Waarom evangelische christenen Israël steunen

Monday, May 21, 2018 |  Charles Gardner
Terwijl opgezweepte Palestijnse relschoppers om Joods bloed schreeuwen in hun dagen van woede tegen de 'bezetting' van hun land, moeten we bidden dat deze geliefde mensen, voor wie Christus is gestorven, in plaats daarvan een beroep zouden doen op het bloed van Jezus voor hun verlossing. Dat is hun enige hoop - en overigens ook die van ons wat dat betreft.

Als Israël in de verleiding komt om te sidderen uit angst voor de wrede internationale haat tegen hen, mogen ook zij het uitroepen om hulp van Elohim die zijn geliefde Zoon stuurde om te sterven als een offerlam om te boeten voor de zonden van allen die hun vertrouwen in hem stellen. De deurposten die in Egypte met lamsbloed werden bestreken werden later een houten kruis waar God zelf de straf op zich nam die wij hadden verdiend.

In deze strijd om oorlog en vrede worden de hordes van de hel losgelaten tegen de Gezalfde en zijn volk. Maar de Vredevorst - niet de diplomaten of politici - heeft de oplossing. Als gelovigen over de hele wereld die op zondag Pinksteren (Shavoe'ot) vierden, denk ik dat het van groot belang was dat een schrijver in de Jeruzalem Post de huidige politieke doorbraak, waardoor president Trump de Amerikaanse ambassade heeft laten verplaatsen van Tel Aviv naar de 'stad van de Grote Koning', toeschreef aan evangelische christenen (of Christen-Zionisten, zoals ze bij Joden bekend ook zijn). 'Het zijn evangelische christenen die vandaag naast Israël staan op manieren waarvan Nehemia nooit van had kunnen dromen', schreef Tuly Weisz op 12 mei.

We hebben het over hun invloed op de president en over hun liefde voor het Joodse volk, dat Jezus en de Bijbel, – inclusief bijna het hele Nieuwe Testament – ons heeft gegeven. Weisz had de christelijke deelnemers aan een conferentie in Jeruzalem gevraagd waarom de verplaatsing van de ambassade zo belangrijk voor hen was. 'Het antwoord dat ze gaven is dat het voorspeld is in de Bijbel,' schreef ze.

Intussen zei de Israëlische minister van Onderwijs en Diaspora Zaken Naftali Bennett, dat de beweging een nieuw tijdperk vertegenwoordigde waarin de relatie van de internationale gemeenschap op werkelijkheid en feiten werd gebaseerd, op niet fantasie en fictie.

Het is vermeldenswaard dat de 3000 die zich op de Pinksterdag bij de eerste discipelen voegden in reactie op de preek van Petrus, Joden en proselieten waren uit de hele bekende wereld (Handelingen 2:5).
Een aanwijzing van de belangrijke rol die heidenen zouden spelen in de verspreiding van het goede nieuws van de God van Israël kwam met de genezing van de knecht van de hoofdman aan het begin van Jezus' bediening. De Romeinse officier had nederig de hulp van de Verlosser ingeroepen en hem alleen gevraagd 'het woord te spreken', omdat hij zich onwaardig voelde om Hem in zijn huis te ontvangen. En zo werd nu ook het evangelie - eerst aan de Jood (de melaatse die aan dit voorval in Matteüs 8 voorafging) – nu ook aan de niet-Joden aangeboden. We horen veel over verbazingwekkende genade, maar Jezus was verbaasd over het geloof van deze man. De enige andere keer dat geschreven staat dat Hij verbaasd was, was het gebrek aan geloof in zijn geboortestad. (Markus 6.6).

Ik vraag me ook af of onze Heer ook profeteerde van een dag waarop trouwe niet-Joden een buitengewone stempel op de wereld zouden drukken. Ik kan alleen al in het Yorkshire van de afgelopen eeuwen (ik ben bevooroordeeld omdat ik daar woon) onmiddellijk aan drie mannen denken die de wereld hebben veranderd door hun geloof in Jezus - William Wilberforce uit Hull, medeoprichter van de kerkelijke bediening onder Joodse mensen, die met succes campagne voerden voor de afschaffing van de slavernij, Hudson Taylor uit Barnsley, aan wie miljoenen Chinese christenen hun redding te danken hebben, en loodgieter Smith Wigglesworth uit Bradford, die 14 mensen uit de dood oprichtte met het pionieren van de moderne pinksterbeweging die zo'n diepe invloed had op het twintigste eeuwse christendom.

Door het Joodse volk zowel in woord als in daad te eren, bouwen we gewoon voort op het fundament dat door de apostelen is gelegd. Maar we mogen het belang van het gebed niet vergeten - een tiendaagse gebeds­bijeenkomst, tussen Hemelvaart en de Pinksterdag, was immers voorafgegaan aan die grote eerste uitstorting van de Heilige Geest!

Wat betreft de erkenning - en het herstel - van Israël, mag het belang van het gebed van mannen zoals Rees Howells en zijn leerlingen van het Bijbelcollege in Swansea in Wales niet worden onderschat. Zij hadden vele lange uren gebeden tijdens de stemming van de VN in 1947 voordat de overwinning werd behaald.
In Zuid-Afrika weigert de regering hardnekkig het recht van Israël om zich te verdedigen te erkennen, maar veel christenen bidden op hun knieën voor de vrede van Jeruzalem. Vrienden onder de boeren daar waar ik ben opgegroeid hebben me net gemaild, met de woorden: 'We zijn erg blij met de verplaatsing van de ambassade van de Verenigde Staten naar Jeruzalem en blijven bidden voor deze prachtige hoofdstad en voor de regio. Wat een voorrecht om getuige te zijn van wat de profeten alleen in visioenen konden zien.'

Die naties die zich verzetten tegen de Joodse aspiraties zullen geschokt worden. Want zij zullen tot niets komen, zoals Jesaja lang geleden voorspelde (Jesaja 60,12). Zelfs de boycot-, desinvesterings- en sanctiecampagne kreeg een forse tegenslag met overwinning voor de Israëlisch deelneemster aan het Eurovisie Songfestival ondanks hun inspanningen.

Het is natuurlijk veelzeggend dat de Verenigde Staten het voortouw nemen bij de erkenning van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël, net zoals ze dat in 1948 hadden gedaan, toen president Harry Truman de eerste was die de pasgeboren Staat erkende. Blijkbaar had hij slechts elf minuten nodig om dit te doen, maar 'betreurde het later dat hij zo lang had gewacht', volgens de Amerikaanse ambassadeur in Israël David Friedman.

In feite zal er een tijd komen - misschien in de niet al te verre toekomst - waarin Jeruzalem de hoofdstad van de wereld zal worden (zie Zacharia 14:9 en 16). Israël wordt binnenkort gezegend met een koninklijk bezoek van prins William, tweede in de rij voor de Britse troon. Maar bij de wederkomst van Jezus, die zeker ook niet ver weg is, te oordelen door de tekenen (zie Matteüs 24, Markus 13 en Lucas 21), zullen ze de Koning der Koningen en Heer der Heren verwelkomen (Openbaring 19,16). Kom, Here Jezus!

Door Charles Gardner, de auteur van Israel the Chosen en Peace in Jerusalem.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.