Wie gelooft nog in de Palestijnse vredesretoriek?

woensdag 19 juli 2017 |  Tsvi Sadan
Hoewel de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) al in 1965 werd opgericht door de militante Moslimbroederschap en de Egyptische staatsburger Yasser Arafat, is Israël nog steeds niet in staat om te bepalen of de PLO in de eerste plaats een religieuze of een nationalistische beweging is. En dit ondanks het feit, dat de visie op dergelijke groepen de kritische factor in hun beoordeling is.

Indien de PLO, de grootste en regerende partij van de Palestijnse Autoriteit, in de eerste plaats nationalistisch is, dan is vrede, althans in theorie, echt mogelijk. Indien de PLO echter in de eerste plaats een religieus gemotiveerde organisatie is, dan is er geen hoop op echte vrede.

Ronit Marzan schrijft in haar boek Yasser Arafat (2016), dat de Israëlische inlichtingendiensten het niet eens waren over de retoriek van Arafat, en dat zelfs nadat hij in 1997 een ontmoeting had met terreurorganisaties en nadat hij de Oslo-akkoorden ondertekende en zich, naar verluidt, had afgekeerd van terreur. Hoewel hij vaak uit de Koran citeerde, konden Israëls top veiligheidsambtenaren het er niet over eens worden of Arafats woorden religieuze betekenis hadden of niet.

Marzan was een van degenen die ervoor kozen om Arafats vredesretoriek te geloven. Zelfs in die mate, dat wanneer Arafat de door-en-door religieuze term 'jihad' gebruikte, deze mensen benadrukten dat de Palestijnen van 'militaire strijd' (kleinere jihad) waren overgestapt naar het bouwen van een staat door middel van diplomatieke inspanningen (grotere jihad). Daarom geloven ze dat de Palestijnen de gewelddadige religieuze strijd om Palestina 'te bevrijden' hebben opgegeven om via de realistischer diplomatieke weg de onafhankelijkheid op de Westelijke Jordaanoever en Gaza te verkrijgen.

Volgens deze visie werd de PLO vanaf 1993 een primair nationalistische beweging. De voortdurende religieuze taal in de Palestijnse redevoeringen diende alleen om de massa's tevreden te stellen en hen er langzaam toe te brengen, Israël te accepteren. Het was deze visie die Arafats leerling, Machmoud Abbas, tot een echte vredespartner maakte. Het is geen verrassing dat deze visie vooral bij de linkse politici te vinden is.

Taqiyya, dat is: de ware doelstellingen van de islam verbergen
Aan de andere kant van het debat staan degenen die zeggen dat de Palestijnse vredesretoriek taqiyya is – een religieuze plicht om de ware doelstellingen van de islam te verbergen. Een van de vormen van taqiyya is te trachten de islam in het westen als religie van de vrede voor te stellen. De scheiding tussen de islam en terrorisme is bijvoorbeeld een soort van taqiyya.

Itamar Marcus behoort tot deze kant en zegt dat de Palestijnen met een zorgvuldige misleidingscampagne willen bereiken dat de Israëli's geloven, dat het geweld van de Palestijnen geen jihad is, maar een legitieme strijd voor gerechtigheid, vrijheid en vrede. Marcus, die in 1996 de organisatie Palestinian Media Watch (PMW) oprichtte, zei in een interview in november 2012 dat religie de kern vormt van het wereldbeeld van de Palestijnse Autoriteit. Hij benadrukte dat Machmoud Abbas vrijdaggebeden bezoekt, waarin Palestijnse predikers hun publiek voorhouden dat de oorlog tegen Israël een religieus en geen nationalistisch karakter heeft.

Marcus verklaarde verder dat deze predikers, die door de Palestijnse Autoriteit worden betaald, de strijd tegen Israël als Ribat aanduiden, de edelste uitdrukking van jihad, omdat het eerder een verdedigings- dan een aanvalsoorlog is. De strijd tegen Israël als Ribat aanduiden geeft aan dat het Heilige Land islamitisch land is. Het was Arafat, volgens Marcus, die de strijd voor een Palestijnse Staat heeft gemaakt tot een strijd tegen de ongelovigen die heilig moslim-grondgebied hebben veroverd. Daar kun je aan toevoegen dat de laatste UNESCO-beslissing, dat Hebron een Palestijnse plaats is, laat zien hoe succesvol de misleidingscampagne is.

Beide partijen ondersteunen hun argumenten met citaten van Palestijnse redevoeringen, en dat leidt tot verdeeldheid bij de Israëli's. De linksen geloven dat de Palestijnse strijd een strijd voor vrede en vrijheid is. De rechtsen zijn van mening dat een vreedzame Palestijnse staat een stap is in de richting van het islamitische doel: de ontmanteling van de Joodse staat. Tegenwoordig weigeren de meeste Israëli's de Palestijnse vredesretoriek te geloven. En wie kan het hen kwalijk nemen?

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.