Groeten uit Israël: Vrees voor een golf van geweld

maandag 19 maart 2018 |  Dov Eilon
Goedemorgen beste lezers,

Ik moet echt wennen aan het feit dat de winter voorbij is. Ik kan niet verklaren wat er in me is gebeurd toen ik vandaag het huis verliet met een trui en jas aan. Toen ik naar de bus ging, liep een jongeman naast me met sandalen en alleen een T-shirt aan. Ik voelde ik me op de een of andere manier niet op mijn plaats met mijn trui... en een jas. Ze verdwenen snel in mijn tas. In Jeruzalem stapte ik 'normaal' uit de bus. Toch begon ik al na korte tijd te zweten. Het wordt een hete dag vandaag.

En hier is het weer voor vandaag in Israël: Helder. Uitzonderlijk warm en droog, Sharav. De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 27 graden, Tel Aviv 30 graden, Haifa 29 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 32 graden, bij de Dode Zee 32 graden, Eilat aan de Rode Zee 32 graden. De waterstand van het meer van Galilea staat onveranderd op 213,46 m onder de zeespiegel.

Helaas begint ook deze dag erg verdrietig. Tijdens mijn rit naar Jeruzalem hoorde ik op de radio het bericht over de mesaanval van gisteren in de Oude Stad van Jeruzalem (daarover meer in en ander artikel). Wat een slechte week, dacht ik. Toen werd over het slachtoffer van gisteren verteld, een 32-jarige vader van vier kleine kinderen. De artsen hadden urenlang gevochten voor zijn leven, tot ze tegen middernacht zijn dood moesten vaststellen, dat is zo triest. Nog geen 24 uur daarvoor was allen nog in orde voor, Adiel zo heette de man. Misschien had hij 's ochtends de berichten over de auto-aanval gelezen en met vrienden over de situatie gesproken. Zoals ieder van ons, anoniem, zijn dagelijkse leven leeft,. En toen rende de terrorist naar hem toe.

Plotseling werd de anonieme familieman een krantenkop, een nieuwe vermelding in de wrede statistieken van de terreuraanslagen. Daarna begint helaas het bekende ritueel. In de media wordt over het slachtoffer verteld, familieleden komen aan het woord. Een trieste traditie. Terwijl ik op weg was naar de redactie, werd op de radio met de moeder van het slachtoffer gesproken. Hoe kan ze nu in staat zijn om te spreken, dacht ik. Wat voor kracht moet deze vrouw hebben. Ze vertelde over haar zoon, hoeveel hij altijd voor haar en zijn gezin had gezorgd. Vooral in de afgelopen week vroeg hij steeds weer of alles in orde was, alsof hij afscheid nam, zei ze. Ik kreeg bijna kippenvel. Over een maand, op Onafhan­kelijk­heids­dag, zou men in de familie een bruiloft vieren. De moeder zei ook dat je voor het leven moet kiezen, omwille van haar zoon.

Adiel Coleman werd vanochtend begraven in zijn dorp Kochav HaShahar.

Ik denk dat we ons moeten voorbereiden op een wat gespannen tijd. Nu, voor de feestdagen, zullen de veiligheidsmaatregelen worden versterkt. Er wordt gevreesd voor een nieuwe golf van geweld. Helaas is dit vaak het geval geweest. Een terrorist begint, dan doen velen hem spontaan na.
Nu wordt er weer gediscussieerd over een effectieve straf. Is de vernietiging van het huis van de terrorist voldoende afschrikwekkend? Er zijn al stemmen opgegaan om de families van terroristen uit te zetten, niet alleen naar Gaza, maar naar Syrië.
Gisteren zei een vrouw, dat men voor voor elk slachtoffer van terrorisme een nieuwe stad in Israël zou oprichten. Bestaat er eigenlijk wel een effectieve manier om deze spontane aanvallen te voorkomen? Ik weet het niet.

En nu begint er een nieuwe dag. Ik kan alleen maar hopen dat het een betere dag wordt. En ik wens u dezelfde, beste lezers. Ik wens u en ons een prettige en rustige maandag. Het ga u goed.

Shalom uit Jeruzalem!
Dov

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.