Verbond tegenover nieuwe progressieve werkelijkheid

woensdag 3 oktober 2018 |  Tsvi Sadan
Degenen die naar Hebreeuws nieuws en televisie­series kijken, kunnen zich niet onttrekken aan de dramatische toename van de programma's die te maken hebben met emancipatie van vrouwen en LGBT.

Het nieuws van afgelopen zaterdagavond omvatte twee voorbeelden die zuivere en simpele herop­voedings­workshops waren, ontworpen om ons tot ' betere mensen' te maken. Microsoft-Israel CEO Asaf Rapoport was de instructeur van een van die workshops over de voordelen van de LGTB levensstijl. Rapoport beloofde een beurs voor lokale homoseksuele paren die naar buitenlandse draagmoeders zoeken. Deze beurs, die alleen aan Microsoft-medewerkers werd aangeboden, was een reactie op de nieuwe draag­moeder­schapswet, die staats­financiering ontzegt aan koppels van hetzelfde geslacht die op deze manier kinderen willen krijgen.

IDF majoor Dana Ben Ezra, de eerste vrouwelijke plaatsvervangend bataljonscommandant, van wie het gehele uiterlijk dient om de vrouwelijke mannelijkheid te bevorderen, instrueerde de workshop over de voordelen van vrouwen die in gevechtseenheden werken. Ben Ezra kon natuurlijk niet op TV verschijnen zonder de goedkeuring en de volledige medewerking van de IDF. Daarom kan haar verschijning worden gezien als onderdeel van een volledig militair indoctrinatie­programma, dat ook televisieseries als 'Mixed Unite' en 'The Air Force Pilotesses' omvat.

De intensieve heropvoedings­inspanning, zo moet worden opgemerkt, loopt over partij­grenzen heen. Zowel links als rechts, zij het in mindere mate, moedigen het leger, de regering, de rechtbanken en presentatoren van NGO's aan om deel te nemen aan dit grote project om de tekst 'mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen.' (Genesis 1:27b) tot een primitief en onderdrukkend idee te maken.

De nieuwe standaard van de maatschappij, leren ze ons, roept op tot aansluiting bij een radicaal project dat ernaar streeft om ons allemaal om te vormen tot een genderloze, geweldloze massa die een hekel heeft aan nationaliteit, religie en erfgoed. De beurs van Rapoport, die alleen aan homoseksuele paren wordt gegeven, en de speciale voordelen voor alleenstaande moeders van de Staat, bijvoorbeeld, tonen volledige steun voor de 'alternatieve gezin'-trend die nu de Westerse wereld overspoelt. Iedereen die tijdens zo'n demonstratie het kanaal durft te veranderen, wordt nu gezien als de nieuwe abnormalen, homofoben en misogynisten (vrouwenhaters) van de samenleving. En in het belang van ons allen, moeten zij zich onderwerpen aan de bepalingen van de 'verlichte' nieuwe normen.

Het Verbond
Dit alles zou onweersproken zijn gebleven als niet dit uitdagende fenomeen bestond, dat 'verbond' wordt genoemd. De poging om de maatschappij onom­keerbaar op deze nieuwe weg te sturen zou een volledig succes kunnen zijn geweest als de Joden niet vasthielden aan hun verbondenheid met Abraham, Izaäk en Jakob, en als hun voorouders niet hadden ingestemd met het ontvangen van twee specifieke stenen tafelen die zij bovenop de berg Sinaï hebben gekregen.

Vandaag frustreert dit verbond de herop­voedings­plannen, want ondanks alles wordt het verbond bij elke besnijdenis en elke huwelijksceremonie voortdurend vernieuwd. Een verbond dat met een niet te verwijderen merkteken op elke Israëlitische man is verzegeld, dient als een onvermijdelijke herinnering aan de verbintenis die duizenden jaren geleden is aangegaan: 'Alles wat de Heer heeft gezegd dat we zullen doen en gehoorzamen'. Zo ook de eed 'als ik u vergeet, o Jeruzalem' die door elke Joodse bruidegom wordt afgelegd, ook al wordt die vaak op een onverschillige manier uitgesproken.

Of men nu religieus is of niet, besnijdenis en huwelijks­geloften vormen een stopteken voor de Joodse ziel, en daarom zijn er zovelen die wantrouwend staan tegenover alles wat hen dreigt los te maken van het verbond, waarin zij soms niet eens geloven. Zoals uit enquêtes herhaaldelijk blijkt, zouden de meeste Israëli's geen melk met vlees mengen, terwijl de meesten vasten op Yom Kippoer en de Haggadah lezen op de Pesachavond. Dit betekent dat de meeste Joden, hoe onvolmaakt hun toewijding ook moge zijn, zich op de een of andere manier aan het verbond blijven houden.

De afwijzing van postmoderne agenda's hier in Israël heeft dus niets te maken met homofobie of vrouwen­haat, en heeft alles te maken met enige vorm van trouw aan een verbond, ook al kunnen de meesten het niet volledig begrijpen.

Desalniettemin laten zorgvuldig gekozen nieuws­berichten, agenda-aangestuurde interviews en tv-series, celebrity subcultuur allemaal zien, dat de inspanning om een nieuwe identiteits­politiek op te leggen terrein wint, wat de traditionele en semi-traditionele Israëli's op hun beurt voortdurend in het defensief plaatst. Wat op een georkestreerde aanval op geloof en religieuze praktijken lijkt, eist wel een tol en roept de vraag op of de Joodse Staat al dan niet Joods zal blijven.

Hoewel sommigen misschien troost vinden in het feit dat Israël vandaag veel beter af is dan ten tijde van Achab en Izebel, wier campagne om Israël om te vormen tot een 'normaal' land slechts 7.000 mensen oververliet die de maatschappelijke normen van hun tijd weigerden, is het resultaat van de huidige strijd allesbehalve beslist.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.