Het belang van Pesach in de samenleving van vandaag

Monday, April 29, 2019 |  Tzvi Sadan
Afgelopen donderdagavond kwamen gezinnen weer bijeen om de afsluiting te vieren van de Pesachweek, waarin we de uittocht uit Egypte gedenken. Hoewel wij Israëli's deze familiebijeenkomst als vanzelfsprekend beschouwen, is het al ongebruikelijk om iets te vieren dat veel Joden als een mythe beschouwen.

Toch samen aan de Pesachtafel (Foto: Nati Shohat/Flash90)

De mensen in Israël zijn het over deze zaak niet eens, en het bijeenkomen van een gezin voor een feest dat ons herinnert aan een wonder waarvan velen geloven dat het nooit is gebeurd, verdient een verklaring die verder gaat dan het simpele verlangen naar een ontmoeting van de familie.

Neem bijvoorbeeld mijn uitgebreide familie. Om de tafel zaten mensen die het over bijna niets eens kunnen worden. Sommigen van hen bevinden zich aan de politieke linkerzijde. Anderen zijn politiek rechts. Anderen zitten er ergens tussenin. Onze familie vertegenwoordigt het hele politieke spectrum en is toch in staat om samen aan het feestmaal deel te nemen.

Je zou kunnen denken dat zo'n bijeenkomt mogelijk is omdat we een postmoderne identiteits­politiek hebben aangenomen, die evenveel waard hecht aan elk geloof en elke overtuiging. Maar dat kan niet, omdat identiteits­politiek geen uiting is van liefde, maar eerder een progressieve voorstelling van tolerantie, die door ten minste de helft van de familie die aan tafel zit niet wordt gedeeld. De religieuze overtuigingen van sommigen worden door anderen veracht en de lijst van menings­verschillen gaat nog verder. Toch kunnen gezinnen deze verschillen nog steeds overwinnen. Ze zitten en eten samen en vertellen een verhaal dat sommigen wel en anderen niet geloven.

En dit is mogelijk, denk ik, vanwege ons gemeen­schap­pelijke Joods erfgoed, dat in ons die liefde heeft doen ontwaken, die in staat is de onover­komelijke hinder­nissen te overwinnen waaraan we herhaaldelijk in verschillende vormen en vormen worden blootgesteld. Het is die liefde die ervoor zorgt dat zelfs de fanatiekste atheïsten onder ons vasthouden aan hun Joodse identiteit, en het is de liefde die het mogelijk maakt, dat degenen die geloven dat de Exodus werkelijk is gebeurd degenen omarmen die het bijbelse verhaal naar het rijk van de mythologie verbannen.

Dit soort liefde hebben we geleerd uit de geschie­denis­sen die we al duizenden jaren aan de Pesachtafel vertellen. Elk jaar herhalen we op Pesach het verhaal van de vier zonen, waarin het als vanzelfsprekend wordt beschouwd dat de verloren zoon altijd als een deel van de familie werd beschouwd. En we worden herinnerd aan onze voorouders die afgoden aanbaden, om er zeker van te zijn dat niemand van ons zich als beter dan zij beschouwt.

De slotdag van Pesach vertelt ook het verhaal van de twee Israëlieten die, tijdens het oversteken van de zee tussen twee machtige watermuren, bezig waren met het onderzoeken van de modder waarop ze op zaten en het vergeleken met de mortel die ze in Egypte maakten, waardoor ze de goddelijke gebeurtenis om hen heen misliepen. Maar deze knappe ongelovigen zijn samen met de gelovigen zeker de gespleten zee overgestoken. Deze erfenis stelt ons vandaag in staat om van elkaar te houden, ondanks de ideologieën die ons voor altijd dreigen te verdelen.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuws­brief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.