.

Maar het was tijdens deze traumatische periode dat hij duidelijk de roep van de Heer hoorde om zijn uitverkoren volk te helpen. 'Maar terugkijkend was het relatief gemakkelijk om hulp voor stervende kinderen binnen te halen. Laat de kerk, of zelfs de seculiere wereld, foto's zien van stervende kinderen en er komt hulp binnen. Vertel de kerk over Israël.... nou, dat is een moeilijke vraag.'

Ik deel David's gevoelens. Het is hard werken om de belangstelling van christenen voor Israël te wekken. Je zou soms denken dat je ze een slang aanbood, en je krijgt het gevoel dat mensen afstand van je houden uit angst dat ze worden verleid tot zeer twijfelachtige activiteiten.
De onuitgesproken vraag is: Wat heeft Israël met de kerk te maken? Nou, behalve dat het 2.581 keer in onze Schrift wordt genoemd, bedoel je?

Net als David kwam ik ook in deze bediening terecht door een duidelijke roeping van God. Mediterend over hoofdstukken in Jesaja op een regenachtige dag tijdens een herfstvakantie bij de zee, hoorde ik Hem zeggen, zo duidelijk alsof het hoorbaar was: 'Ik wil dat je een helper van Israël wordt.'

Het gaat hier niet om politiek, maar om de waarheid van Gods woord en om de behoefte van Israël aan vrienden - zowel om hen te bemoedigen als om het evangelie met hen te delen (Jesaja 52:7, Romeinen 10:14 en 15:27).

Maar ja, er zijn politieke consequenties, want als we geloven dat de Bijbel Gods gezaghebbende woord is, hoe kunnen we dan niet een Joodse Staat steunen die een vervulling is van zoveel Bijbelse profetieën? Want de profeten spreken herhaaldelijk over de realiteit van het herstel van Israël naar hun land in de laatste dagen. (b.v. Jesaja 11:11 en 43:5 e.v., Jeremia 31:10 en 37, Ezechiël 36:24-26).

Niet alleen naar hun land, maar ook naar hun Heer. Joden over de hele wereld erkennen Jezus (Yeshua in het Hebreeuws) in toenemende mate als hun Messias, ook als de vervulling van profetieën zoals Zacharia 12:10, Romeinen 11:26 en Openbaring 1:7.

Ze zijn lang genoeg verdrukt geweest. Nu is het antisemitisme net zo wijdverbreid als in de jaren dertig van de vorige eeuw, en mijn vriend David, die ooit een aanhanger van de Labour-partij was, heeft de partij verlaten omdat ze er niet in slaagde de kwestie aan te pakken.

Ondertussen is de kerk, gezien haar algemene stilzwijgen, niet zonder schuld omdat ze heeft nagelaten om zich uit te spreken.
'Het is gemakkelijker om onder christenen geld in te zamelen voor liefdadigheid dan om belangstelling te wekken voor de benarde situatie van de Joden', schreef ik in het begin. De reden hiervoor is bovenal pure onwetendheid van de Schrift.

Het is tijd voor ons om te verklaren dat de rouwdag van Israël voorbij is - dat hun dag van verlossing is gekomen en dat, zoals Jesaja voorspeld heeft, zij in vreugde zullen uitgaan en in vrede naar buiten zullen worden geleid (Jesaja 55:12).
'....Want Mijn heil is nabij om te komen, en Mijn gerechtigheid om geopenbaard te worden.'. (Isa 56,1).

Charles Gardner is de auteur van Israel the Chosen; Peace in Jerusalem, en A Nation Reborn.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.