'Wij zijn bang!' - Een persoonlijke woord uit Jeruzalem

maandag 19 oktober 2015 |  Anat Schneider
Of we het nu leuk vinden of niet, of we ervoor kiezen of niet, en hoeveel we ook bidden - wij, het volk van Israël, zijn weer verwikkeld in een bloedige oorlog met de Arabieren.

Palestijnse studenten, gemaskerd en gewapend met een mes. Zij laten zich bewust zo fotograferen om angst en schrik te verspreiden. (Foto: Flash 90).

We sturen onze kinderen naar scholen en kleuterscholen met de angst dat de bus onderweg kan ontploffen. Of dat een gek met zijn auto inrijdt op een groep mensen die wachten bij de bushalte. Wanneer we door de straten lopen, naar de supermarkt, de kapper, naar ons werk of naar vrienden – steeds zijn we bang dat iemand ons steekt, alleen omdat we Joden zijn.
Mensen gaan met een wapen of traangas in hun zak de straat op. Wie dat niet heeft - elke stok, elke deegroller of zelfs de mobiele telefoon kan helpen om zich tegen de aanvallen te beschermen. Veel mensen lopen om veiligheidsredenen met stokken op straat, de hele tijd in alle richtingen kijkend of ze iemand zien die hen zou kunnen aanvallen.

Om eerlijk te zijn: in de loop van deze weken zie je steeds minder mensen in de straten van Jeruzalem. De winkelcentra, de markt en koffiehuizen zijn leeg. Mensen hebben slechts gedaan wat ze dringend moesten doen, en zijn snel teruggekeerd naar hun huizen, kantoren en andere gesloten en 'veilige' gebouwen.
Kleuterscholen en scholen gingen in staking, omdat er niet genoeg veiligheidstroepen beschikbaar waren. Ouders hebben vrijwillig aangeboden om de scholen te bewaken. Anderen hebben hun kinderen eerst helemaal thuis gehouden.

Laat ons in hemelsnaam in vrede leven, wij willen werkelijk geen oorlogen!
We houden van het leven, het werk en het plezier met gezin en vrienden. De meesten van ons willen gewoon een rustig leven leiden. We hebben er genoeg van, ook wanneer we er al aan gewend zijn, we hebben genoeg van deze waanzin!
Het ergste is, dat die krankzinnige incidenten steeds samengaan met de woorden 'Allah hu Akbar' (Allah is Groter). Dat zijn de laatste woorden van de terrorist, voordat hij zich op zijn slachtoffer stort. Ik vraag me af: Welke God heiligt zulke dingen? Welke God vraagt ​​om een ​​dergelijke haat? Welke God?

En dan bereiken de buitenlandse media ons, waardoor het mes nog dieper in de bloedende wond steekt. De terroristen worden vaak afgeschilderd als arme mensen, als slachtoffers. Degenen die hun leven verdedigen, worden vaak gezien als moordenaars. Alles is omgedraaid. Hoeveel slagen kan iemand eigenlijk verdragen?

Het volk Israël is gewend aan zware slagen. En nog steeds blijft het volk barmhartig en toont het mededogen. Dat is de waarheid, zelfs als over de hele wereld andere verhalen klinken. En uw taak is het, dit in uw plaats recht te zetten, een ambassadeur te zijn en om liefde te tonen met daden. Want ik kan alleen maar zeggen: De Joden hebben geen ander land.

Wilt u Israël helpen? Klik hier (Duitstalig) of hier (Engelstalig).
Wij danken u voor iedere gave die u ter beschikking stelt voor het Land Israël en zijn inwoners!

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.