Gaza-rapport VN Mensenrechtenraad bevooroordeeld

vrijdag 26 juni 2015 |  Tsvi Sadan
De publicatie van het rapport van de VN Mensenrechtenraad, over de Gaza-oorlog van vorig jaar, heeft zoals verwacht enige deining veroorzaakt. Toch concludeerden de meeste Israëlische journalisten en experts over de bevindingen van deze 'onafhankelijke onderzoekscommissie', dat die niet zo slecht waren als het Goldstone Rapport uit 2009, dat Israël eveneens beschuldigde van oorlogsmisdaden.

Ze klaagden ook over het gelijk stellen van Israël met Hamas en over vooraf bepaalde conclusies, maar in de Israëlische media hoorde ik niets over het amateuristische en sterk bevooroordeelde karakter van het rapport, dat nu als bewijs kan worden gebruikt in rechtbanken.

Het rapport verwijst telkens naar de 'Staat Palestina', hoewel een dergelijke Staat niet bestaat. Hamas wordt nooit een terreurorganisatie genoemd, hoewel de VS, EU, Groot-Brittannië, Canada, Japan, Australië en Nieuw Zeeland formeel in elk geval de militaire tak van Hamas als terreurorganisatie beschouwen. Het rapport gebruikt zelfs niet termen zoals 'opstandelingen' of 'militanten', maar eerder 'Palestijnse gewapende groepen.' Door deze termijn te kiezen erkent de Commissie in feite Hamas als legitiem.

Omdat Israël en Egypte hun medewerking weigerden baseerde de commissie zijn rapport op 500 schriftelijk ingediende stukken van niet-gespecificeerde bronnen. De commissie 'verkreeg ook getuigenissen uit de eerste hand door middel van interviews via Skype, videoconferentie en telefoon.' Met andere woorden, de commissie verzamelde ongeverifieerde getuigenissen van mensen waarvan de betrouwbaarheid niet kan worden geverifieerd.

Wanneer het rapport schrijft over oorlogsmisdaden van Hamas, gebeurt dit met tegenzin, alsof het onbedoelde gevolgen zijn van primitieve munitie. 'Het gebruik van raketten in het bezit van Palestijnse gewapende groepen was willekeurig van karakter,' meldt het rapport, en om die reden kunnen treffers op civiele gebieden 'neerkomen op een oorlogsmisdaad'.
Het rapport maakt ook duidelijk dat 'de meeste projectielen, afgevuurd door Palestijnse gewapende groepen, raketten zonder geleide-systemen waren, zodat ze niet naar specifieke militaire doelen konden worden gericht.'

Hoewel er overvloedig geverifieerd bewijs is dat Hamas scholen, ziekenhuizen, moskeeën en woonhuizen voor militaire doeleinden gebruikte, verontschuldigt het rapport Hamas door te stellen dat 'de verplichting om het plaatsen van militaire doelen binnen dichtbevolkte gebieden te vermijden, niet absoluut is. De kleine afmeting van Gaza en de bevolkingsdichtheid maken het moeilijk voor gewapende groepen om altijd aan deze eis te voldoen.'

Dit is waarschijnlijk de reden, waarom telkens wanneer er een aanwijzing is voor een oorlogsmisdaad van Hamas, dit een bewering wordt genoemd. Zo kon – bij voorbeeld – de commissie niet nagaan of een door Israël getroffen gebouw werd gebruikt voor militaire doeleinden.

Het rapport concludeert, dat het gebruik van civiele faciliteiten voor militaire doeleinden, ​​beweringen zijn: 'Palestijnse gewapende groeperingen hebben naar verluidt vaak geopereerd vanuit dichtbevolkte wijken, onder meer door het afvuren van raketten, mortieren en andere wapens vanuit de bebouwde kom. Daarnaast werd beweerd dat ze commando- en controlecentra [sic] en het lanceerinstallaties hebben geplaatst in woongebouwen en voorraden wapens en tunnelingangen hebben geplaatst in wat op het eerste gezicht civiele gebouwen zijn.'
De commissie had deze 'beweringen' gemakkelijk kunnen verifiëren door gewoon de opnamen op YouTube te bekijken.

Maar wanneer het over Israël gaat vermijdt het rapport echter de kwalificatie 'bewering', wat de indruk wekt dat – in tegenstelling tot de beweerde oorlogsmisdaden van Hamas, de Israëlische oorlogsmisdaden zeer reëel zijn. Er wordt zelfs beweerd, dat Israël met opzet burgers bestookte.

'Het grote aantal gerichte aanvallen tegen residentiële gebouwen,' schrijft het rapport, 'leiden tot de zorg dat de aanvallen op zijn minst stilzwijgend' werden 'goedgekeurd door beleidsmakers op het hoogste niveau van de regering van Israël.' In geval van gebrek aan bewijs neemt het rapport zijn toevlucht tot psychologie en het onderbewuste.

Er is veel meer te zeggen over dit onwaardige rapport, waaronder het ontbreken van een goede definitie van proportionaliteit, en de voortdurende insinuaties dat het geweld van Hamas moet worden toegeschreven aan 'bezetting.' Uiteindelijk gaf het rapport aandacht aan meer dan een meer politiek instrument in de wereldwijde oorlog om Israël te delegitimeren.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.