Schaam ik mij voor mijn kleine witte keppeltje?

zondag 10 maart 2019 |  David Lazarus
Op weg naar de synagoge in Istanbul reikte ik in mijn jaszak om mijn keppeltje op te zetten, aarzelde en keek om me heen. Was er iemand die toekeek? Schaamde ik me om Joods te zijn?

De koepel van de synagoge in Istanbul

Anders dan thuis in Israël was niemand anders op de drukke straat Joods. Het opzetten van het keppeltje (of jarmulke) zou mij apart zetten. 'Is het nodig om een openbare vertoning te maken? Waarom zou ik erop wijzen dat ik Joods ben? Waarom niet wachten tot ik in de veiligheid van de synagoge ben? vroeg ik me af.

Ik heb niet geaarzeld omdat ik me schaamt dat ik Joods ben. Ik heb meer dan 30 jaar lang gestudeerd, uitvoerig geschreven, lezingen gegeven en betoogd dat Jezus mij meer Joods heeft gemaakt, niet minder. Ik ben trots op mijn Joodse erfenis en mijn Joodse Messias.

Waarom deed een kleine witte zijden keppeltje me dan zo veel ? Ik veronderstel dat ik me afvroeg hoeveel Joods zijn werkelijk voor mij betekent en in hoeverre ik bereid was om me als Jood te onderscheiden. Toen ik op die straathoek stond begreep ik dat ik alleen als ik bereid was om de gevolgen van het Joods zijn onder ogen te zien, als Jood kon leven.

Zelfs op de reis naar Turkije werd ik al geconfronteerd met de pijnlijke waarheid dat Joods zijn, of Israëlisch, op veel plaatsen in de wereld gevaarlijk is. Enkele van de Messiaanse vrienden met wie ik op reis was, waren in het bezit van een Amerikaans paspoort. Ze zeiden dat het gemakkelijker zou zijn om als Amerikanen binnen te komen. 'Waarom ben je naar Israël geëmigreerd als je je gaat verschuilen achter je Amerikaanse nationaliteit?' vroeg ik hun. 'Wat heeft het voor zin om ons Joodse erfgoed te omarmen en in het Beloofde Land te wonen als we bang zijn, of ons schamen, om als Israëlische Joden te leven?

Toen ik eindelijk mijn kleine keppeltje opzette en om me heen keek, was het alsof een goddelijke hand mijn hoofd had opgetild en ik verder kon kijken dan de drukke straten en de luidruchtige Turkse markt. Ik begreep dat het leven als Jood in een vijandige wereld de enige manier is waarop ik de dingen die voor mij belangrijk zijn, zou kunnen behouden. Dat ik nooit echt het wonder en de schoonheid van het Joods zijn, of een volgeling van Jezus, zou ervaren, totdat ik de moed had om op te komen voor mijn geloofsovertuiging wanneer het telt.

Het opzetten van mijn kleine keppeltje dwong me om me te identificeren met mijn volk en het te vertegenwoordigen terwijl ik langzaam naar de Ahrida Synagoge liep, de oudste en mooiste synagoge in Istanbul, gesticht voor de islamitische verovering in 1453, die tot op de dag van vandaag voortdurend in gebruik is.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.