Het nieuwe Amerikaanse beleid jegens de Palestijnen

vrijdag 14 september 2018 |  Yochanan Visser
Vijfentwintig jaar geleden, op 13 september 1993, werd het eerste ‘Oslo-akkoord’ ondertekend op het gazon van het Witte Huis in Washington DC door de toenmalige Israëlische premier Yitzchak Rabin en PLO-leider Yasser Arafat.

De overeenkomst had tot doel een tijdschema op te stellen voor het bereiken van vrede tussen Israël en de Palestijnse Arabieren. Het werd echter gesaboteerd door Arafat, die zich onmiddellijk na vestiging in Ramallah begon voor te bereiden op wat later bekend werd als de Tweede Intifada, en door Hamas, die een meedogenloze campagne van zelfmoordaanslagen voerde in Israël.
De Tweede Intifada of de Oslo-oorlog, zoals het door rechtse politici en commentatoren werd genoemd, doodde niet alleen ongeveer duizend Israëli’s en drieduizend Palestijnse Arabieren, maar het doodde ook de droom dat vrede kon worden bereikt in het nu honderdjarige conflict.

Hoewel de Verenigde Staten doorgingen met het lanceren van nieuwe vredesprocessen, werd het steeds duidelijker dat de Palestijnse leiders niet bereid waren om ‘pijnlijke concessies’ te doen.
Na de dood van Arafat weigerde zijn opvolger Machmoud Abbas hardnekkig om de maximalistische eisen, zoals het niet-bestaande ‘recht op terugkeer’ en de hernieuwde deling van Jeruzalem, te laten vallen.
De internationale gemeenschap negeerde echter de Palestijnse onverzettelijkheid en beschuldigde in plaats daarvan de groeiende Israëlische ‘neder­zettingen­onderneming’ in Judea en Samaria van het mislukken van elke poging om het conflict op te lossen. Daarbij oefende men druk uit op Israël om onverantwoorde stappen te zetten, waarmee Israël een ‘Trojaans paard’ in de Bijbelse gebieden van Israël, Judea en Samaria, had kunnen binnenhalen.

Critici van het Israëlische beleid in Judea en Samaria beweerden dat de groei van Israëlische gemeen­schappen en steden in wat Gebied C werd genoemd in de Oslo-akkoorden, de oprichting van een aaneen­gesloten Palestijnse Staat in de weg stond.
Een eenvoudige blik op de kaart zou hen echter hebben geleerd dat deze zogenaamde ‘nederzettingen’ slechts twee procent van de landmassa op de ‘Westelijke Jordaanoever’ uitmaken en op geen enkele manier de vorming van een dergelijke Staat in de weg staan.
De houding van de internationale gemeenschap heeft in feite geleid tot een verlenging van het conflict en heeft de Palestijnse leiders een vrijbrief gegeven om hun verplichtingen, voortvloeiende uit de Oslo-akkoorden, te schenden.

'Intelligent verzet'
Een van deze verplichtingen was dat de Palestijnse leiders niet eenzijdig naar internationale erkenning van een Palestijnse Staat zouden streven, maar in plaats daarvan met Israël zouden moeten onderhandelen over de zogenoemde twee-statenoplossing.
Een beleidswijziging in 2009 door de Palestijnse Autoriteit (PA) maakte echter effectief een einde aan het onderhandelingstraject met Israël en leidde tot de beëindiging van het Oslo-vredesproces. Het herziene beleid was gebaseerd op een rapport van de Palestijnse Strategiegroep, die opriep tot de introductie van ‘intelligent verzet’ – wat inhoudt: lawfare (juridische oorlogsvoering), boycotcampagnes en propaganda – als een middel om de strijd tegen Israël voort te zetten.
De PA slaagde erin om lid te worden van belangrijke internationale organisaties zoals UNESCO, ondanks het feit dat het geen Staat is, en gebruikte deze lidmaatschappen om het Palestijnse verhaal van het slachtofferschap, dat gebaseerd is op talloze leugens, te promoten.

De strategie werkte tot de regering-Trump aan de macht kwam. De Amerikaanse regering begon deze leugens ‘als een ui’ te pellen, zoals Yisrael Katz, de Israëlische minister van Inlichtingen, het woensdag verwoordde.

Sluiting van PLO-kantoor in Washington
Katz reageerde op het besluit van Trump om de kantoren van de PLO in de Verenigde Staten te sluiten: ‘Dit besluit sluit aan bij het besluit om Jeruzalem te erkennen als de hoofdstad van Israël en het besluit om te stoppen met de financiering van UNRWA, een organisatie die het zogenaamde recht op terugkeer van de vluchtelingen in stand houdt,’ verklaarde Katz.
‘Al deze stappen raken de wortels van het conflict en vertellen de voorzitter van de Palestijnse Autoriteit, Machmoud Abbas, dat hij zijn dubbelspraak niet kan voorzetten,’ vervolgde de ervaren Israëlische politicus.
‘Trump pelt de Palestijnse leugen als een ui – laag voor laag. Hun onderwijssysteem leert hun kinderen ook dat ‘groot Palestina’ van de Jordaan tot de zee loopt. Trump komt en zegt: ‘Als u wilt komen onderhandelen, doe het dan vanuit een realistische positie – Jeruzalem is de hoofdstad van Israël, en er is geen recht op terugkeer,’ zei Katz.
Hij voegde er verder nog aan toe dat de reactie van Machmoud Abbas op deze en andere maatregelen van de regering-Trump precies laat zien wat de Palestijnse leider van deze kwesties vindt.

De Israëlische onderminister voor publieke diplomatie in het kantoor van de premier, Michael Oren (voormalig Israëlisch ambassadeur in de Verenigde Staten), was het daarmee eens en zei dat Trump eenvoudigweg de regels van het spel herstelde en de Palestijnse leiders dwong een prijs te betalen voor hun beleidsverandering ten opzichte van Israël.
‘Door de sluiting van het PLO-kantoor in Washington verandert de Amerikaanse regering de regels van het spel niet, maar herstelt ze gewoon na jaren van verwaarlozing,’ aldus Oren.
‘Merk op dat, in tegenstelling tot vorige regeringen die de Palestijnen zouden belonen voor het weglopen van de onderhandelingen met Israël, president Trump de Palestijnen dwingt om een prijs te betalen,’ argumenteerde Oren.

De PLO-kantoren in de Verenigde Staten werden voornamelijk gebruikt om Palestijnse propaganda te verspreiden. Door ze te sluiten zette Trump een nieuwe stap om de Palestijnse Arabieren te ontdoen van hun bedrieglijke verhaal.
De Palestijnse Arabieren beseffen dit en geven zelfs openlijk toe dat dit hen boos maakt, en niet de bezuinigingen die de regering-Trump onlangs aankondigde.
De stopzetting van de Amerikaanse financiering van de UNRWA en de vermindering van de directe financiële steun van de Verenigde Staten aan de PA zijn ook bedoeld om de Palestijnse leiders te dwingen tot een meer realistische benadering van de vredes­onder­handelingen met Israël, maar de PA geeft aan dat hij niet zal toegeven aan de druk.

De PA is nu begonnen met een politieke en diplomatieke campagne om steun van Europese en Arabische staten tegen de regering van de Verenigde Staten in te roepen, maar geeft tegelijkertijd aan dat zij niet over de middelen beschikt om de Verenigde Staten ertoe te bewegen hun nieuwe beleid om te keren.
‘Onze gereedschapskist is leeg, we moeten ons rustig houden en wachten (tot er een nieuwe Amerikaanse regering aan de macht komt),’ zeiden bronnen binnen de PA tegen de Algemeiner.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.