Groeten uit Israël: Gedenk de Holocaust, vergeet het niet

donderdag 1 februari 2018 |  Dov Eilon

Goedemorgen, beste lezers,

Het wordt steeds voorjaarsachtiger. Zelfs mijn sinaasappelboompje is al begonnen te bloeien. Ik ben benieuwd of ik er ditmaal zelfs sinaasappels van zal krijgen. Gisteren was het immers Toe Bishvat, het is verbazingwekkend hoe nauwkeurig deze dagen bij elkaar passen. Natuurlijk hebben we thuis veel gedroogde vruchten gegeten, zoals het ook hoort. Maar in feite zijn ze het hele jaar door te krijgen, dus waarom wachten we tot Toe Bishvat? Dat is nu eenmaal traditie, net als met andere kleine lekkernijen die bij bepaalde feestdagen horen. De bakkerijen zijn al begonnen Hamansoren (Oznei Haman) te verkopen, want over een maand is het Poerim. Het is maar goed dat onze winkels ons altijd op tijd aan onze feestdagen herinneren (grapje, we weten natuurlijk wanneer we feestdagen hebben!).

Ze zijn er al, de Hamansoren (Oznei Haman) (Foto: Miriam Alster/Flash90)

Vandaag zou het al duidelijk warmer worden, bij ons in Modi’in wordt zelfs 20 graden verwacht. Hier in Jeruzalem moeten we tevreden zijn met 15 graden, maar dat is nog maar het begin. De komende dagen zou het elke dag wat warmer worden. Medio volgende week wordt dan een volle 25 graden in Modi’in verwacht, dat is toch al bijna zomers. Ik ben benieuwd wanneer de volgende winterstorm komt, want een beetje regen zouden we nog wel willen hebben, hoe mooi het weer nu ook is.

En hier is het weer voor vandaag in Israël: Overwegend helder, met een lichte temperatuurstijging. De volgende maximum­temperaturen worden verwacht: Jeruzalem 15 graden, Tel Aviv 18 graden, Haifa 18 graden, Tiberias aan het Meer van Galilea 21 graden, aan de Dode Zee 21 graden, Eilat aan de Rode Zee 22 graden. Het waterpeil van het Meer van Galilea is weer een centimeter gestegen en staat nu op 213,94 meter onder de zeespiegel.

We mogen de Holocaust niet vergeten
Gisteren vertelde onze zoon, dat hij volgende week samen met een vriend naar diens grootvader gaat, die hen dan naar een vriend van hemzelf zal brengen. Deze vriend heeft holocaust overleefd en hij gaat mijn zoon en zijn vriend zijn geschiedenis vertellen, zijn overlevingsverhaal.
Het gaat hierbij om een project dat alle elfde klassen van de scholen doen. De leerlingen worden in groepen verdeeld en bezoeken een holocaust-overlevende. Vaak zijn dat nog de grootouders van de leerlingen. De diverse verhalen worden dan door de leerlingen bewerkt en daarna in een boek gepubliceerd. Dat is volgens mij een heel belangrijk werk. Want wij mogen niet vergeten wat er destijds is gebeurd. Volgend jaar, in de twaalfde klas, is er een reis naar Polen, naar Auschwitz. Alle leerlingen van de twaalfde klas reizen naar Polen om ter plaatse de geschiedenis van de Holocaust te leren.

Bij mijn zoektocht naar een video heb ik een interessante film van de Deutsche Welle gevonden, die geheel bestaat uit opnames van Israëlische scholieren tijdens hun bezoek aan Auschwitz.

Ik moet denken aan die smakeloze wet waaraan het Poolse parlement momenteel werkt, nu we het over Polen hebben. Er ontbreekt alleen nog maar een handtekening van de president waardoor de nieuwe wet van kracht wordt, die verbiedt dat Polen in verband met de Holocaust wordt genoemd. Hier bij ons is men daar verontwaardigd over. Wat moet die wet, die met een gevangenisstraf dreigt als iemand 'Poolse vernietigingskampen' zegt. Ik ben erg benieuwd wat er met Israëlische reisleiders zou gebeuren als de wet werkelijk van kracht wordt en er iemand, zelfs maar per abuis, over 'Poolse kampen' zou spreken. De wet zou namelijk niet alleen voor Poolse staatsburgers gelden, maar voor iedereen. Heel eigenaardig.

Ik begrijp wel wat de Poolse regering bedoelt. Ze bedoelen dat de holocaust niet in hun hoofden is ontstaan, en dat hun land ook slachtoffer is geweest, bezet door de Duitsers. Maar toch, deze wet ruikt gewoon niet goed en past helemaal niet in een tijd waarin het antisemitisme in Europa weer toeneemt. Wat zouden de holocaust-overlevenden zeggen, die zich nog heel goed de gruweldaden herinneren die hen ook door Poolse mensen zijn aangedaan. Een overbodige en onverstandige wet.

De klas van mijn zoon zal dus volgend jaar naar Polen vliegen, tot die tijd zullen ze nog heel wat te verwerken hebben. Maar dat is belangrijk. Het is belangrijk dat we ons dit alles herinneren, opdat het nooit meer gebeuren zal. En geen enkele wet zal ons daarvan weerhouden.

En nu verheugen we ons op het weekeinde en de shabbat. Dit artikel is wat serieuzer geworden. Voordat ik ga schrijven ben ik altijd nieuwsgierig wat voor een artikel ik nu weer ga schrijven. Dat is er nu. Ik wens u, beste lezers, een prettig weekeinde en een gezegende shabbat. Het ga u goed, en denkt u aan wat er gebeurd is.

Shalom vanuit Jeruzalem!
Dov

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.