Israëls zelfkastijding na dood van baby is verontrustend

maandag 3 augustus 2015 |  Tsvi Sadan
Telkens weer vallen Israëli's ten prooi aan hun eigen gevoel van zelfrechtvaardiging. De dood van de 18 maanden oude Ali Sa'ad Dawabsha in Doema nabij Nabloes (het Bijbelse Sichem) heeft een beschamende vertoning van Joodse zelfkastijding voortgebracht.

Israëli's bezochten op 2 augustus het uitgebrande huis in het Palestijnse dorp Doema. Foto: Flash90.

Hoewel brandstichtingen door Palestijnen, uitgevoerd om Israël vals te beschuldigen, bekend zijn, heeft de Israëlische president Reuven Rivlin zelfs niet gewacht op het begin van een onderzoek naar de brand om te tonen hoe bereidwillig de Joden zijn om de schuld op zich te nemen.

Rivlin zei: 'Meer dan ik me schaam, voel ik de pijn over de moord op een baby'tje. Pijn veroorzaakt door enkelen van mijn volksgenoten die de weg van de terreur kozen en daardoor hun menselijkheid verloren. Hun manier is niet mijn manier. Hun manier is niet onze manier. Hun manier is niet de manier van de Staat Israël en niet de manier van het Joodse volk.'

De reactie van Rivlin, die de Arabische Israëlische kranten brachten met de kop 'Ik ben beschaamd', heeft alleen maar de indruk versterkt dat Israël direct verantwoordelijk was voor deze moord.

Rivlin, die meer dan eens genegen bleek tot politieke correctheid, liet weer zien dat zijn zorg om het imago van Israël ten koste gaat van de toekomst van Israël. Anders is het moeilijk uit te leggen waarom hij deze droevige gebeurtenis niet heeft gebruikt om ook de Palestijnse Autoriteit te veroordelen, die de moordenaars van Joodse baby's als helden heeft vereerd. En als je een dergelijke veroordeling niet op zijn plaats vindt: het minste wat Rivlin had kunnen doen is wijzen op het verschil tussen Israëls berouw en Palestijnse geïnstitutionaliseerde ophitsing. Het ontbreken van vergelijkbare verontwaardiging over de moord op Joodse baby's is even zorgwekkend als de dood van Ali Sa'ad Dawabsha.


Een poster met vermoorde Joodse babi's met de tekst מישהו זוכר אותם נרצחי פעולות הטרור, 'Is er iemand die deze slachtoffers van terreurdaden gedenkt?'

Je kunt Rivlin er niet van verdenken een linkse activist te zijn. Hoewel zijn politiek-correcte toespraken irriterend zijn, is de president tenminste oprecht bezorgd, en dat om goede redenen. Dat is niet het geval bij de linkse kiezers in Israël, die snel de gelegenheid grepen om hun eigen politieke agenda te bevorderen.

Terwijl Rivlin zich mogelijk niet bewust is van de gevolgen van zijn eigen zelfkastijding, zien politici en journalisten duidelijk welke voordelen ze uit de tragische gebeurtenis kunnen trekken.
De paar honderd deelnemers aan het protest zaterdagavond in Jeruzalem tegen de moord op Dawabsha, onder het motto 'Rally voor de Bevordering van de Tolerantie', protesteerden nooit voor de ouders van gedode Joodse baby's. Hun onoprechtheid bleek het duidelijkst toen ze bebloede handen uitstrekten naar de minister van Nationale Infrastructuur, Yuval Steinitz, toen hij de bijeenkomst stond toe te spreken.


Foto: Moti Kimkhi

Dit afschuwelijke beeld – tevoren rood geverfde handschoenen – dat herinnert aan het lynchen van twee Israëlische soldaten in Ramallah in 2000, dat werd begeleid door uitroepen 'Het bloed is aan uw [de overheid] handen', laat zien hoever de linksen in Israël bereid zijn de pro-Palestijnse agenda te dienen.

Het waren helaas niet alleen zij die zich haasten om Israël met pek en veren te besmeuren. De gerespecteerde columnist Ron ben-Yishai schreef een artikel getiteld 'Hoe stop je een Joodse jihad', waarin hij schreef: 'Dit zijn geen haat-misdaden, dit is religieus-messiaans terrorisme, gepleegd door mensen die denken te handelen volgens Gods werkelijke wil. In eenvoudige woorden: dit is Joods jihadisme, tot in de details identiek aan islamitisch jihadisme, behalve dat dit (gelukkig) geen massaal fenomeen is, zoals we dat in onze regio en in Europa hebben gezien.'

De tegenstrijdige en valse vergelijking van Ben Yishai negeert op zijn minst de mogelijkheid dat – gezien het dossier van de Prijskaart-beweging (áls die tenminste achter de brand zit) – de dood van Ali Dawabsha waarschijnlijk geen opzet was. Hij houdt er ook geen rekening mee, dat het bij 'prijskaart'-acties niet gaat om het doen van Gods wil, maar meer om een onbehouwen reactie op wat men in deze beweging ziet als het ontbreken van een goede Israëlische reactie op Palestijns terrorisme.

Wat ook het geval is, Israëls carnaval van zelfkastijding doet niets om de spanning te verlichten.
Zoals de blogger Thomas Wictot terecht signaleerde, is het 'opblazen van uw “wangedrag” even zelf-verheerlijkend als opscheppen over uw morele superioriteit. Het meeste commentaar op de moord op Ali Sa'ad Dawabsha is gewoon geritualiseerd geneuzel.'

De vraag, waarom Joden zo bereidwillig zijn om de schuld op zich te nemen, kun je beantwoorden door naar de geschiedenis te kijken, misschien te beginnen bij de schandalige woorden van die onverantwoordelijke Joden die – in naam van alle Joden – de schuld voor het kruisigen van Jezus op zich namen.

Wilt u meer nieuws ontvangen over Israël? Klik hier voor de dagelijkse gratis e-mail nieuwsbrief.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.