Bibi's geheime wapen

Monday, April 15, 2019 |  Charles Gardner
In een tijdperk dat ontdaan is van politici van aanzien, steekt Binyamin ‘Bibi’ Netanyahu, als gestage invloed op het wereldtoneel, met kop en schouders boven de rest uit. Nu hij voor de vijfde keer in de afgelopen 23 jaar gekozen is om Israël te leiden, dwingt hij duidelijk een breed respect af. Netanyahu wordt gezien als het toonbeeld van stabiliteit in een onstabiele regio.

Tegenstrijdig genoeg, maar misschien niet verrassend, is de leider van de Likoedpartij ook geen doetje. Ik vermoed dat dit deel uitmaakt van zijn geheim.

Netanyahu concentreert zich op de uiterst belangrijke behoefte aan veiligheid voor een natie die aan alle kanten wordt ingesloten door vijanden. Daarom wordt hij gezien als een sterke man, die weigert compromissen te sluiten met degenen die het belang van zijn volk niet voor ogen hebben.
Het lijkt alsof hij provocerend is, met zijn ogenschijnlijk gebrek aan betrokkenheid bij een Palestijnse staat en zijn vastbeslotenheid om Jeruzalem nooit verdeeld te zien raken. In feite zijn dit echter vreedzame doelstellingen. Want een Palestijnse staat voor de deur van Israël is een open uitnodiging voor Hamas en Hezbollah om het Joodse volk ‘helemaal [te] vertrappen’. En dat met de explosieve woede die ze nu al uiten door het afvuren van raketten en andere projectielen aan de grens met Gaza.

Maar Bibi is geen deurmat. Joden mogen dan als lammeren naar de nazi-ovens zijn geleid om te worden afgeslacht, maar dat mag nooit meer gebeuren. Hun vijanden hebben herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat ze geen vrede willen; ze willen niet eens een stuk van het gebied waarover ze vechten. Ze willen het helemaal – ‘van de rivier tot de zee’. Deze slogan werd zelfs gehoord op de conferentie van de Britse Labourpartij. Ook in de straten van Londen werd hij gehoord tijdens een jaarlijkse mars, waar Hezbollah nu gelukkig uit wordt verbannen.
Zelfs Labourleider Jeremy Corbyn heeft sympathie getoond voor deze slogan, die het bestaansrecht van Israël in feite ontkent.

Toegeven aan de eisen van terroristen is dus geen optie, en Bibi wordt dan ook gezien als de grootste hoop op vrede. Daarentegen hebben de voormalige generaals Ariel Sharon en Yitzhak Rabin allebei ‘land voor vrede’-overeenkomsten ondertekend. Dergelijke overeenkomsten hebben alleen maar tot verder geweld geleid. Maar net als Winston Churchill is Bibi niet in de stemming om welwillend te zijn tegenover treiteraars. Hij heeft terecht begrepen dat de ayatollahs van Iran menen wat ze zeggen over het van de kaart vegen van de Joodse Staat.

Wij willen geen nieuwe Holocaust en het is de hoogste tijd dat Britse [en andere] christenen beseffen dat het laf en dodelijk is om afwachtend toe te kijken betreffende Israël. Het Joodse volk wordt ernstig bedreigd. God zal ons ter verantwoording roepen voor het oorverdovende stilzwijgen dat de kerk op dit moment over het algemeen over deze kwestie handhaaft.

Het is iets meer dan een jaar geleden dat Hamas haar 'Grote Mars van de Terugkeer' lanceerde voor de nakomelingen van de vluchtelingen, die beweren dat hun land is gestolen. Daarbij werden 'vreedzame' protesten beloofd. Die ‘vreedzame’ protesten veroorzaakten echter 2.000 gewelddadige incidenten en 694 explosies, het verbranden van 3.642 hectare landbouwgrond en het afvuren van 1.323 raketten op Israël.

