Toerisme: Indrukken uit Mongolië, de laatste nomaden

dinsdag 3 september 2019 |  Aviel Schneider
Hoofdredacteur Aviel Schneider vertelt over de indrukken van zijn reis, met zijn vrouw Anat en hun zoon Moran naar Mongolië. Een reis, die hem deed denken aan de aartsvaders Abraham, Yitzchak en Jakob, die net als de Mongolen in tenten woonden.

De zomervakantie is intussen voorbij. De redactie van Israel Today is al druk bezig met het volgende nummer van het magazine. Ook hoofdredacteur Aviel Schneider en zijn vrouw Anat zijn van hun vakantie teruggekomen met veel indrukken van hun reis naar Mongolië, waar ze met hun zoon Moran – na een reis door India, na afloop van zijn militaire dienst - reisden door de steppen, sliepen in de traditionele yurd, een ronde tent, en een heel andere wereld hebben leren kennen, de wereld van de Mongolen. Het zijn lieve gastvrije mensen.

Misschien zijn de Mongolen wel de laatste nomaden op deze aarde. Om de drie maanden pakken zij hun tenten in en vestigen zich dan elders met hun kudden vee, net als in de Bijbelse tijd. Over Israël, Jeruzalem en het conflict in het Heilige Land weten zij niets – en waarom zouden zij iets over Israël weten? Deze mensen leven op een andere planeet en hebben een eigen leven, hun eigen geloof, hun eigen traditie, hun eigen problemen. De woorden 'uitverkoren volk', 'Bijbel' en 'God' zeggen hun niets. Maar toch heb ik in Mongolië geleerd hoe lang geleden onze voorvaderen Abraham, Yitschak en Jakob in tenten hebben gewoond en grote kudden dieren hielden. Hier konden wij ons voorstellen hoe ooit Jakob met zijn gezin en grote kudden vee zijn tweelingbroer Esau tegemoet ging. De tent, als centrum in het stedelijke leven van toen, kan je vergelijken met het huidige Mongolië.

(2) Het Mongoolse leven moet je leren kennen. Het is een andere wereld, andere mensen, andere traditie, andere bedden en ander eten. Op bedden slapen zonder matrassen of met dunne matrassen is niet gemakkelijk. Het heeft geen zin om je er boos over te maken, dus moeten we het onze gastheer maar vergeven. Dat geldt ook voor het eten. Als ontbijt. noedelsoep met schapenvlees en slechte koffie maakt ons niet blij. We vergeven het ook.

Wanneer het in de nacht koud wordt en voor ons vuur wordt aangestoken in de kleine kachel in de tent, zijn we bijna gestikt in de rook, en wat ons overbleef was naar buiten rennen of het hoofd onder het dekbed, en maar weer vergeven. Klagen heeft geen zin en maakt niemand gelukkig.

Overal op aarde vind je Israëli's
(3) Ergens onderweg in de groene steppen drinken we onze zelfgemaakte koffie aan de oever van een stromende beek. We hebben koffie, die is meegebracht.
Op zeker moment zien wij onze zoon met twee jongens. Die avond ontmoetten we vijf jonge Israëli's, een heeft met Moran de officiersopleiding van het leger gevolgd, en een ander was ook officier en een schoolvriend van Moran van de middelbare school in Jeruzalem.

Geloof me, overal op aarde, in elke uithoek, ontmoet je Israëli's, zelfs op de wijde eindeloze steppen. Israëli's houden van de wereld. Israël is een maat te klein voor de Israëli's. De mensen in het buitenland denken werkelijk dat wij een heel groot volk zijn, want ze ontmoeten meer Israëli's dan Duitsers, Fransen of Amerikanen.

(4) Overal is het hakenkruis te zien. Ze worden verkocht als souvenirs, kettingen, ringen, tassen, enzovoorts. Van Adolf Hitler, nazi's, holocaust, vernietiging van de Joden, hebben de Mongolen nog nooit gehoord. Wat voor de Joden leed en vernietiging symboliseert, is voor Mongolen en het Hindoeïsme een symbool van geluk, heil en zegen.
Al dertig jaar geleden zag ik voor het eerst een hakenkruis in het Verre Oosten, en ik hoorde dat dit teken een oud symbool van de mensheid is. Maar denk aan het kruis, dat voor christenen een positief symbool is, maar voor Joden niet. Wat voor christenen leven en opstanding symboliseert, symboliseert voor Joden op grond van de verschrikkelijke kerkgeschiedenis de dood, het werd slechts een leeg teken dat de mensen een inhoud geven, en zo of een positieve of negatieve waarde krijgt.

(5) In Mongolië heb ik ook begrepen, dat klein zijn vaak groter en beter is. In de loop van de geschiedenis hebben niet alleen christelijke en islamitische volken elkaar gedood en afgeslacht, maar ook Mongolen en Chinezen in het Verre Oosten. De Joden zijn het enige volk, dat in de laatste 2000 jaar niet elkaar heeft gedood. Daar zijn meerdere redenen voor. Het Joodse volk is te klein, heeft er geen tijd voor omdat het te lang in de diaspora verstrooid was, de Joden zijn een niet geliefde groep onder de volken wereldwijd, er bestaat slechte een Joodse Staat en niet meerdere. Bovendien heeft Israël te veel vijanden om zich heen die het volk in Tsion te veel bezig houden. Misschien zijn al die redenen bij elkaar een truck en zegen van God voor zijn uitverkoren volk, om het voor het noodlot van de andere religies en volken te bewaren, die elkaar bestrijden. Dat waren dus mijn nieuwe inzichten.

Shalom en tot ziens,

Aviel Schneider

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.