Waar begint de geschiedenis van Israël?

donderdag 25 februari 2016 |  Tsvi Sadan
In het nooit eindigende debat tussen politieke rivalen brak de nieuwste ruzie uit nadat de rechtse minister van Onderwijs Naftali Bennett deze week op Facebook vermeldde: 'Ik maak met trots bekend dat vijftig jaar nadat Jeruzalem werd bevrijd, het onderwijs volgend jaar aandacht zal besteden aan onze verenigde hoofdstad.'

Bennett herinnerde de Israëli's er ook aan, dat 'onze geschiedenis met Jeruzalem begint'.
Stav Shaffir, een knessetlid van de linkse Arbeiderspartij, corrigeerde de minister snel via Twitter, en ze wees erop, dat 'we uit Egypte kwamen', dus onze geschiedenis als volk begint in Egypte.

Haar tweet werd het onderwerp van veel spot. Een nep-Twitter-account liet Shaffir zeggen, dat de twee stenen tafelen (Tien Geboden) waren gemaakt in China, omdat in de Mishna staat: 'Mozes ontving de Torah van de Chinezen' (in het Hebreeuws verandert een ander klinkerteken het woord סִינַי Sinaï in סִינִי , Sini, het woord voor Chinees).

Maar naast de humor roerde Shaffir een altijd relevant onderwerp aan, waarmee Joden voortdurend hebben geworsteld: heeft Israël recht op een land dat door anderen is bezet?

Mensen zoals Shaffir, die een Palestijnse Staat steunen, zeggen in principe dat Israël een ander volk het land ontstolen heeft, en dat het aan hen moet worden teruggegeven. Als zij inderdaad gelijk hebben, zou de Bijbel moeten beginnen - zoals Shaffir suggereert - met het volk Israël dat uit Egypte wegtrok en een natie werd.

Dit standpunt is niets nieuws. Van oudsher wijzen de Joden er op, dat omdat de vijf boeken van Mozes als Torah of Wet worden beschouwd, de Bijbel moet beginnen met het eerste gebod, dat aan Israël als volk is gegeven, dat luidt ”Deze maand zal voor u het begin van de maanden zijn. Hij zal voor u de eerste zijn van de maanden van het jaar.' (Exodus 12:2 HSV). In plaats daarvan begint de Bijbel met 'In het begin schiep God de hemel en de aarde.'

Hoewel de verhalen van Genesis interessant zijn en een aanloop naar Exodus vormen, is het relevante 'begin' het eerste gebod, en alle passages van Genesis 1 tot Exodus 12 zijn daarom overbodig – dat beweert althans deze logica.
Maar er moet een goede reden zijn, dat de Bijbel met Genesis 1 begint, en niet met de uittocht van Israël uit Egypte. In overeenstemming met Psalm 111:6 Hij heeft de kracht van Zijn werken bekendgemaakt aan Zijn volk, door hun het erfelijk bezit van de heidenvolken te geven', begon God met de geschiedenis van Genesis, zodat Israël er niet van kon worden beschuldigd, een rover te zijn die het gebied van Kanaän met geweld had ingenomen. Dit beroemde rabbijnse commentaar toont aan, dat lang voordat er sprake was van enige Palestijn, Joden zich bewust waren van het feit dat er een geschil was over het beloofde land.

Israëls aanspraak op het land berust op de voorafgaande verklaring, dat het aan haar werd gegeven als een teken van de kracht van Zijn werken en om een licht voor de naties te zijn.
Het Beloofde Land is daarom niet een soort goddelijke beloning voor degenen die hebben geleden onder de hand van Egypte, en zelfs niet voor degenen die de Holocaust hebben doorstaan. Israël erfde het land met als enige doel, de mensheid leiden naar de God die hemel en aarde heeft geschapen. Nalatigheid hierbij bedreigt niet alleen Israël, maar de hele wereld.

Met andere woorden: het volk Israël steunt de wereld door zich te onderwerpen aan God.
Hoewel Stasv Shaffir zegt een zionist te zijn, verbeurt haar wijze van verstaan van de geschiedenis van Israël in feite het recht van Israël op het gehele grondgebied van Israël, niet alleen op de 'bezette gebieden', omdat in een wereld zonder God Israël echt een rover van het land van een ander volk zou zijn.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.