Buitenlandse inmenging in Israëlische verkiezingen

Monday, February 18, 2019 |  David Lazarus
Belangrijke veiligheidsambtenaren, met inbegrip van Nadav Argaman (hoofd van de Israëlische veiligheidsdienst Shabak), rapporteren dat, terwijl buitenlandse inlichtingendiensten cyberaanvallen en nepnieuws gebruiken om zich in de aanstaande Israëlische verkiezingen proberen te mengen, Saudi-Arabië hetzelfde op traditionelere manieren probeert.

Afbeelding: leden van de Arbeiderspartij vieren feest na de voorverkiezingen van hun partij in Tel Aviv. (Gili Yaari/Flash90)

Volgens een discussiestuk dat gisteren (17 februari 2019) door het Begin-Sadat Centrum voor Strategische Studies (Besa) werd gepubliceerd, is Saudi-Arabië geïnteresseerd in het ontstaan van een Israëlische overheid wiens visie samengaat met de Arabische regionale belangen. We keken allemaal gefascineerd toe hoe de Saudische regering contact zocht met premier Benjamin Netanyahu op de recente conferentie in Polen.

Sinds de nepinformatie-aanval van Rusland op het Amerikaanse politieke systeem in 2016, zijn hacken, nepnieuws, bots en trollen het eerste waar men aan denkt bij pogingen tot illegale manipulatie van verkiezingen en beïnvloeding van het publieke debat in democratieën.
Het succes van dergelijke middelen, en het feit dat ze tot de publieke verbeelding spreken, mag ons niet doen geloven dat de meer traditionele methoden om het politieke systeem van een ander land te beïnvloeden, uit de circulatie zijn geraakt. Ze zijn misschien uit de mode, maar ze bestaan nog steeds en landen maken er nog steeds goed gebruik van.

‘Traditioneel’ verwijst naar het inhuren van pr-teams, reclamebureaus, beleidsbeïnvloeding en lobbybedrijven om de belangen en de agenda van een land te bevorderen, zowel op diplomatiek als economisch vlak. Daarnaast omvat het niet zelden de financiering van politici en soms ook financiering van een bepaalde partij.
Geen enkel land heeft uitgebreider gebruik gemaakt van deze methoden dan Saudi-Arabië. Het huurt de beste advocaten, lobbyisten en reclamebureaus in die met geld te kopen (of te huren) zijn in de VS, Groot-Brittannië en andere landen die voor hen van belang zijn.

Ondanks de bereidheid van Saudi-Arabië om zich via bovengenoemde middelen te mengen in de politieke systemen van andere landen, heeft Saudi-Arabië in het verleden nooit geprobeerd zich op Israël te richten. De antipathie tegen Israël was zo sterk dat men weigerde om iets te doen wat enig contact met de Joodse Staat zou vereisen, ondanks de potentiële voordelen. Eerder negeerde het olierijke koninkrijk de smeekbeden van Jordanië, Egypte en de Palestijnse Autoriteit om hen te voorzien van financiering om de Israëlische politiek op deze manier te beïnvloeden.

Dit beleid lijkt te zijn veranderd. Het is een publiek geheim dat Jeruzalem en Riyad voorzichtig zijn begonnen met het ontwikkelen van een heimelijke, wederzijds voordelige relatie, met name tussen hun respectievelijke inlichtingendiensten. Dat is niet verwonderlijk, want beide landen beschouwen Iran als hun gevaarlijkste vijand. Beiden zijn vastbesloten om te voorkomen dat de Islamitische Republiek haar doelstellingen, namelijk het verkrijgen van vrije toegang tot de Middellandse Zee en het worden van een kernmogendheid, verwezenlijkt.

Er is een niet-onaanzienlijke hoeveelheid van indirecte bewijzen van een zekere mate van Saudische betrokkenheid, ook bij de Arbeiderspartij, de linkse factie die waarschijnlijk in de oppositie zal blijven na de Israëlische verkiezingen in april.
Als in 2020 het Witte Huis en het Congres Democratisch zouden worden, dan zou dit catastrofale gevolgen hebben voor Saudiërs. Zij begrijpen dat elke door Netanyahu geleide Likoed-regering in een dergelijke situatie grote problemen onder ogen zou moeten zien. Een dergelijke regering zou het moeilijk krijgen om haar invloed in Washington te handhaven, laat staan om de Saudiërs te helpen. De meest veelbelovende oplossing voor dit probleem zou zijn dat de Saudiërs een relatie ontwikkelen met een internationaal gerespecteerde Israëlische politieke entiteit die een redelijk goede werkrelatie met een door de Democraten gedomineerde Witte Huis en Congres zouden kunnen onderhouden. De Arbeiderspartij is de Israëlische partij die het best aan die criteria voldoet; vandaar haar aantrekkingskracht op de Saudiërs als potentieel waardevolle strategische troef.

Het Huis van Saud heeft twee belangrijke doelstellingen: zijn overleving en het beheersen van Iran. Ondanks zijn enorme defensiebegroting, hebben zijn prestaties in Jemen alleen maar benadrukt hoe betreurenswaardig de Saudische militaire capaciteiten zijn. Het land weet dat Israël de enige potentiële regionale bondgenoot is die in staat is Iran te verslaan. Men weet ook dat krachtige steun, of op zijn minst stilzwijgende instemming van Washington, van vitaal belang is voor een dergelijke Israëlisch-Saudische alliantie om het strategische doel van een effectieve beteugeling van de Iraanse ambities te bereiken.

Terwijl de Saudiërs de banden met Netanyahu aanhalen, houden ze achter de schermen dan ook een oogje op de Arbeiderspartij.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.