Angela Merkel's problematische beleid jegens Israël

vrijdag 5 oktober 2018 |  Tsvi Sadan
Er zijn twee verontrustende aspecten in het Duitse beleid ten aanzien van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Het ene is het besluit van Duitsland om het financiële gat te dichten dat is ontstaan door het besluit van Amerika om de steun aan UNRWA, het Palestijnse vluchtelingenfonds van de VN, stop te zetten.

De tweede is de financiële steun van Duitsland aan het illegale bedoeïenendorp Khan al-Akmar, dat net ten oosten van Jeruzalem ligt en dat volgens de uitspraak van het Israëlische Hooggerechtshof moet worden ontruimd.
Beide dingen komen voort uit een Duits moreel standpunt, waardoor ze des te irritanter zijn.

In 1981 berispte toenmalig premier Menachem Begin de Duitse bondskanselier Helmut Schmidt voor het geven van morele steun aan de Palestijnse zaak. 'Vanuit moreel oogpunt,' zei Begin, ' gelden de uitspraken van Schmidt zeker als de meest meedogenloze ooit gehoord (...) het lijkt erop dat de Holocaust eenvoudigweg is ontsnapt aan zijn geheugen. De Duitse schuld aan het Joodse volk,' vervolgde Begin, 'kan nooit eindigen, niet in deze generatie en niet in een andere'.
Schmidt's sympathie voor de vijanden van Israël was des te verontrustender in het licht van wat Begin Duitslands 'lucratieve zakendoen met Saoedi-Arabië' noemde.

Je kunt gemakkelijk de overeenkomsten vinden tussen de standpunten van Schmidt en Merkel, die nu het gevoel van moraliteit van Israël ter discussie stelt en tegelijkertijd naar winstgevende handelsovereenkomsten met Iran streeft.

Om volledig te begrijpen hoe problematisch Merkels gevoel voor moraliteit is, moet je UNRWA en Khan al-Ahmar begrijpen.
UNRWA is de enige VN-vluchtelingenorganisatie die zich inzet voor één enkele groep mensen, de Palestijnen. Bovendien is het aantal Palestijnse vluchtelingen onder auspiciën van deze organisatie gegroeid van minder dan een half miljoen in 1948 tot meer dan vijf miljoen vandaag de dag (tot zover de Palestijnse 'genocide').

UNRWA is de instelling die het begrip erfelijke vluchtelingenstatus heeft uitgevonden. Geen enkele andere groep vluchtelingen (en er waren meer dan 100 miljoen vluchtelingen in de 20e eeuw) heeft ooit dit contraproductieve voordeel gekregen, waarvan we moeten concluderen dat het slechts één doel heeft: Israël te vernietigen.
Ook heeft geen enkele andere groep vluchtelingen gedurende zo'n lange periode geprofiteerd van de hulp van de VN. Alle andere vluchtelingen­crises zijn binnen een decennium of twee opgelost. Maar UNRWA blijft het Palestijnse vluchtelingenprobleem meer dan zeventig jaar lang voeden, zonder tekenen van vermoeidheid. In dit licht is Merkels steun aan UNRWA allesbehalve moreel.

En als het versterken van UNRWA niet genoeg was, grijpt Duitsland actief in de interne aangelegenheden van Israël in, door zich uit te spreken ten gunste van de illegale nederzetting Khan al-Ahmar. Sinds het begin van de jaren negentig heeft het Israëlische Hooggerechtshof zich drie keer uitgesproken tegen de Bedoeïenen nederzetting , die werd vertegenwoordigd door radicaal linkse Israëlische ngo's, die werden gefinancierd door Europese landen, waaronder Duitsland.

Als iemand die ooit in de stad Ma'aleh Adumim woonde, heb ik op de voet gevolgd hoe het kleine aantal tenten van de Jahalin-stam op slechts een halve mijl van mijn huis langzaam een dorp van hutten werd, dat nu bijna Ma'aleh Adumim omringt. De Jahalin factie, die nu op de Westbank woont, maakte zich los van het deel van hun stam dat in het eigenlijke Israël woont, vanwege een soort interne vete kort na de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Pas in de jaren negentig begonnen de Jahalin op de Westbank zich Palestijnen te noemen, en dat deden ze alleen omdat het economisch gezien opportuun was om dat te doen.

De herhaalde beroepen bij het Hooggerechtshof en de trage uitvoering van de beslissingen van de rechtbank door Israël hebben de aandacht van Europa op dit sjofele dorp gevestigd. Het werd al snel een casestudy voor de vermeende immoraliteit van Israël en de betrokkenheid van Europa bij de vermeende morele doelen van alle volkeren die Israël hartstochtelijk haten. Dit is volgens Merkel een goed moreel standpunt.

Het zou geen probleem zijn geweest om Israël te bekritiseren, als het werkelijk een incarnatie van de apartheidsstaat Zuid-Afrika was geweest. Het is iets heel anders als van alle landen juist Duitsland Israël ervan beschuldigt, een gebrek aan moraliteit te hebben, en tegelijkertijd de immorele agenda's van zowel de Palestijnen als Iran steunt.

Dit is wat zo irritant is aan dat soort neerbuigende prediking, afkomstig uit een land dat elk recht heeft verloren om Israël te bestraffen. Zoals de Israëlische journalist Shimon Riklin terecht zei, wanneer gaat over het bekritiseren van Israël, zou Duitsland zijn mond de volgende 2.000 jaar gesloten moeten houden.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.