Een Staat voor uitsluitend Joden, of voor iedereen?

dinsdag 11 september 2018 |  Aviel Schneider
Op 18 juli jl. is de Joodse natiestaat-wet aangenomen, voorafgegaan door zeven jaar van herzieningen van het wetsvoorstel. Israël is dus nu officieel een Joodse Staat.

Minister president Netanyahu wordt nu gede­moni­seerd vanwege de Natiestaat wet, terwijl het een wetsvoorstel was van de centrum-linkse Kadima partij. (Foto: Tomer Neuberg/Flash90)

Ondanks het feit dat in het laatste wetsvoorstel rekening was gehouden met de voornaamste bezwaren van alle leden van de regeringscoalitie, en ondanks het feit dat een bijzondere meerderheid in de Knesset de wet had goedgekeurd, brak toch de hel los toen de wet uiteindelijk werd aangenomen.

Uiterst links noemde de wet een ‘racistische machtsgreep van premier Benjamin Netanyahu’. Zij werden daarin gesteund door vertegenwoordigers van de Arabische gemeenschap. Maar mensen uit het politieke midden lieten zich veel minder kritisch uit. Zij benadrukten dat de Joodse natiestaat-wet in feite niets nieuws zegt (en zeker geen praktische veranderingen teweegbrengt). Zij vermoeden dat critici het waarschijnlijk gewoon niet kunnen verkroppen dat uitgerekend Netanyahu de wet erdoor heeft gekregen. De man wekt nu eenmaal irritatie en weerstand op bij ultralinks.

In de Onafhankelijkheidsverklaring van de staat Israël staat al zeventig jaar dat Israël een Joodse staat is. Dezelfde woorden staan in Resolutie 181, het zogenaamde Verdelingsplan van het toenmalige Palestina. Deze resolutie werd in 1947 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties goedgekeurd. De nieuwe natiestaat-wet was nodig omdat bepaalde elementen, binnen en buiten Israël, jarenlang hebben geprobeerd de officiële Joodse identiteit van Israël ongedaan te maken.

De internationale media hebben bij hun verslaggeving over de nieuwe wet opzettelijk peilingen onder de Israëlische bevolking genegeerd. Uit die peilingen blijkt dat een ruime meerderheid achter de nieuwe wet staat. De meeste Israëli’s beschouwen de wet als een goed tegenwicht tegen de mensen die een democratische Joodse staat niet kunnen verdragen, en die het liefst een staat zouden zien, zonder het bijvoegsel ‘Joods’.

De felste tegenstanders zijn de Israëlisch-Arabische politici die nauwe banden hebben met de Palestijnse Autoriteit. De ironie wil dat ze alleen in het democratische Israël vrijuit hun gal kunnen spuien over de regering, in tegenstelling tot hun volksgenoten in de Palestijnse gebieden. Tamelijk hypocriet dus.

De afgelopen dertig jaar heeft de Palestijnse Autoriteit de wereld, inclusief de uiterst linkse vleugel in Israël, ervan weten te overtuigen dat de Israëlische wens om te worden erkend als Joodse staat, provocerend zou zijn en vrede, gelijkheid en mensenrechten in de weg zou staan. Maar in 2003 vaardigde de Palestijnse Autoriteit zijn eigen versie van een natiestaat-wet uit. Hierin staat omschreven hoe de toekomstige Palestijnse staat er uit zal zien: Een staat met uitsluitend Arabieren waarin de islam de heersende godsdienst is (inclusief de islamitische wetgeving – sharia), en Arabisch de enige officiële taal. Tegen dit wetsvoorstel kwam geen enkel protest vanuit de rest van de wereld, ondanks het feit dat zo’n toekomstige Palestijnse staat niet-Arabieren, niet-moslims en anderstaligen uitsluit.

Dit artikel verscheen in het septembernummer van het Israel Today Magazine. In het oktobernummer plaatsen we reacties van Messiaanse Joden en Arabische christenen op de natiestaat-wet, waarover nu zoveel ophef wordt gemaakt. Neem tijdig een abonnement.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.