Liefde voor vluchtelingen: niet ten koste van jezelf

woensdag 9 september 2015 |  Tsvi Sadan
Het huidige veelgehoorde Europese pleidooi om de poorten te openen voor een ​​vloed van vooral islamitische vluchtelingen lijkt mij emotioneel en ondoordacht.

De Engelse auteur en journalist Peter Hitchens voorspelt terecht dat, aangezien deze vluchtelingen niet zijn wat ze lijken te zijn, ze zullen leiden tot de ondergang van alles wat Brits is. 'Onze gunstige omstandigheden,' schrijft hij, 'zijn sterk afhankelijk van ons gedeelde verleden, onze geërfde tradities, gewoonten en herinneringen.'

Hij vervolgt: 'Gaan we daarom, op basis van een emotionele kramp, verkleed als beschaving en edelmoedigheid, zeggen dat we afzien van deze erfenis en onze plicht verzaken om deze door te geven, zoals de verzwakte, verkwistende erfgenamen van een oude erfenis het grote huis en het landgoed tot een ruïne laten worden?'

Deze 'emotionele kramp is ook te zien in Israël, maar met een Joodse draai. Oppositieleider Isaac Herzog (Arbeiderspartij) heeft onlangs opgeroepen om een ​​beperkt aantal Syrische vluchtelingen in Israël toe te laten, gebaseerd op de Joodse ervaring en de Bijbelse opdracht. 'Ik roep de Israëlische regering op tot het opnemen van vluchtelingen uit Syrië, in aanvulling op de huidige humanitaire inspanningen,'zei hij, eraan toevoegend dat 'Joden niet ongevoelig kunnen zijn wanneer honderdduizenden vluchtelingen een veilige haven zoeken.'

Dit gevaarlijke voorstel is gebaseerd op een roekeloze vergelijking tussen het lot van de Joodse vluchtelingen tijdens de Tweede Wereldoorlog en het lot van de Syrische vluchtelingen nu. Het gebod verborgen in de onderliggende tekst is dat van de liefde voor de vreemdeling (Leviticus 19:34), maar wordt ten onrechte gezien als 'de ander' in post-koloniaal jargon. Een meer geavanceerde argument voor het standpunt van Herzog komt van Rabbi Lord Jonathan Sacks, die dezelfde argumenten gebruikt als Herzog.

De dwaze vergelijking tussen de Joden in de Tweede Wereldoorlog en de Syriërs nu houdt geen rekening met het feit dat de Syriërs lijden onder de gevolgen van hun eigen handelen. Hoewel we hun ongeluk niet willen bagatelliseren, zullen echte vluchtelingen niet vragen naar Duitsland of Engeland, en hun gastlanden niet belasteren vanaf het moment dat ze voet op hun bodem zetten.

In tegenstelling tot immigranten zullen vluchtelingen zowat overal heengaan om het leven te redden. Dat was het geval met Joden die bereid waren om naar Cuba, Madagaskar en China te gaan om hun leven te redden. En, natuurlijk, Syriërs worden niet geconfronteerd met een 'Endlösung'.

Zich beroepen op een Bijbelse opdracht om deze emotionele kramp te rechtvaardigen is net zo slecht, zo niet slechter, dan de eerder genoemde valse vergelijking.

Hetgeen waarop Hitchens alleen maar zinspeelde, behoeft een duidelijker uitleg. Nergens suggereert de Bijbel dat liefde voor de vreemdeling ten koste van de lokale bevolking moet komen. Daarom heeft de medische zorg, die Israël verstrekt aan duizenden gewonde Syriërs, de verontwaardiging gewekt van veel Israëli's in het noorden van het land, waar de medische diensten toch al beperkt en kostbaar zijn.

Het zorgen voor een ander ten koste van jezelf is een uiting van perverse liefde. Daarom vraagt het goddelijke gebod van ons: 'Houd van hem zoals van uzelf', in tegenstelling tot het door de mensen gemaakte gebod: 'U moet van hem [de ander] houden'.

Als de immigratie naar Europa haar cultuur, erfgoed en economie in gevaar brengt – zoals gebeurt – dan is het toelaten van de vreemdelingen in hun midden, in het beste scenario, een recept voor burgerlijke onrust. En wat geldt voor Europa, geldt ook voor Israël.

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.