Messiaans initiatief helpt bij genezing van Holocaust

donderdag 16 april 2015 |  David Lazarus
Duitse en Joodse jongeren helpen elkaar tijdens een bezoek aan vernietigingskamp Auschwitz om het verleden te verwerken.'

Toen ik voor de babykleding stond, jurkjes en schoentjes die de kleine kinderen waren uitgetrokken toen ze in de gaskamers werden gegooid, hield ik het gewoon niet meer uit,' zei Tehilah, een van de jonge Joodse meisjes die naar Auschwitz waren gegaan met een Messiaans initiatief genaamd Yad B'yad, wat 'Hand in hand' betekent in het Hebreeuws.

'Ik stond er verlamd, hand in hand met mijn Duitse partner, we waren allebei kapot, huilden en konden niet stoppen met huilen, terwijl we elkaar vasthielden en door die verschrikkelijke plaats liepen,' herinnert ze zich. 'Iets heel dieps was in ons allebei genezen'.

Sinds 2005 hebben ieder jaar Messiaans-Joodse leiders in Israël, samen met hun Duitse partners, honderden Joodse en Duitse jongeren in de leeftijd van 16 tot 18 jaar door Auschwitz laten lopen in het Yad B'yad programma.

De visie van dit gedurfde Messiaanse initiatief is duidelijk: 'De pijn en de schaamte van de Holocaust hebben diepe sporen achtergelaten bij zowel Jood als Duitser. Ze hebben hulp nodig om samen van de herinneringen - via vriendschap - naar een gedeelde toekomst te gaan.'

Meer dan de helft van alle Israëlische middelbare scholen hebben sinds de jaren 1980 tienduizenden Joodse jongeren naar Polen en naar Auschwitz gestuurd om meer te weten te komen over de geschiedenis van de Holocaust.
'Veel van onze kinderen die terugkomen van deze reizen hebben last van nachtmerries, angst en in sommige gevallen zelfs van een depressie,' zei Batya Herpas, een plaatselijke voorzitter van het ministerie van Onderwijs. 'Er zijn veel problemen en onopgeloste zaken bij de huidige middelbare schoolexcursie naar Polen.'

Leden van Herpas' gemeenteraad bemerkten dat de Yad B'yad deelnemers niet dezelfde problemen leken te hebben, en dat dit programma hun tieners op de middelbare scholen zou kunnen helpen om genezing en een oplossing te brengen, in plaats van meer pijn en woede.

Wanneer Roi Keshet, geschiedenisleraar van een Israëlische middelbare school, hoorde over het Messiaanse Yad B'yad initiatief, zei hij dat het zijn droom was geweest om Joodse en Duitse tieners samen door Auschwitz te zien lopen. Hij citeerde uit Ezechiël 18:2: 'De vaders hebben onrijpe druiven gegeten en de tanden der kinderen zijn stomp geworden,' en erkende: 'We hebben een probleem met de slachtoffer-mentaliteit in dit land, en het is tijd om genezing te brengen voor zowel de Duitse als de Joodse jeugd.'

Veel Duitse functionarissen bij de regering en het onderwijs hebben ook belangstelling getoond in de Yad B'yad reis voor hun gemeenten. De burgemeester van Berlijn hield onlangs een openbare bijeenkomst op het stadsplein voor de kinderen van Yad B'yad, om hun verhalen te vertellen over hoe ze elkaar hielpen het verleden te overwinnen en hoop voor de toekomst te scheppen.

'Toen ik al de barakken zag en de vernielde gaskamers', zegt Annika, een van de Duitse deelnemers, 'realiseerde ik me voor het eerst hoe schuldig mijn volk was en is! Ik begreep wat mijn land heeft gedaan! Op dat moment begreep ik hoe belangrijk het is om vergeving te vragen (...) Ik liep even weg van de groep en ik vroeg Julia (haar Joodse partner) in de naam van mijn familie en in de naam van mijn natie Duitsland om vergeving en ze vergaf mij in de naam van haar familie en haar volk.'

Een Joodse deelnemer genaamd Esther herinnerde zich: 'Bij de ingang van Birkenau zijn er treinrails. We liepen ongeveer tien minuten in koppels (een Jood en een Duitser), hand in hand (...) toen is elk koppel gaan zitten en heeft samen gebeden. Eerst waren mijn partner en ik stil, toen gingen we onze harten met elkaar delen over wat we net hadden gezien. We waren allebei in tranen (...) Toen begon mijn partner voor mij te bidden in het Duits en hoewel ik haar niet kon verstaan, was het alsof Gods genade mijn hart aanraakte.'

Toen we in Auschwitz waren staken de kleine kinderen kaarsen aan, als herinnering dat zelfs door de donkerste uren van de menselijke geschiedenis ons volk niet is vernietigd. Het is een lichtje om ons er allemaal aan te herinneren dat hoop onze kracht is, en niet woede. Het is een licht, hoe klein ook, van hoop voor een toekomst waarin zij en de kinderen van hun kinderen een uitweg zullen vinden uit de duisternis naar een dag waarop we allemaal samen kunnen zeggen: 'Nooit meer.'

Laatste uitgave

Ontvang uw - gratis - dagelijkse nieuws update

Blijf op de hoogte van de gebeurtenissen in Israël via onze GRATIS nieuws update en aanbiedingen, u ontvangt deze direct in uw email inbox.