De Ethiopische protesten vanuit een Bijbels wereldbeeld

zondag 7 juli 2019 |  Arthur Schwartzman
Israël wordt geschokt door ontregelende en gewelddadige protesten. Messiasbelijdende Joden kunnen een positieve rol spelen, als wij dat willen. De tragische dood van Salomon Tekah heeft vorige week in het hele land een golf van rellen en demonstraties veroorzaakt. Als we dachten dat de Israëlische samenleving niet nog meer verdeeld kon zijn, dan moesten we allemaal opnieuw nadenken.

Tekah, een 18-jarige Israëli van Ethiopische afkomst, werd afgelopen zondag neergeschoten door een politieagent die geen dienst had. De agent verklaarde dat hij met zijn familie in de buurt van het park in Kiryat Haim was, toen hij op een gevecht stuitte dat was uitgebroken tussen Tekah, twee van zijn jonge vrienden, en een dertienjarige jongen, die zij aanvielen. De agent zei dat hij ingreep en het gevecht stopte. Maar nadat de agent terugkeerde naar zijn familie, gooiden Tekah en zijn vrienden stenen naar hem, waarbij zijn hoofd en schouder werden geraakt. Volgens de agent – omdat hij een gevaar voelde voor zijn leven en voor het leven van zijn familie – begon hij de jonge mannen te achtervolgen en schoot hij naar de grond, maar het was niet zijn bedoeling dat dit tot de dood van Tekah zou leiden.

Het wapen van de agent werd overgebracht naar de forensische afdeling voor een ballistische controle, maar in dit stadium is er geen ondubbelzinnige bevinding die zijn versie (dat hij op de grond schoot) ondersteunt. Een van de mogelijkheden die worden onderzocht, is dat de kogel een muur of hek raakte in de buurt van Tekah, en vervolgens terugkaatste naar de jonge man, wat tot zijn dood leidde. Ambtenaren wachten nog steeds op het eindrapport van het Instituut voor Forensische Geneeskunde in Abu Kabir. Dit instituut heeft een autopsie op Tekah's lichaam uitgevoerd.

Tekah's vrienden, die ter plaatse waren, vertelden een heel andere versie van de gebeurtenissen die plaatsvonden en beweerden dat de agent zich op een zeer vijandige manier gedroeg. Het incident werd een aanleiding voor zeer verhitte rellen die in heel Israël plaatsvonden. Velen werden gearresteerd na het verbranden van banden en het gooien van stenen naar politieagenten. Als reactie daarop gebruikte de politie verdovingsgranaten en traangas. Een aantal agenten liep lichte verwondingen op door de demonstranten.

De schade schijnt tot in de miljoenen shekels op te lopen; demonstranten vielen auto’s aan en staken die in brand in Tel Aviv, Kiryat Ata, Netanya en Ashdod. De beroering veroorzaakte lange files, waardoor tienduizenden mensen urenlang vastzaten op de snelwegen van centraal Israël. Veel pendelaars gaven de hoop om snel naar huis te kunnen gaan, en virale video’s op WhatsApp en Facebook toonden mensen die uit hun auto’s stapten en op de snelwegen rond Tel Aviv voetbalden. Een bruid, die te laat was voor haar eigen bruiloft, werd gezien terwijl zij op de snelweg rende. Een wanhopige moeder moest de hulpdiensten inroepen om haar vijf maanden oude baby te voeden, nadat haar eten was opgeraakt tijdens het lange wachten.

In antwoord op de protesten zei premier Benjamin Netanyahu: ‘Ik weet dat er problemen zijn die nog moeten worden opgelost, we hebben hard gewerkt en we moeten nog harder werken om ze op te lossen, maar ik vraag u om één ding – stop de wegversperringen, we zijn een rechtstaat, we zullen dit niet tolereren. Respecteer de wet.’
Veel Israëli’s beginnen zich af te vragen hoe effectief de protesten zijn. Zij stellen zichzelf de vraag: ‘Zijn de demonstraties te ver gegaan?’ De familie van de overledene vroeg: ‘We hebben een kind verloren en vragen het publiek om geen protesten te houden tot het einde van de shiva (rouwtijd) en om met terughoudendheid en geduld te handelen. Aan het einde van de shiva zullen we legitieme protesten houden op een georganiseerde manier en in overleg met de betrokken autoriteiten, zonder het dagelijkse leven van het publiek te schaden, en zeker zonder enig geweld.’ De protesten bleven aanhouden, maar de intensiteit leek te zijn afgenomen.

Israël is een jong land dat veel immigranten uit vele delen van de wereld ontvangt. Een deel van zijn schoonheid is de veelkleurige, multiculturele gemeenschap waarin iedereen dezelfde wortels heeft. Allen zijn broeders die zo'n 2000 jaar geleden verspreid waren en nu weer herenigd zijn. Helaas, echter, is het herenigingsproces niet altijd naadloos verlopen. Bij elke nieuwe immigratiegolf lijkt het alsof de groepen die zich hier al gevestigd hebben, zich vaak discriminerend en soms onwelkom gedragen. Of het nu de Mizrachim (Joden uit de Arabische landen) waren, die discriminatie van de Asjkenazim (Joden uit Noord- en Oost-Europa) ondervonden, of later de immigranten uit de voormalige Sovjet-Unie, die soortgelijke discriminatie ondervonden door zowel Asjkenazim als Mizrachim, elke nieuwe groep voelt de uitdagingen van de assimilatie met de Israëlische samenleving. De Ethiopische gemeenschap is de meest recente groep die massaal naar zijn Joodse vaderland is geëmigreerd en staat nu voor dezelfde uitdagingen.

Wat de conclusies van het onderzoek ook zullen opleveren – en het is duidelijk dat geweld niet met meer geweld kan worden bestreden, de oplossing voor het probleem is een goed Bijbels wereldbeeld. Dat alleen kan de kloof overbruggen. Het kan Messias-belijdende Joden een kans bieden om een stem te zijn voor de Ethiopiërs, door te zeggen dat ze net zo veel waard zijn in de ogen van God als ieder ander mens, ‘Want er is geen aanzien des persoons bij God.’ (Romeinen 2:11). Zulke woorden zouden in schril contrast staan met andere stemmen die ze van het Rabbinaat horen, dat vaak openlijk twijfelt aan de Joodse identiteit van de Ethiopiërs en zegt dat ze zich nog steeds ‘tot het Jodendom moeten bekeren’, alsof de Joodse identiteit en gebruiken waaraan ze zich 2000 jaar lang vastklampten, niet genoeg zijn.

God heeft ons allemaal anders gemaakt, en dat is wat Hij liefheeft aan ons: ‘En Hij maakte uit één bloed heel het menselijke geslacht om op heel de aardbodem te wonen’ (Handelingen 17:26). Hoe moeilijk het ook klinkt, wij als gelovigen moeten in deze strijd stappen en de liefde van Christus in de situatie uitspreken, wij moeten vergeving en hoop uitspreken. Ik denk dat Johannes het het beste verwoordt wanneer hij beschrijft wat hij in zijn visioen heeft gezien:

‘Hierna zag ik en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, stammen, volken en talen, stond vóór de troon en vóór het Lam, bekleed met witte gewaden en palmtakken in hun hand.’ (Openbaring 7:9).

Laten we geen leven van kleur of nationaliteit leiden, maar Gods unieke beeld in ieder van ons zien, terwijl we hopen op een betere toekomst.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.