Europa's metafysische grief tegen Israël

zondag 27 mei 2018 |  Tsvi Sadan
Indien de Europese Unie werkelijk de bevolking van Europa vertegenwoordigt, dan wordt dit continent een echte bedreiging voor Israël.

De vijandigheid van de EU tegenover Israël is niet nieuw. Als we alleen maar kijken naar het beleid van verzoening jegens Iran, een land dat openlijk oproept tot de vernietiging van Israël, en naar de sympathie die het betuigt aan de Palestijnen, die de visie van Iran delen, dan is dat voldoende om de verdenking op te wekken dat de EU op zijn minst lichtvaardig is met betrekking tot deze duistere agenda.

Decennialang heeft de EU de wereld kunnen verleiden te geloven dat zijn anti-Israëlische vooringenomenheid begint en eindigt met de 'bezetting'. Beëindig de bezetting, lijkt de EU te zeggen, en Israël zal weer eerlijk worden behandeld. Maar nu, met de oproep tot een onderzoek naar de verwonding van Jafar Farah, kan de dubbelhartigheid van Europa niet langer worden gehandhaafd. Officieel beweert de EU een speciale relatie met Israël te hebben. Officieel is de EU tegen de anti-Israël BDS-beweging en andere vormen van antisemitisme, en in dit opzicht kan het zelfs oprecht zijn.
De grote vraag, die tot nu toe genegeerd werd, is welk soort Israël het steunt.

Farah's been werd afgelopen zondag gebroken tijdens gevechten met de politie in Haifa. Dit is niet de eerste keer dat de lokale politie Israëli's heeft verwondt, dus waarom juist nu onderzoek doen? Vooraleer we deze vraag beantwoorden, moet men een reeks andere vragen beantwoorden, zoals:
♦ Wie of wat staat de EU toe in te grijpen in de interne aangelegenheden van een ander soeverein land?
♦ Waarom roept de EU niet op tot een onderzoek naar de 60 vrouwen en kinderen die in 2017 zijn gedood door een Turkse grenspatrouille?
♦ Hoe zit het met de 48 lopende gerechtelijke onderzoeken naar de Franse politiegeweld?
♦ Of met de 2000 verslagen over politiegeweld in Duitsland?
♦ Of misschien de goed gedocumenteerde wreedheid van de Griekse politie?
♦ Waarom heeft de EU ook niet opgeroepen tot onderzoek naar het gedrag van de politie in Pakistan, Iran, Syrië, enzovoorts, dat in alle opzichten onmetelijk gewelddadiger is dan de Israëlische politie?
♦ Waarom, nogmaals, is het opnieuw, van alle naties ter wereld, weer Israël dat de speciale aandacht van de EU verdient?

Het korte antwoord op deze vragen is dat Europa nog steeds een metafysische grief heeft tegen de Joden en zich nu tegen de Joodse Staat keert. Gedreven door schuldgevoelens over de Holocaust kon Europa decennialang de deksel op deze gistende stemming houden. Maar door de opkomst van de postmoderne tirannieke cultuur van 'politieke correctheid', die door Daniel Greenfield de 'religie van het racisme' werd genoemd, kon Europa de Bijbelse moraal, waarop het was gebaseerd, veroordelen met het racisme als het 'morele drama van verdoemenis en verlossing, schuldbelijdenis en vergeving'. In dit kader, dat zo goed is geschetst door Greenfield, is het nu Israël dat vasthoudt aan het Joodse karakter van zijn Staat, dat veroordeeld wordt, niet Europa.

Hieruit volgt dat als Israël de volledige steun van Europa wil genieten, het moet afzien van deze racistisch-Joodse opvatting dat het een 'uitverkoren volk' is en zichzelf moet omvormen tot een niet-Joodse democratische Staat. Israëli's moeten streven naar een 'Open Samenleving' die zich standaard verzet tegen het tribalisme of collectivisme dat de huidige Israëlische samenleving kenmerkt. Als Israëli's dit niet kunnen bevatten, als ze blijven vasthouden aan het leven als het uitverkoren volk in hun goddelijk aangewezen land, dan moet de EU Israël in zijn eigen belang helpen om dit resultaat op alle mogelijke manieren te bereiken, inclusief subversieve activiteiten, consistente veroordeling van Israël in internationale fora en flagrante tussenkomst in de interne aangelegenheden van Israël.

Dit verklaart waarom de EU zich nu haast om de arme Farah te helpen, die het hoofd is van het Mossawa Center, een NGO die wordt gefinancierd door onder andere de EU en de beruchte 'Open Society Foundation' van George Soros. Hoewel Farah zich presenteert als een mensenrechten-activist, is het werkelijke doel van Mossawa 'het bevorderen van een democratische samenleving en het optreden tegen alle vormen van discriminatie op grond van ras, nationalisme, geloofsovertuiging'. Om deze duidelijk antizionistische agenda te vergoelijken, neemt Mossawa 'geslacht en handicaps' op in haar mensenrechten-programma, zaken waarin ze even geïnteresseerd zijn als in het nieuws van gisteren.

De vuile vingerafdrukken van de EU besmeuren de hele kaart van Israël. Ze zijn te vinden in de EU-financiering van NGO's die Israël juridisch bestrijden, in de EU-financiering van illegale bedoeïendorpen in het zuiden van Israël, en in de EU-financiering van talloze andere organisaties die als enig doel hebben de Joodse Staat te verzwakken tot het punt van capitulatie voor de nieuwe 'Morele Orde' die Israël veroordeelt voor wat het is, niet voor wat het doet.

Het is niet de 'bezetting', om een populaire uitdrukking te gebruiken, het is de Joodse Staat zelf die de Europese Unie nog bozer maakt dan alle gruweldaden begaan in Syrië, de bezetting van Tibet, de Noord-Koreaanse goelags en de systematische schendingen van de mensenrechten die overal, in Zuid-Afrika, China, Venezuele en Myamar voorkomen. En het is deze nieuwe morele orde die de EU in staat stelt om haar onvergeeflijke metafysische grief tegen de Joden te rechtvaardigen.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.