Groeten uit Israël: Vastberadenheid dwingt respect af

maandag 26 februari 2018 |  Dov Eilon
Goedemorgen, beste lezers,

Toen ik vanochtend vroeg op de parkeerplaats bij het centrale busstation in Modi’in uit de auto stapte, nam ik op het laatste moment mijn paraplu mee, hoewel ik eigenlijk niet veel zin had om dat ding overal mee te slepen. Maar de lucht was me gewoon veel te grijs. Toen ik in Jeruzalem aankwam, was ik meer dan gelukkig dat ik de paraplu had meegenomen. Want het regende. Dat is ook wel begrijpelijk, want het is tenslotte de week van Poerim. En traditioneel regent het altijd net op Poerim. OK, niet altijd, maar toch heel vaak. Daar ik al mijn Groeten uit Israël-artikelen ook nog op de computer heb staan, heb ik eens even het weerbericht van Poerim van vorig jaar nagelezen. Ook toen, hoewel Poerim bijna twee weken later, op 12 maart, gevierd werd, dus al bijna in de lente, was er regen en onweer, en daarbij was het al vrij warm.

Morgen wordt Poerim op de kleuter- en lagere scholen gevierd, de kinderen verkleden zich dan. En het zou gaan regenen, juist op Poerim. Daarna begint de korte vakantie. Donderdag is het dan officieel Poerim, waarvoor gelukkig geen regen is voorspeld. Zondag beginnen de scholen dan weer.

En hier is het weer voor vandaag in Israël: Tot de middag zo nu en dan een regenbui in alle delen van het land. Mogelijk wat onweer. De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 16 graden, Tel Aviv 21 graden, Haifa 19 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 20 graden, aan de Dode Zee 25 graden, Eilat aan de Rode Zee 26 graden. Het waterpeil van het Meer van Galilea is weer twee centimeter gestegen en staat nu op 213,625 meter onder de zeespiegel.

Als gevolg van de begrafenis van de zondag overleden rabbijn Shlomo Auerbach (zie titelfoto) was gisteren de stad Jeruzalem weer een aantal uren afgesloten. Vele duizenden orthodoxe Joden verzamelden zich al uren voor het begin van de ceremonie op de straten, om zo dicht mogelijk bij het huis van de rabbijn te komen, vanwaaruit de rouwstoet zou vertrekken. De politie sloot tijdelijk talloze straten af. De toegang tot de stad was dicht. Bij ons op de redactie waren mijn collega en ik wat bezorgd dat we door de wegafsluitingen niet meer de stad uit zouden kunnen komen. Want we wonen allebei in Modi’in. Daar mijn collega, Ariel, andere werktijden heeft dan ik, verlaat hij het kantoor eerder dan ik, ditmaal zelfs vroeger dan anders, om nog op een of andere manier de stad uit te kunnen komen, voordat ook de uitrit richting snelweg 443 worst afgesloten. Op weg naar de bus stuurde hij me vervolgens een video.

Op weg naar de bus (video: Ariel Rudolph)

Zoals u ziet, waren er al duizenden orthodoxe Joden op straat. Maar mijn collega is er toch nog in geslaagd om met de bus op tijd de stad uit te komen. En dat dan ook nog op vrij dramatische wijze, enkele minuten voordat het te laat was. Vandaag vertelde hij me dat alleen hij en een vrouw in de bus zaten, doordat de bus niet meer langs de normale haltes kon rijden, maar direct de stad uit reed. Ik gaf er de voorkeur aan gewoon in de bus te wachten. De wegversperringen zouden tegen 16 uur worden opgeheven. En dat gebeurde dan ook. Ik bereikte dan kort voor 16 uur mijn bushalte, toen 'mijn' bus er al aankwam, lijn 113. Wel verbaasde ik me erover dat hij niet volgens de dienstregeling tot 16.06 uur wachtte, maar meteen wegreed. Pas daarna werd me duidelijk dat het de bus van 15 uur was, die pas een uur later zijn rit kon beginnen. Diverse gefrustreerde reizigers wachtten bij de haltes meer dan een uur op de bus. Ik bereikte Modi’in probleemloos, zelfs iets vroeger dan anders. Ditmaal heb ik geluk gehad.

De spoedige verplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem schijnt zonder verdere gevolgen geaccepteerd te zijn, realiseerde ik me op weg naar kantoor. Geen spoor van protesten of onrust aan Arabische zijde. Het zou ook eigenlijk geen verrassing meer moeten zijn. Jeruzalem is nu eenmaal de hoofdstad van Israël. Hier zitten de Knesset en de regering, de president heeft hier zijn zetel. Daarom hoort ook de ambassade in de hoofdstad. Misschien is dat de juiste weg. Volgens het motto 'hier zijn de feiten, en laten we nu gaan praten over hoe we vreedzaam met elkaar kunnen leven'.

Vaak begrijpt de andere kant deze vastbesloten houding beter dat wanneer men onzekerheid en zwakte uitstraalt. Zo was het destijds Ariel Sharon, die Ehud Barak in 2001 als premier afloste en meteen voor een einde aan de dagelijkse beschietingen van het stadsdeel Gilo vanuit Beit Jallah zorgde. Ik heb destijds nooit begrepen waarom Barak er niets tegen had ondernomen. Voor Ariel Sharon hadden de terroristen op een of andere manier nog respect, zijn woord werd serieus genomen.
Het is nu eenmaal deze andere mentaliteit hier bij ons in het Nabije Oosten, die in Europa gewoon niet wordt begrepen. De Europeanen zijn volgens mij veel te naïef om iets te kunnen bijdragen aan de oplossing van het conflict. Dat is mijn mening. Barak toonde destijds zwakte, toen hij lijdzaam toekeek hoe er iedere avond, stipt bij het begin van het avondnieuws op tv, op Gilo werd geschoten.

Beschieting van stadsdeel Gilo, stipt voor het avondnieuws, op 15 november 2000

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om vandaag over dit onderwerp te spreken, over Ehud Barak en Ariel Sharon. Maar zo gaat dat vaak, als aan het praten bent – oh nee, ik schrijf.

Nu wens ik u een prettige maandag, en een goede start van de nieuwe werkweek. Het ga u goed.

Shalom vanuit Jeruzalem!
Dov

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.