Groeten uit Israël: Doorgaan met leven na de aanslagen

dinsdag 20 maart 2018 |  Dov Eilon
Goede morgen beste lezers,

Nu, op 20 maart, is het officieel lente. Sinds het begin van de maand voelden we het al aankomen. Gisteren was het een enorm warme dag. In Modi'in was het 's middags nog zo'n 34 graden! Vandaag, aan het begin van de lente, is het weer iets afgekoeld. Maar vanaf morgen zal de temperatuur naar verwachting weer drastisch stijgen. Vrijdag zal een bijzonder warme dag worden. Binnenkort zal het dagelijkse weerbericht minder interessant zijn. Soms is het een beetje warmer en een andere keer een beetje minder warm en op sommige dagen echt warm. Het zal altijd warm zijn. En de regen? Ik denk niet dat die nog komt, behalve misschien een paar druppels hier en daar.

En hier is het weer voor vandaag in Israël: Helder met een duidelijke daling van de temperatuur, maar toch bovengemiddeld warm. De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 23 graden, Tel Aviv 22 graden, Haifa 22 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 28 graden, bij de Dode Zee 31 graden, Eilat aan de Rode Zee 31 graden. De waterstand van het Meer van Galilea is onveranderd 213,46 m onder de zeespiegel.

Gisteren werd er op televisie veel gesproken over het slachtoffer van de laatste aanslag. Er werden droevige foto's van zijn begrafenis getoond, familieleden vertelden wat voor persoon Adiel was. Een krant citeert de weduwe van Adiel in de kop: 'Hoe breng ik de kinderen groot zonder jou'. Dat zei ze bij het verse graf.

Ze moet haar kinderen nu alleen opvoeden - Adiels weduwe (rechts), maandag tijdens de begrafenis (Foto: Hadas Parush/Flash90)

En we zitten thuis, zien deze trieste beelden en voelen ons zo hulpeloos. Hoe vaak hebben we dit soort foto's al gezien? Ik vertel mensen die ik uit het buitenland ken vaak dat we hier in Israël een heel normaal dagelijks leven leiden, net als de mensen in Europa. Maar dat is op een of andere manier niet waar. Zeggen we dit alleen maar als een vorm van zelfverdediging, van bescherming? Omdat we ondanks deze verschrikkelijke aanvallen geen andere keus hebben dan onze dagelijkse routine voort te zetten. Groeien onze kinderen echt op zoals de kinderen in Europa? Waarschijnlijk niet. Want natuurlijk krijgen ze ook te zien wat hier gebeurt. Ze zien het nieuws, de foto's van de aanslagen.

Nu moet ik terugdenken aan de tijd van de Tweede Intifada tussen 2001 en 2005, toen onze kinderen nog klein waren. Het was geen makkelijke tijd, er gebeurde bijna elke dag iets ergens in het land. Vooral Jeruzalem werd zwaar getroffen. Maar we hebben ons dagelijks leven voortgezet zonder er veel over na te denken. Maar als ik er nu over nadenk, lijkt het me vreemd. Herinnert u zich de aanslag op de Sbarro Pizzeria in de Jaffastraat, waarbij 15 mensen omkwamen tijdens de bomaanslag en 130 mensen gewond raakten. Waarom vertel ik u dit? Ik zat precies 24 uur eerder met mijn familie in dit restaurant.

Restaurant Sbarro na de aanslag van 9 augustus 2001. Een dag eerder hebben we daar gezeten (Foto: Flash90)

Daarna zijn we niet meer de stad in gegaan. En daardoor hielden we onze kinderen weg van alle stress die we toen in de stad voelden. De aanslagen van deze tijd, de aanvallen van individuele terroristen, kunnen natuurlijk niet worden vergeleken met de bomaanslagen van die tijd, maar toch is de huidige situatie niet normaal. Onze kinderen zijn intussen groot geworden en ze weten in wat voor werkelijkheid we leven, voor hen is dit helaas normaal. Mensen lijken zich goed aan te kunnen aanpassen aan de huidige situatie, wat niet wil zeggen dat dit ook goed is. Ik hoop dan ook van ganser harte dat de slachtoffers van de afgelopen dagen de laatsten zullen zijn geweest, dat geen enkel kind meer een van zijn ouders zal hoeven te verliezen. Ik wens dit niet alleen onze kinderen toe, de Israëlische kinderen, maar alle kinderen. Ook de beide kinderen van de terrorist van zondag hebben geen vader meer.

Maar laten we nu weer vooruit kijken. We hebben geen andere mogelijkheid. Buiten schijnt de zon, het lijkt een heerlijke dag te worden. Ik hoop dat ik u van nu af aan weer kan vertellen over zulke onbelangrijke problemen als de bouwwerkzaamheden bij de ingang van Jeruzalem, de files en de bussen die net een halte vergeten of er zelfs niet komen. Want het is momenteel echt een beetje chaotisch.

Verkeersproblemen waarover ik graag vertel - werkzaamheden bij de ingang van de stad (Foto: Yonatan Sindel/Flash90)

En nu wens ik u een heerlijke en rustige dinsdag en een geweldig voorjaar. Het ga u goed.

Shalom uit Jeruzalem!
Dov

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.