In het noordelijke deel van het land zijn de strategische Golanhoogten nu het centrum van een nieuwe controverse, nadat de Amerikaanse president Trump de regio als soeverein Israëlisch grondgebied erkende.
De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Jeremy Hunt, veroordeelde deze stap. Tegelijkertijd erkende hij Israël als ‘een lichtend voorbeeld van democratie in een deel van de wereld waar dat niet gebruikelijk is’.
Maar zoals het Gatestone Institute het verwoordde: ‘De voortgaande zeggenschap van Israël over de Golanhoogten verhoogt de kans op vrede en vermindert de kans dat Syrië, Iran en Hezbollah in staat zullen zijn om deze hoge grond te gebruiken als lanceerplatform tegen Israëli's.’ Overigens voegde men daaraan toe: ‘geen enkel land in de geschiedenis heeft ooit teruggegeven aan een gezworen vijand, een militair onmisbaar gebied dat is veroverd in een verdedigingsoorlog.’

Ondertussen wachten we met ingehouden adem op Donald Trumps veelgeprezen 'Deal van de Eeuw’. Bibi heeft zijn ‘voorwaarden’ voor het akkoord al uiteengezet tijdens een bezoek aan Washington, aldus een interview met de redacteur van het conservatieve Israëlische weekblad Makor Rishon. Deze voorwaarden zijn dat hij geen enkel plan zal accepteren dat ‘zelfs maar een enkele nederzetting of kolonist’ ontwortelt; dat ‘het bestuur ten westen van de Jordaan in onze handen zal blijven’; en dat hij Jeruzalem niet zal verdelen.

Een andere stimulans voor Bibi's positie is het feit dat de Saoediërs, samen met andere soennitische Arabische leiders, moe worden van de Palestijnse onverzettelijkheid. Tegelijkertijd versterken zij hun eigen banden met Israël.

Bibi heeft zich toegewijd aan een nationalistische, stabiele, rechtse regering die zich inzet voor al haar burgers. In dit verband was ik geïntrigeerd door een Joodse verklaring over de oorsprong van de politieke termen ‘links’ en ‘rechts’, die nu natuurlijk wereldwijd worden gebruikt.
Het begon als een Bijbelse uiteenzetting die ingaat op de locaties die Abraham en Lot kozen toen ze ieder hun eigen weg gingen. De oriëntatie in die tijd werd niet bepaald door iemands positie ten opzichte van de Noordpool, maar door de oriëntatie ten opzichte van het oosten, waar de zon opkwam en een nieuwe dag begon. Zo vertaalt het Hebreeuws ‘westen’ bijvoorbeeld als ‘achter’, terwijl het noorden en zuiden voor links en rechts staan. Abraham ging naar het zuiden (dat wil zeggen, hij keerde zich naar rechts naar Hebron). Lot ging naar het noorden (dat wil zeggen, hij keerde zich naar links in de richting van Sodom).

De voormalige redacteur van Israel Today, Aviel Schneider, verklaarde: ‘Lot koos (de goed bewaterde Jordaanse vlaktes) naar zijn zintuigen en menselijk begrip. Abraham vertrouwde op God, en was tevreden met het zuiden en met het gaan ‘naar rechts’… Linkse ideologie is gebaseerd op logica, op wat het oog kan zien, terwijl rechtse ideologie haar vertrouwen in God stelt. Linkse politiek is eerder humanistisch, rechtse politiek Bijbels.’
De rabbijnen en vele Likoedkiezers onderschrijven deze theorie, voegde hij eraan toe.

Dit is zeker niet een zeer vleiend concept voor linkse mensen. Maar dan zijn zij degenen die sodomie bevorderen, toch?
Misschien is het ook een nuttige aanwijzing voor de problemen van Groot-Brittannië met betrekking tot de Brexit. Zelfs de Tories, die eens als deel van de familie werden beschouwd, hebben de laatste tijd een belangrijke linkse wending genomen. Deze wending werkte mee aan het tot zinken brengen van het schip van de staat.

Dan nog een interessant postscriptum. De Israëlische democratie is gebaseerd op het kiessysteem van evenredige vertegenwoordiging. Kiezers stemmen hier op een bepaalde politieke partij, in plaats van op individuele kandidaten. Velen, waaronder ikzelf, zien dit als een eerlijker systeem dan het meerderheidsstelsel dat wij [Britten] hebben aangenomen.

Blijf dus alstublieft bidden voor de vrede van Jeruzalem (Psalm 122:6), waar de 120-koppige Knesset (parlement) is gevestigd.

______________________________________________________________________________________ Charles Gardner is auteur van Israel the Chosen, beschikbaar op Amazon; Peace in Jerusalem, beschikbaar bij Olive Presspublisher; en A Nation Reborn, beschikbaar bij Christian Publications International.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.