Groeten uit Israël – Iedereen houdt van voetbal

maandag 2 juli 2018 |  Dov Eilon
Goedemorgen, beste lezers!

Ik houd van de zomervakantie, ook al heb ik zelf geen vakantie. Ook als ik een keer wat later van huis vertrek, hoef ik me de komende twee maanden geen zorgen te maken dat ik in een file terecht zou komen. De wegen zijn gewoon vrij. Ook mijn reis naar huis gistermiddag verliep heel vlot. Na nog geen 30 minuten was ik al thuis. Er schijnt een aanzienlijk aantal werknemers te zijn dat nu vakantie genomen heeft.
Op onze luchthaven Ben Goerion gaat het er namelijk allesbehalve rustig aan toe, zoals ik in het nieuws hoorde. Het is tegenwoordig heel goedkoop om naar het buitenland te vliegen. Vandaar dat ik nu van betrekkelijk lege wegen kan genieten. Ook het weer is momenteel gewoon perfect. ’s Ochtends nog wat koel en ’s middags niet te heet. Dat mag gerust zo blijven.

En hier is het weer voor vandaag in Israël: Helder tot bewolkt, met nog een lichte temperstuur­stijging in de bergen en in het binnenland. De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 31 graden, Tel Aviv 29 graden, Haifa 28 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 38 graden, aan de Dode Zee 38 graden, Be'er Sheva 33 graden, Eilat aan de Dode Zee 39 graden. Het waterpeil van het Meer van Galilea is anderhalve centimeter gedaald en staat nu op 213,685 meter onder de zeespiegel.

Het is rustiger in Israël tijdens het WK voetbal in Rusland, dat nog tot 15 juli duurt. Behalve prachtige wedstrijden met veel verrassingen, blijkt het WK ook op een of andere manier een goede invloed te hebben bij ons hier in Israël. Ik heb al lang niets meer gehoord van een terreuraanslag, een mesaanval of wat dan ook. Dat mag nu misschien wat gek klinken. Je kunt je afvragen wat voetbal te maken heeft met de situatie hier bij ons. Maar dat lijkt het wel te hebben. Want sinds het begin van het WK was er maar één dag waarop geen wedstrijden werden gespeeld, en dat was afgelopen vrijdag. En net op die dag kwamen er zo’n 2000 inwoners van de Gazastrook naar het grenshek om te protesteren en te proberen het hek open te breken. Helaas zijn daarbij twee mensen on het leven gekomen. Op de twee vrijdagen daarvoor kwamen er maar een paar honderd mensen bij het grenshek. Ook demonstraties waren er nauwelijks.

Liever met elkaar voetbal kijken dan naar het grenshek gaan in Gaza, tussen de stroomonderbrekingen door.

Bij ons werd er in de media al over gesproken of we niet altijd ergens een voetbal­toernooi konden houden, zodat het rustig blijft. Dat was natuurlijk niet serieus bedoeld. Niettemin is het interessant hoe voetbal het voor elkaar krijgt om een positieve uitwerking op mensen te hebben. Of is het helemaal niet alleen die voetbal? Misschien doen veel Arabieren gewoon alleen maar mee met de onlusten bij het grenshek omdat ze zich vervelen? Want bijna niemand vindt daar werk, de levens­voorwaarden zijn merendeels slecht, elektriciteit is er slechts voor een paar uur per dag, vanwege de strijd met de Palestijnse Autonomie in Ramallah onder Machmoed Abbas, die eigenlijk allang de leiding over de Gazastrook had moeten hebben. Hamas geeft zijn geld liever uit aan terreur dan zich om zijn burgers te bekommeren.
Natuurlijk heb je ook in Gaza uitzonderingen, ook nu zijn daar rijke mensen, winkelcentra en luxe hotels. Maar alleen voor een klein deel. En vanwege deze situatie komt het WK voetbal wellicht net op tijd, een welkome afwisseling. Misschien zou ons dat te denken moeten geven. Want zoals het nu is kan het niet doorgaan, dat weet men zeker ook aan onze kant, die van Israël.

Korte pauze. Een voetbalwedstrijd tijdens de demonstraties bij het grenshek in de Gazastrook (Foto: Abed Rahim Khalib/Flash90).

Ik herinner me nu een Israëlisch-Duitse bioscoopfilm die de zaak met voetbal en het Israelisch-Palestijnse conflict nog verder uitwerkt. Ik heb u daar iets meer dan een jaar geleden wat over verteld. In de film 90 minuten – bij het fluitsignaal vrede gaat het over een voetbalwedstrijd tussen Israël en Palestina, die het conflict eens en voor altijd moet oplossen. Wie de wedstrijd wint, krijgt het land. Een leuk idee. De trainer van het Israëlische nationale elftal is een Duitser, die nu de verantwoordelijkheid heeft voor het lot van het Joodse volk. Ik heb de film nog steeds niet gezien en weet dus niet wie de wedstrijd heeft gewonnen.

Trailer van de film 'De oorlog van 90 minuten''

Maar nu serieus. Zo komisch als het mag lijken, voetbal heeft een positieve invloed op de situatie hier bij ons. Dat was ook al zo bij de Gazaoorlog in de zomer van 2014. Ik herinner me nog de finale tussen Duitsland en Argentinië. De eerste helft was nauwelijks voorbij of er was een raketalarm. In de tweede helft was het dan tot na de huldiging van de winnaar weer rustig, en daarna ging het verder.

We moeten proberen er misschien wat uit te leren om de situatie in de greep te krijgen. We zijn allemaal mensen, we hebben alleen iets nodig dat ons bezighoudt, ons boeit, wat we leuk vinden, wat dan ook. En dat moet gevonden worden. Wat de oplossing zal zijn? Geen idee.

Ik wens u een prettige en rustige maandag en een goede start in de nieuwe werkweek. Vandaag zijn er weer twee voetbalwedstrijden te zien. Het ga u goed.

Shalom vanuit Jeruzalem!
Dov

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.