Verkiezingen zijn ingewikkeld voor Messiaanse Joden

donderdag 10 januari 2019 |  Arthur Schwartzman
Het politieke weefsel van de Staat Israël is ingewikkelder dan velen zich wellicht realiseren, en dat wordt nog ingewikkelder als je in Yeshua gelooft.

Met de komende verkiezingen zijn er veel vragen ontstaan voor de Messiaanse kiezers in het land. Je zou kunnen aannemen dat als je een gelovige bent, je de conservatieve partij moet steunen. Dan moet je je echter afvragen: welke conservatieve partij? Anders dan in Amerika zijn er meerdere conservatieve en liberale partijen, die elk hun eigen ideologische, religieuze en etnische groepen vertegenwoordigen met hun eigen unieke behoeften en belangen.

Laten we eens kijken naar de Likoed-partij, de meest populaire politieke partij van de afgelopen jaren. Likoed werd officieel opgericht door Menachem Begin en Ariël Sharon, beiden zijn beroemde politieke figuren uit de geschiedenis van Israël. Later werden zij opgevolgd door de huidige premier Benjamin Netanyahu. Likoed wordt beschouwd als rechts in het politieke spectrum, zoals blijkt uit haar steun voor Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en een algemene afwijzing van een Palestijnse staat. Economisch gezien is de partij voorstander van vrije handel, privatisering van overheidsbedrijven en de ontmanteling van monopolyposities (hoewel er in Israël nog steeds veel exclusieve dienstverlenende bedrijven actief zijn die hoge prijzen in rekening brengen).

Naast het bovenstaande heeft de partij een minder conservatieve kant. Een voorbeeld daarvan is de positieve houding ten aanzien van het homohuwelijk, en, belangrijker nog, ten aanzien van adoptie door koppels van hetzelfde geslacht. Netanyahu zei ooit met betrekking tot de draagmoederschapswet: ‘Ik heb het in het verleden duidelijk gemaakt; het is geen kwestie van rechts of links. Het is allereerst een privé- en menselijke aangelegenheid. Ik wil u eraan herinneren dat we tijdens de aardbeving in Nepal in 2015 uitgebreid hebben samengewerkt met de verschillende hulporganisaties door mannelijke koppels over te vliegen in het kader van het draagmoederschapsproces.’ De partij heeft zelfs een eigen LGBT-tak, ‘Trots in de Likoed’, geleid door Knessetlid Amir Ohana. Deze tak neemt actief deel aan openbare evenementen en homoparades door het hele land.

Degenen die het aandurven het oneens te zijn met deze definitie van huwelijk en gezin, zijn de orthodox-Joodse partijen. Soortgelijke meningsverschillen ontstaan over wetten met betrekking tot abortus, omdat de Likoed en andere ‘seculiere’ rechtse partijen over het algemeen liberale opvattingen hebben over deze kwesties. Over dergelijke morele kwesties is rechts sterk verdeeld tussen de seculiere en religieuze blokken. Gewoonlijk zitten ze samen in de coalitie, omdat ze hun agenda’s in de Knesset willen uitvoeren. Maar net zoals zij het enige bolwerk zijn tegen een atheïstisch en liberaal wereldbeeld, zijn ze ook grote tegenstanders van alles wat Messiaans is.

Voor Messiaanse koppels, of gemengde koppels die misschien niet Joods van geboorte zijn aan de zijde van hun moeder, is het hier onmogelijk om in het huwelijk te treden. Gelovigen worden gedwongen het land uit te vliegen om legaal te trouwen. Daarna mogen zij zich pas inschrijven bij het ministerie van Binnenlandse Zaken. Het Rabbinaat heeft het monopolie op het huwelijk, de begrafenis en misschien wel een van de meest controversiële zaken voor gelovigen – immigratie. Zelfs als je van beide kanten van jouw familie Joods blijkt te zijn, en dit terug te leiden is tot koning David, zal je alsnog met gesloten deuren worden geconfronteerd wanneer de regering erachter komt dat je je vertrouwen in Yeshua hebt gesteld. In wezen is meer macht voor het rechtse blok gelijk aan minder vrijheid voor het Lichaam van de Messias hier in het land.

Sommige linkse partijen hebben daarentegen de neiging om een meer pluralistische benadering van gelovigen te omarmen. We moeten echter rekening houden met waar zij als liberalen voor staan. Weinig linkse partijen houden nog vast aan socialistische opvattingen, en dat geldt zelfs voor de Arbeidspartij. Het belangrijkste verschillen tussen rechts en links zijn nu dan ook de kwestie van de nederzettingen, en hoeveel grip het Jodendom heeft op het karakter van de natie. Als die greep wordt versoepeld en het Rabbinaat zijn monopolie verliest op de definitie van wie Joods is, dan zullen we misschien de gelovige bevolking zien groeien. Want doordat ons ‘Joodszijn’ aan ons teruggegeven wordt, zien we misschien dat Joodse gelovigen eindelijk hun recht op terugkeer krijgen.

Dit alles kan erg verwarrend overkomen. Vele malen zullen volgelingen van de Weg moeten kiezen voor het ‘mindere kwaad’, of gewoonweg niet stemmen. Het politieke toneel van Israël is niet zo duidelijk afgebakend als dat van Amerika, waardoor gelovigen in het land het moeilijker kunnen hebben om hun keuze te maken.

Uiteindelijk zal iedereen die dit jaar op de 120 beschikbare stoelen plaatsneemt, de voortdurende en vurige gebeden van de gelovigen in Israël en over de hele wereld nodig hebben. Nu de politieke oorlog woedt en de beslissingen van de politici (zowel links als rechts) het Lichaam van de Messias belasten, zou ik willen voorstellen om niet slechts achter Israël te staan, maar achter God in Israël.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.