Groeten uit Israël: Wanneer is iemand een terrorist?

woensdag 12 december 2018 |  Dov Eilon
Goede morgen, beste lezers,

Ook vandaag schijnt hier in Jeruzalem de zon weer. De lucht is wolkeloos. Dat maakt de ochtendwandeling naar de redactie echt leuk. Zo mag het wat mij betreft graag zo blijven. Maar het weerbericht van vandaag zegt iets heel anders. Het zou weer wat gaan regenen. Eigenlijk niet te geloven, als ik nu uit het raam kijk. Maar ook gisteren kwamen de wolken pas in de middag. En toen werd het weer duidelijk kouder.

Laten we de dag beginnen met het weerbericht voor vandaag in Israël: Bewolkt, zonder noemens­waardige temperatuurs­verandering. In het noorden van het land kunnen soms regenbuien voorkomen, met mogelijk wat onweer. Tegen de middag zal de regen zich tot aan het noorden van de Negev uitbreiden. In het oosten kunnen overstromingen ontstaan. Er staat een flinke wind vanuit het zuidwesten.
De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 15 graden, Tel Aviv 19 graden, Haifa 17 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 19 graden, aan de Dode Zee 26 graden, Be'er Sheva 21 graden, Eilat aan de Rode Zee 24 graden. Het waterpeil van het Meer van Galilea staat nog steeds op 214,61 meter onder de zeespiegel.

Nog schijnt de zon, uitzicht vanaf het balkon (Foto: Dov Eilon)

Een van de voordelen die je hebt als je met de bus naar je werk rijdt, is dat je tijd cadeau krijgt. Als je met de auto onderweg bent, ben je voortdurend bezig met het rijden. In de bus kun je in plaats daarvan uitrusten of de tijd voor andere dingen gebruiken. Dus een echte winst. Ik gebruik mijn tijd in de bus voor het lezen van het laatste nieuws te en van de reacties op ons dagelijkse artikelen [op onze Duitstalige website Israel Heute]. Bij het lezen van uw 'Talk-Backs' – zo noemt men de lezers­com­mentaren onder de artikelen in de internet-vaktaal – werd mijn aandacht getrokken door een dilemma dat wij als journalisten hebben.

Wanneer kan je iemand een terrorist noemen, was de vraag. Ik las de kritiek, dat een Arabier die een strafbaar feit pleegt, te snel als terrorist wordt bestempeld. Dat geldt bijvoorbeeld bij de auto-aanvallen. Is het een Arabische automobilist, een Arabische man, of gewoon een man, die een groep mensen aanrijdt? Wanneer is hij een terrorist? Bij dat geval van gisteren wilde de Arabier op de vlucht slaan. Was hij niet veel sneller met zijn auto weggekomen als hij niet had geprobeerd om 'onderweg' nog een paar politieagenten aan te rijden? Inderdaad, als hij bij het verbranden van koper was gepakt, was hij slechts iemand die een strafbare daad beging. Maar toen hij daarna besloot om met zijn auto de Israëlische veiligheidsmensen te rammen, was hij, althans volgens mij, een terrorist.

Natuurlijk is niet elke Arabier die iemand aanrijdt of bij een verkeersongeval betrokken raakt, een terrorist. Sinds deze auto-aanvallen bestaan, zijn velen van hen bang om voor een terrorist te worden aangezien. Dat is een probleem, dat er ook al toe geleid heeft dat een Arabische automobilist na een ongeluk is doorgereden omdat hij bang was als terrorist te worden aangezien. Daardoor vestigde hij trouwens de aandacht nog meer op zichzelf.

Ongeval tussen een Israëlische en een Arabische auto (Archieffoto: Gershon Elinson/Flash90)

We leven in een niet zo eenvoudige realiteit. Door de daden van de echte terroristen lijden ook veel onschuldige Arabische burgers, dat snap ik. Daarbij herinner ik me mijn studententijd aan de muziek­academie. Ik speelde destijds in een kwartet, samen met een Arabisch-Israëlische christin. Later traden we zelfs in haar geboortestad Nazareth op. Destijds kon je nog gewoon door Jericho rijden. In onze studietijd interes­seerde ons alleen de muziek, het samen muziek maken. De politiek lieten we erbuiten.

Maar toch viel me één ding op. De Arabische pianiste reisde nooit met de bus naar huis, maar altijd alleen met een groepstaxi naar Nazareth. Toen ik haar daar eens naar vroeg, vertelde ze me dat ze niet graag naar het centrale busstation reisde, vanwege de veiligheids­controles bij de ingang. Want zij werd altijd meteen als Arabische erkend en werd dan altijd bijzonder nauwkeurig gecontroleerd. En daar had ze geen zin in. Ik zag hoeveel moeite ze daar mee had en hoe zwaar het haar belastte. Ik kan dat begrijpen, en helaas is het ook nu nog steeds zo. Misschien zelfs nog extremer.

Maar wat zullen we doen? De terroristen zijn nu eenmaal helaas Arabieren. Is het dan niet duidelijk dat een Arabier strenger gecontroleerd wordt? Helaas hebben we veel te veel aanslagen achter ons. Veiligheid gaat voor alles. Uiteraard is het voor een normale Arabische medeburger vernederend als hij of zij bij controles misschien als potentiële terrorist wordt gezien en daarom extra grondig wordt gecontroleerd. Ik heb dat ook in de bus meegemaakt, toen we het controlepunt voor Modi’in bereikten. Achter me zat een jonge Arabier. Toen de agenten van de grenspolitie door de bus liepen, werd alleen hij naar zijn persoonsbewijs gevraagd. Beleefd en zakelijk. Maar het is toch niet prettig wanneer alle andere passagiers zitten toe te kijken.

Dat is onze realiteit hier. Dat had anders kunnen zijn, als er geen aanslagen waren. Maar helaas zij die er wel. Daardoor is het heel moeilijk om een wederzijds vertrouwen op te bouwen. Dat Arabieren en Joden vreedzaam kunnen samenleven, dat weten we. Maar een paar terroristen en een organisatie als Hamas zijn voldoende, om door hun hetze tegen ons, de Joden en Israël, momenteel elke hoop op vrede te vernietigen.
Mijn toenmalige Arabische medestudente woont overigens al vele jaren aan de overkant van de oceaan, in Amerika. Eigenlijk jammer.

En nu wens ik u een prettige en rustige woensdag. Het ga u goed.

Shalom vanuit Jeruzalem

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.