Het gaat niet om links of rechts maar om Israëls identiteit

maandag 20 april 2015 |  Tsvi Sadan (bekort)
De laatste verkiezingen richtten de schijnwerper op wat de Israëli's vandaag als de belangrijkste kwestie voor hun maatschappij beschouwen: het linkse vooroordeel van de media.

Linkse vooringenomenheid in de plaatselijke media werd voordien niet als een groot probleem gezien. Natuurlijk spraken de mensen erover, maar dat gesprek ging nooit verder dan de gebruikelijke en bekende Israëlische holle frasen.

Programma's bedoeld om de journalistieke professionaliteit van de media te controleren en bekritiseren, werden een farce toen collega's alleen elkaar gingen interviewen en de gelederen sloten om 'het gilde' te beschermen. Het idee van bevooroordeelde media, sneerden ze, was niets meer dan een mythe, gepropageerd door verliezers.

Van hun kant hielden politici en publieke figuren zich buiten het debat, of omdat ze baat hadden bij het vooroordeel van de media, of omdat ze bang waren voor een journalistieke terugslag.

De eerste die het linkse vooroordeel van de media serieus tartte was Naftali Bennett, de leider van de partij Het Joodse Huis. Zijn campagne 'Ik bied geen excuses aan' bleek uiterst effectief, niet alleen in het stembureau, ook zeker als inspiratie voor velen die nooit hadden geleerd een tegengestelde overtuiging te uiten zonder zich ervoor te verontschuldigen.

Bennett's interview met CNN's Christiane Amanpour was een voorbeeld van de manier waarop hij zich steeds weer op de Israëlische televisie en radio gedroeg. Maar hoe doortastend Bennett ook was, hij opende slechts een luik in vergelijking met premier Benjamin Netanyahu, wiens [Hebreeuwse] aanval op Yediot Achronot uitgever Arnon (Noni) Mozes was als een bom die dwars door de stadspoort vloog.

De weken erna werden gekenmerkt door felle discussie op de sociale media, die aantoonden hoe effectief de openlijke kritiek op gepolitiseerde journalistiek van Bennett en Netanyahu was. Het effect was ook te zien doordat prominente Israëlische journalisten zich gingen uitspreken, niet alleen met algemene kritiek op de bevooroordeelde media, maar ook door degenen van hun collega's te noemen die nergens voor stopten om hun politieke rivalen te belasteren. (...)

In wat nu lijkt een verloren strijd lijkt te zijn, verspilt de oude socialistische voorhoede zijn resterende papieren granaten in pogingen om de mensen achter de ingebeelde tribale scheidslijnen te trekken. Ze proberen de strijd te beperken tot versleten verdedigingslinies, die zogenaamd de 'achterstand' van het Oosten tegenover het 'Westerse licht' aantonen.

Maar de strijd gaat niet langer over een superieure Ashkenazische cultuur tegenover een inferieure Sefardische cultuur. Het gaat niet eens over links en rechts. Hoewel deze kwesties onze samenleving blijven achtervolgen, gaat de echte strijd eigenlijk over identiteit.

Vandaag zijn de twee tegengestelde krachten om anachronistische redenen aan de rechter- en linkerkant van het politieke veld geplaatst. Degenen die op rechts stemden deden dat in werkelijkheid vooral omdat ze geloven dat de Joodse identiteit van Israël niet mag worden aangetast. Velen van degenen die links stemden deden dat vooral omdat ze denken dat een Joodse Staat een archaïsch en schadelijke idee is.

De laatste verkiezingen en de schermutselingen in de media die daarop volgden toonden aan, dat de meeste Israëlische Joden zionisten niet als moderne kruisvaarders beschouwen. De meesten van hen denken dat de Joodse soevereiniteit in het Heilige Land een historisch recht is, dat ten koste van alles moet worden beschermd.

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.