Aviel Schneider, na 30 jaar weer in de Sinaï

Monday, October 08, 2018 |  Aviel Schneider
In de laatste week van juli riep onze jongste zoon Elad opeens: ‘Kom op, laten we naar de Sinaï gaan!’ We vertrokken ‘s morgens om 4 uur, om 8 uur stonden we aan de grens bij Taba en een kwartier later reden we door de Sinaï.

Na Dahab reed Muhammed ons verder. De avond tevoren had ik aan de telefoon met hem een prijs afgesproken. Muhammed is een bedoeïen. Veel bedoeïenen spreken Hebreeuws. Ik kreeg een enorme flashback, niet alleen door deze bedoeïen, maar ook door de hitte, de Rode Zee, de woestijn, alles bij elkaar, de hele beleving.
Tijdens de taxirit kwamen herinneringen uit mijn kindertijd en mijn jeugd naar boven. Net als toen reden we ook deze keer zonder airconditioning. Ik heb mijn liefde voor de Sinaï van mijn ouders meegekregen. Deze woestijn viel toen onder Israëlisch bestuur. Eindelijk was ik nu weer terug, niet met mijn ouders, maar samen met mijn vrouw Anat, onze dochter Eden en Elad, onze jongste zoon. Een droom kwam uit.


Met de pickuptruck onderweg in de Sianï

De hele dag brachten we aan het strand door onder een afdak van stro. Tussen het zonnen op het strand, het zwemmen en het surfen door, kletsten we in de schaduw met Abu Nader en de andere bedoeïenen: Mohammed, Lyad, Hamid, Islam en Achmed, van de bedoeïenenstam Masina.
Ze spraken lovend over de vijftien jaar Israëlisch gezag. De minst geliefde Israëlische president was voor deze bedoeïenen Menachem Begin. En waarom dan? Omdat hij het schiereiland aan Egypte heeft teruggegeven. Toen Elad dat hoorde, stond hij paf. Hij fluisterde me toe dat we dit moesten opnemen. Het was volkomen nieuw voor hem. In Israël denkt de jeugd dat alle Arabieren vijanden van Israël zijn. Hij hoorde in de Sinaï voor het eerst mensen zeggen dat ze naar het Israëlische bestuur terugverlangen. De bedoeïenen zeiden: ‘De Israëli’s hebben ons menselijker behandeld dan de Egyptenaren.’

Met de IS-jihadisten in het noorden hadden de bedoeïenen aan de oostkust tussen Taba en Sharm-el-Sheik niet veel op. ‘Ze zijn honderden kilometers bij ons vandaan. Jullie hoeven niet bang te zijn, je bent hier veilig.’ Waarschijnlijk wilden ze zeggen: Het belangrijkste is dat jullie hier ooit weer de touwtjes in handen krijgen!

Dit reisverslag met veel mooie foto's verscheen in zijn geheel in het oktobernummer van het Israel Today Magazine. Klik hier voor een abonnement.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.