Joden en Arabieren kunnen in vrede en respect leven

woensdag 12 augustus 2015 |  Israel Today staf
De ultraorthodoxe wijk Romera, in het noorden van Jeruzalem, was zondag het toneel van een ontroerend voorbeeld van Joden en Arabieren die samenleven en in vrede, liefde en wederzijds respect met elkaar omgaan.

Het verhaal begint in oktober vorig jaar, toen een Palestijns-Arabische terrorist met zijn voertuig inreed op een groep mensen die wachtten bij het lightrail station op het kruispunt French Hill in Jeruzalem. Bij de aanval werden een Ecuadoraanse toerist en een 3 maanden oud Joods meisje, Chaya Zissel Braun, gedood.

In een van de eerste ambulances die op de plaats arriveerden zat de Israëlisch-Arabische verpleger Ziad Dawiyat (foto). Magen David Adom (het Israëlische equivalent van het Rode Kruis) publiceerde hoe Dawiyat zich de gebeurtenis herinnerde:
'We vonden het meisje bewusteloos en niet ademend. We begonnen met reanimatie en vervoerden haar in zeer ernstige toestand naar het Hadassah Ziekenhuis op de berg Scopus, waar ze, helaas, dood werd verklaard. De ouders waren bij ons in de ambulance. Ze waren erg verward en begrepen de situatie niet volledig. [De vader] was gewond aan zijn been en ik herinner me dat hij elke medische verzorging weigerde totdat zijn dochter terugkwam, maar tot mijn verdriet kwam ze niet meer terug.'

Eén detail heeft Shmuel Braun onthouden van die dag, te midden van het lawaai en zijn grote verdriet, het getal 12 in grote cijfers op de zijkant van Dawiyat's ambulance.
Later vertelde de radeloze vader, dat hij elke keer dat hij het nummer 12 zag, aan zijn dochtertje dacht en bad dat geen andere ouder ooit zijn pijn zou moeten voelen.

Dan is het tien maanden later, en de familie Braun heeft op zondag met spoed een ambulance nodig omdat moeder Chana zware weeën heeft van haar tweede kind. Enkele minuten na het telefoongesprek komt de ambulance, en Shmuel was geschokt toen hij het nummer zag: weer nummer 12.

Toen hij naar het appartement van het gezin rende, hoorde Dawiyat Shmuel iets over nummer 12 mompelen, maar hij schonk er geen aandacht aan. Chana had zijn aandacht nodig; zij was duidelijk te ver om haar nog naar een ziekenhuis te vervoeren.

Dawiyat en zijn team kwamen in actie en hielpen daar in het appartement bij de bevalling van een meisje. Pas na de geboorte herkende Chana plotseling Dawiyat. 'Ik herken je,' zei ze tegen de verpleger, die erkende dat hij eerst verrast en verward was. 'U bent de chauffeur die ons vervoerde met onze eerste dochter na de terreuraanval,' vervolgde ze, toen de mist was opgetrokken voor Dawiyat.

Terwijl Dawiyat verder ging met het verzorgen van de nieuwe baby, 'omhelsde Shmuel me en kuste me. Het was erg emotioneel.'

Dawiyat vervoerde later Shmuel, Chana en hun pasgeboren kind naar een nabijgelegen ziekenhuis voor postnatale zorg, in dezelfde ambulance waarin ze tien maanden eerder een veel verdrietiger rit hadden gemaakt.

Na deze opmerkelijke dag vatte Shmuel het zo samen: 'Wij danken de Heer, de Almachtige, voor alles, en dat Hij ons vandaag een dochter heeft gegeven.'

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.